Otterlo trail 2020

Door: Els van Deursen

Welke tijd ik loop doet er niet toe en toch kijk ik af en toe tijdens de Otterlo trail op mijn horloge. Niet hoe snel het gaat, maar om te kijken hoeveel kilometer we al gelopen hebben en dan verbaast te zijn hoever we al zijn. Het gaat lekker. 

Met 10 Tri-Teamers doen we mee met de Otterlo trail aan de rand van NP de Hoge Veluwe. Het is een nog niet zo bekende loop en dat maakt het extra leuk, omdat het niet overvol is. Als eerste gaan Jeffrey, Daphne, Tineke, Monique, Rob, John en ik van start voor de 17 km en een half uurtje later Diane, haar dochter Daniëlle en Chantal voor de 10 km. Het is in het begin fris, maar al snel een prima looptemperatuur. 

De route is mooi, veel singletracks door het bos. We volgen een stuk een mountainbikeroute, met veel bochten en gaan over meer brede zandpaden langs de bosrand, heel afwisselend. Het loopt lekker vlot. Jeffrey loopt voorin het veld. Daphne, Tineke en Rob lopen met elkaar op met Monique er vlak achter. John en ik zijn achter in het lopersveld gestart, rustig beginnen en genoeg ruimte nemen om niet te struikelen over boomwortels of andere obstakels. Rustig starten blijkt een goed idee, want hoe verder we op de route zijn des te meer lopers halen we in. 

De venijn zit  in de staart, hier dus ook. De flinke zandverstuiving na 12 kilometer, mooi maar pittig, kleine heuveltjes door het bos en dan een paar kuitenbijters. Het wordt nog even doorzetten. Hoog over een smal pad langs een stuk heide. Genieten ondanks dat ik de benen nu wat ga voelen. Gelukkig is het laatste stuk zandpad niet te mul door de vele regen die er is gevallen. 

Om het voetbalveld heen en we zijn er. Voordeel van de start bij een voetbalclub zijn toch wel de douches, heerlijk, en de kantine met lekkere erwtensoep (bedankt Chris). Voor we weer terug gaan, met elkaar onze sportieve avonturen bespreken en even bijkomen. Een trail om voor volgend jaar weer in de agenda te zetten. 

Social media

Indian Summer Ultratrail (in de volksmond ISU)

Door: Marc van de Kaa

Het plan:

Pieter den Edel bereidt Daisy Belt-Knijnenburg voor op haar eerste ultra en ik loop met haar mee tijdens de uitvoering. Plan geslaagd ✔️

0700 uur staan Rob, Daisy en Lars voor de deur. Klaar voor de rit naar het pittoreske Rolde. Waar dat ligt? In Drenthe, de eerste afslag links na het einde van de wereld. Na zo’n 3 uur, inclusief koffiestop, zijn we op locatie. Startnummers halen, een bakkie koffie (voor 1 gulden) en tijd om om te kleden. Je bent een trailloper, dus gewoon op de parkeerplaats. Onder het toeziend oog van een hele vriendelijke nu.nl fotograaf.

Na een synchroon toiletbezoek is het tijd om Rob en Roald uit te zwaaien, de toppers van de 29km. Nog even een blik op de website om te zien waar Pieter zich bevindt. Die is goed bezig aan zijn 120km, ik herhaal: 120km!

Eindelijk kunnen we starten. We pakken meteen een lekker, behouden tempo en hebben 10km lang een peloton achter ons aan lopen. Een en al gezelligheid, veel bekenden van social media die we nu in levende lijve kunnen spreken.

Op 10km de eerste vp. Wat tucjes en dropjes en op naar die 50 km. Hoe vlak Drenthe ook is, makkelijk is het niet. Veel blubber, natte poten, vervelende boomwortels en lange single tracks. Eigenlijk precies wat het zo leuk maakt.

Op 30km de 2e en laatste vp. Die komt goed op tijd, beiden zijn we door het water heen. Hier het water opgetopt, bouillon en cola naar binnen en op naar de finish.

De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat was hier niet anders. Zonder gekkigheid kilometer voor kilometer afwerken en ineens horen we de finish. We zijn er bijna!! De support staat al klaar en moe, maar voldaan pakken we die laatste meters om de mooie medaille in ontvangst te nemen en dat heerlijke biertje soldaat te maken. Die smaakt goooeeeeed.

Wat een mooie dag!!

Nederland is een ultraloopster, Daisy Belt-Knijnenburg, rijker en ik heb echt onwijs lekker gelopen, zonder problemen. Ik kijk uit naar de volgende!!!

Pieter, gefeliciteerd met de 120km!!
Rob en Roald, gefeliciteerd met de 29km!!

Social media

Airborne Freedom Trail

Door: Chris Chaudron

Na de verhalen van andere lopers die vorig jaar de Freedom Trail gelopen hebben, wilde ik het dit jaar zelf meemaken. Dit jaar kreeg het de naam Airborne Freedom Trail. Wellicht omdat het dit jaar 75 jaar geleden is dat de bevrijding in Arnhem werd ingezet. Er waren dit jaar veel meer deelnemers, maar het was nog net niet over de koppen lopen. En aangezien de diverse afstanden elkaar onderweg nog eens tegenkwamen, werd er voldoende gepasseerd en ingehaald. We liepen immers niet allemaal 5.25 min per km. Bij Papendal aangekomen eerst maar eens de clubgenoten opzoeken en de startnummers ophalen. Aanwezig zijn Tineke, Jolanda, Kimberly, Mike, Richard en Roald. Daarna nog even snel op de foto en door naar de start.

Het intro in de donkere legertent neemt je mee om in het Arnhemse veld gedropt te worden om op weg te gaan naar de John Frostbrug. Onderweg passeren we tunneltjes en neergezet beeldmateriaal dat je laat zien hoe het er aan toe ging. Defensie heeft op diverse plaatsen opstellingen neergezet met tekst en uitleg. En de omgeving is ook nog eens prachtig.  Het bezoek aan het ereveld is een ervaring op zich, maar het plaatsen van het kruisje en de aanwezigheid van de Veteranen maakt het nog specialer. Toch moeten we weer door.

De omgeving blijft mooi, maar de route loopt stiekem wel steeds een stukje omhoog wat het toch steeds zwaarder maakt.  En aangezien snelle afdalingen niet mijn specialiteit zijn, vreesde ik het ergste. Gelukkig gaan de meeste dalingen met trapjes. Dan nog een stukje door Arnhem om vervolgens op de kade te komen. In de verte de John Frostbrug. Maar ik zie er geen volk overheen lopen.

Zou het dan toch makkelijker zijn? Plots doemen in de verte de twee bogen van de finish op aan de kade en ik heb toch nog energie om een sprintje in te zetten. Blij kom ik over de finish. Tineke en Richard zijn er al. Met de plak om mijn nek hebben we samen de anderen opgewacht. Ook andere bekenden stromen binnen. En daar zijn Mike en Roald en even later komen ook Jolanda en Kimberly in zicht. We schreeuwen ze naar de finish en hebben het allemaal gehaald. Het was er volgens iedereen een voor in de boeken.

Social media
Facebook
Twitter