De Zestig van Texel, 120km

De strijd op Texel!

In 2011 liep ik hier mijn eerste ultra (60 km) het was 25 graden met 6 uur 34 kwam ik gesloopt over de streep, maar wat opviel was dat je er ook een 120 km had die lopers waren voor mij helden en dacht dat wil ik ook.

Ben me gaan verdiepen in de kwalificatie eisen oeiii een 100 onder de 9 uur 30 stevig maar als je iets wil kan het, eerst maar eens sterker worden op de marathon en langzaam toe trainen naar mijn eerste 100.

Toen Mei 2011! werd mijn moeder heel ernstig ziek en we wisten dat ze nog maar heel erg kort te leven had “Ik zei mam jij gaat strijden en ik beloof je ik ga me kwalificeren voor de 120 van Texel en dan sta jij aan de finish……helaas is mams september 2011 veranderd in een vlinder die me altijd en overal steunt.

De eerste 100 was een hel na 60 ging de kaars uit en wist dat het een forse strijd zou worden maar ja zonder strijd geen glory…

2013/15/&17 ja ff iets inkorten de 60 op Texel gelopen en nog steeds liepen mijn helden de 120, met een PR van 5:41 op de 60 gelopen in (2017) veel wind brak het tot nu toe het beste jaar uit mijn carrière aan 2x een 100 1x een 130, het reisje in Friesland zat ff tegen.

Na wat blessureleed wilde ik toch in september 2018 aan de start staan in Winschoten. Daar liep ik een sterke 100km met een mooi PR 10:14. Ik durfde toen heel lief aan Henri een wildcard te vragen, ik denk dat hij mij net zo lief vond want met een hele onderbouwing kreeg ik hem! Als een kind zo blij. Mams ik mag starten……..

Ultra (eigenwijs) Pietje nam een externe trainer in de hand jaja klinkt decadent he, valt mee hoor het werd echt trainen, hartslagen berekend na een inspanningstest en op mijn laagste HF (151) liep ik al 4.55 min/km kwam gesloopt terug van de training hihi wel lekker.

Het ultraloop lijf maar vooral pyriformis links ( voor details zie google) had wat minder trek in deze verandering en gooide roet in het eten, roet is normaal in december en niet in januari…

Eind januari leek het beter te gaan en met hangen en wurgen een duurloop van 35 kunnen doen en zoals altijd schijnt achter de wolken de zon , tot 23 Februari goed kunnen trainen, maar piri rechts voelde denk aandacht tekort en daar was tegenvaller 2…..inmiddels was Team Texel al gevormd Daphne Albert en Mark heb beide heren hoog staan als mede trainers van het Tri-team en vond het een hele eer dat ze mee wilden met deze gek hahaha ik had ook pas na het jawoord de starttijd verteld……

3 weken rust en niet lopen daar wordt een ultraloper niet leuker van, mensen om me heen hebben aardig wat te verduren gekregen.

Ik ging zelfs luisteren naar mensen om me heen ach nooit te oud om te leren toch manuele therapie, accupunctuur (het lopende speldekussen) whaha Half maart met veel last langzaam hobbelen, vloekend thuis alles om mij heen geloofde erin behalve ik.

Inmiddels was ik zo uitgerust en fietste zo veel voelde me bijna Joop zoetemelk.

Eind maart een dubbeldekker van 2×14 met weinig last gaf me vertrouwen te starten en lopen op ervaring mentaal sterk uitgerust en met een drive van hier tot Tokyo….op naar ultra eiland Texel…inmiddels was me ook ter ore gekomen dat Guus er ging starten op de 60….

7 April 04:35 op de atletiekbaan! ik sta er tussen mijn helden en mag na 2 rondjes gaan we het donker in het loopt goed en geniet volop, na een uur het ochtendgloren en die vogels het ontwaken van de natuur nu ben ik de held……en weet dat mams nu al trots is.

De kilometers tikken lekker weg het TOP team doet het zo goed alles klopt voeding, routebegeleiding heerlijk, na 35 km wat kletsen met Rene schoen en besef dat piri zich koest houd.

Het strand op en ik weet dat is op Texel altijd wat minder dan thuis, voel me sterk en loop volgens Albert als een kogel… onderweg de grootste lol een sanitaire stop, vogels die stuk zijn, op stap met een ultraloper is nooit saai…..

De hors het laatste stuk strand is nog mooier ik waan me in het paradijs, behalve de benen die waren er al klaar mee. Op weg naar de keerlus kom ik Guus tegen echt geweldig. Ook nog vele aanmoedigingen van vele andere lopers die mij kennen. Bij de keerlus aangekomen op 60 km sprak Henri de legendarische worden Ultrapietje loopt nog inmiddels was het al een felle strijd aan het worden.

79 km daar was ze en niet alleen nee opa en oma waren er ook bij ik had het zo zwaar en wist je bent nu al trots op me, maar ik ga niet stoppen mijn pijn is relatief en gaat over….

Hardlopen leek op shuffelen Team Pieter deed er alles aan, 86 km Daphne komt naar me toe lopen met een verassing door gaan……na 4 km uit de slufter staan daar je vader broer zwager en komt Dominique naar je toe rennen ik kan de tranen niet meer binnen houden.

Allemaal voor die gekke pappa de kop wil door ik zing van binnen het nummer van Freddie Mercury& Monserrate caballe Guide me home………https://www.youtube.com/watch?v=q7Nqc-0JYj8….

Mark neemt het over een ultrapietje die wil maar niet meer kan ik heb geen idee meer wat ik allemaal heb lopen verkondigen van onzin tot iets minder onzin maar na 92 km was het op en met trots besloten de pijp aan maarten te geven en wat hij er mee doet zoekt die maar uit…..

Op het veld bij de finish kan ik amper gaan zitten, krijg een forse wegtrekker en ga bijna out maar team Pieter zou het team niet zijn als ze je in de kant leggen en je dochter zich ontfermt over gekke pappa……

Daar komt Guus met de laatste krachten haal ik hem binnen en stort weer ten aarde……na afloop gaan we samen op de foto omdat het moet dan hahahah.

Ik ben trots op wat ik gepresteerd heb na een matige voorbereiding onder het genot van een lekker biertje weet ik dat de wil er was maar de trainingsachterstand fors was, en als je dan toch nog op wilskracht tot 92 kilometer komt mag je alleen maar erg tevreden zijn.

De spierpijn is enorm net als de trots op mijn Team en je dierbaren die er voor je zijn….

Ultrapietje is weer terug en mooie verhalen volgen op naar de Leiden marathon ik heb inmiddels de langste duurloop gehad

Ciao Ultrapietje….

Social media

WZK Tri-team Winterwonderland bij Ter Specke Loop Lisse

Met een geweldige opkomst, ondanks het winterse weer (maar misschien ook dankzij het sfeervolle wintertafereel) stond WZK Tri-Team aan de start bij deze 3e wedstrijd van het Zorg&Zekerheid Circuit, een begrip voor hardlopers in de regio. Voor een aantal leden was het een spannende dag omdat zij na een cursus voor de 5 of 10 km nu “voor het echie” aan de start stonden. Na een gezamenlijke warming up mochten de 5 km lopers van start gaan.

Sommige lopers kozen meteen voor de aanval en spurten er vandoor, anderen kozen voor een rustige opbouw en spaarden zich enigszins voor de laatste kilometers van het parcours. Belangrijk was om op de techniek te blijven letten, van ademhaling tot loophouding. Het geleerde werd prima in praktijk gebracht, soms aangemoedigd door wat ervarener leden die aan de zijde van de beginners meeliepen. Andere Tri-TEamers waren ondertussen al weer bezig met finishen, Vanwege het windstille weer en het feit dat de route prima verzorgd was zodat gladheid meeviel, werd er zeer sterk gelopen!

Een kleine groep lopers ging voor de 10 km. Ondanks dat het inlopen was het de eerste kilometers nog wennen aan de temperatuur. Desondanks gingen we vlot op weg voor de 2 ronden om bollenvelden, die nu niet door de hyacinten maar door de sneeuw wit kleurden. De wereld was verstild door de mist en de sneeuw, dat liep heerlijk. Het tempo werd steeds wat opgevoerd, er werd een groepje gevormd met gelijk tempo en elkaar “hazend” ging het steeds makkelijker. Bij de 9 kilometer het laatste stuk langs het Keukenhofbos, lukte het de meesten om nog iets versnellen. De atletiekbaan op voor de laatste 300 meter met aanmoedigingen van mede Triteamers. Uiteindelijk kwamen alle lopers over de finish met bloembollen als beloning, waarna kon worden vastgesteld dat het doel om met veel mensen fijn en tot tevredenheid stemmend te lopen, helemaal geslaagd was.

Uitslagen 5 km:

18.58 Niels Lodewijk

20.25 Willem Hasekamp

20.25 Teruska Llasaca-Takacs (1e in leeftijdscategorie)

21.48 Ronald Sijsenaar

22.00 Fleur Sytsema-Geerlings

23.44 Marc van de Kaa

25.23 Caroline van Weerlee

26.08 Peter Verdult

26.30 Angelique Bosch

30.27 Mieke Groothengel

33.14 Pauline Gerse

33.15 Maartje van Beek-Beaumont

33.18 Tineke Haitsma-van Dijk

33.59 Karin Gerse

33.07 Joyce Koopman

34.10 Albert Slats

34.21 Astrid Zuidinga

34.46 Henny de Kievit

34.47 Irma ter Haar

34.47 Ingrid Toussaint

36.07 Merve Lüderitz

36.27 Guus van Veen

 

Uitslagen 10 km:

46.07  Mark Knevel

49.20 Maarten Bosch

50.24 Arno Eigenraam

51.25 Cora Broekema

56.20 John Gras

56.54 Els van Deursen

Social media

Canicross Zandenbos trail 10km

Het gaat niet om de grootte.

Gisteren afgereisd naar Nunspeet om daar samen met Rob, Pepper en Iggy van start te gaan op de 10km canicross tijdens de Zandenbos Trail. 8 duo’s stonden aan de start en de briefing werd dan ook luid verstoord door een concert van enthousiaste blaffende honden. Na het aftellen eindelijk op pad. In rap tempo het bos in en de eerste heuvels op en af. Misschien een beetje te snel voor Iggy?! Het ging goed en in een groepje van 4 waren we zo bij de verzorgingspost, bemand door Chris. Ook de honden werden hier verwend met water en hondenkoekjes.

Met Iggy ging het nog prima, dus op hetzelfde tempo de 2e helft in. Op km 7 liepen we verkeerd en moesten terug om de route over enkele heuvels te volgen. 2 duo’s besloten gewoon door te lopen, maar Rob en ik pakten de heuvels toch even mee. Op handen en voeten naar boven, het was spekglad door het bos. Ook de honden kwamen prima boven en we konden meteen door.

Rond kilometer 8 ging het even mis. Zowel Iggy als mijn lichaam gingen linksaf een pad op, alleen mijn voeten gingen rechtdoor. Na een mooie grondoefening weer door de volgende beklimming op. Hier bovenop met z’n vieren een foto gemaakt en het werd tijd voor de laatste kilometers naar de finish.

Bij 9km besloten om Iggy even aan te sporen voor de laatste km. Ruim onder de 6 min per km vlogen we over de trails. Alleen bleek de route iets langer te zijn, maar Iggy hield het goed vol en op 11.4km was daar de finish. Een mooi onthaal door organisatie en supporters. Ook hier was er weer aan de honden gedacht en stonden er koekjes en waterbakken klaar.

Samen met Rob echt genoten van deze mooie, sportieve dag. Een trail die voor herhaling vastbaar is!

En Iggy, die sliep als een blok in de auto

Social media
Facebook
Twitter
Google+
http://www.tri-team.nl/tag/hardlopen">