Airborne Freedom Trail

Door: Chris Chaudron

Na de verhalen van andere lopers die vorig jaar de Freedom Trail gelopen hebben, wilde ik het dit jaar zelf meemaken. Dit jaar kreeg het de naam Airborne Freedom Trail. Wellicht omdat het dit jaar 75 jaar geleden is dat de bevrijding in Arnhem werd ingezet. Er waren dit jaar veel meer deelnemers, maar het was nog net niet over de koppen lopen. En aangezien de diverse afstanden elkaar onderweg nog eens tegenkwamen, werd er voldoende gepasseerd en ingehaald. We liepen immers niet allemaal 5.25 min per km. Bij Papendal aangekomen eerst maar eens de clubgenoten opzoeken en de startnummers ophalen. Aanwezig zijn Tineke, Jolanda, Kimberly, Mike, Richard en Roald. Daarna nog even snel op de foto en door naar de start.

Het intro in de donkere legertent neemt je mee om in het Arnhemse veld gedropt te worden om op weg te gaan naar de John Frostbrug. Onderweg passeren we tunneltjes en neergezet beeldmateriaal dat je laat zien hoe het er aan toe ging. Defensie heeft op diverse plaatsen opstellingen neergezet met tekst en uitleg. En de omgeving is ook nog eens prachtig.  Het bezoek aan het ereveld is een ervaring op zich, maar het plaatsen van het kruisje en de aanwezigheid van de Veteranen maakt het nog specialer. Toch moeten we weer door.

De omgeving blijft mooi, maar de route loopt stiekem wel steeds een stukje omhoog wat het toch steeds zwaarder maakt.  En aangezien snelle afdalingen niet mijn specialiteit zijn, vreesde ik het ergste. Gelukkig gaan de meeste dalingen met trapjes. Dan nog een stukje door Arnhem om vervolgens op de kade te komen. In de verte de John Frostbrug. Maar ik zie er geen volk overheen lopen.

Zou het dan toch makkelijker zijn? Plots doemen in de verte de twee bogen van de finish op aan de kade en ik heb toch nog energie om een sprintje in te zetten. Blij kom ik over de finish. Tineke en Richard zijn er al. Met de plak om mijn nek hebben we samen de anderen opgewacht. Ook andere bekenden stromen binnen. En daar zijn Mike en Roald en even later komen ook Jolanda en Kimberly in zicht. We schreeuwen ze naar de finish en hebben het allemaal gehaald. Het was er volgens iedereen een voor in de boeken.

Social media

Petzl Night Trail

Door Willem Hasekamp

Plannen voor het seizoen 2018 worden gemaakt, mooie plannen waarin de Petzl Night Trail past. Als ik me wil inschrijven blijkt het niet meer mogelijk te zijn. Dat is balen zeg, ik trek de stoute (trail)schoenen aan en stuur een appje naar Mud Sweat Trails of er een mogelijkheid bestaat om nog deel te kunnen nemen aan de 25 kilometer. Al snel blijkt dat ik mee kan doen door me op de race day, of kan ik beter zeggen race night, te melden bij de issue desk.

Zo gezegd, zo gedaan. Op 10 februari meld ik me bij de issue desk en na betaling (uiteraard) kan ik mijn startnummer in ontvangst nemen. Ik heb genoeg tijd om een praatje met bekenden te maken. Bij de stand van sponsor Petzl kan ik nog enkele vragen stellen over mijn nieuwe hoofdlamp. De wind neemt toe, het voelt een stuk minder lekker dan een uur geleden en er wordt zelfs regen voorspeld. Heb ik wel de juiste kleding keuze gemaakt?

Op het laatste moment vervang ik mijn baselayer voor een warmer exemplaar. Nog een paar minuten en het startschot voor de eerste lopers zal klinken. Elke 30 seconden mag er een groep van start gaan om de drukte te spreiden. Dit werkt geweldig, nergens opstoppingen op het parcours. Na vijf minuten mag ik van start envoor we het weten draaien we het terrein van Outdoor Valley af de trail is nu echt begonnen.

De eerste kilometers gaan lekker, tempo doseren heb ik me voorgenomen want je weet niet wat je te wachten staat. De paden worden minder, soms lopen we gewoon over grasvelden of zijn het weilanden? Schoenen worden in de modder vastgezogen, soms enkeldiep, het is zwaar. De gemeten hartslag hoort niet bij dit tempo, hoe gaat dit aflopen? Dan duiken we ineens een mooi bospad in, nog wel glad maar het begint weer op hardlopen te lijken.

Bij 15 kilometer komen we de eerste hoogte meters tegen, via een mountainbike track een heuveltje over. Beneden aangekomen vinden we de verzorgingspost, snel een stuk banaan en weer verder. Drinken en genoeg energie heb ik in m’n racevest zitten. Twee saaie kilometers over asfalt volgen. Blij als een klein kind duiken we gelukkig weer de modder in, voor we het weten staan we onder aan de skiheuvel.

Via een grashelling mogen we naar boven. Het is zo glad dat je beter van een zeephelling kan spreken. Het gaat niet snel, soms glij je zomaar twee passen terug. Eenmaal boven slingert een mooie single track naar beneden, de finale is begonnen geen meter zal meer vlak zijn. Blijven hardlopen heb ik me voorgenomen, een flinke aanslag om m’n bovenbenen blijkt, nog even volhouden.

Na ruim twee uur draai ik via een smalle brug, moe maar voldaan, het finish terrein op. Een welverdiende medaille, een heerlijke kop erwtensoep en een biertje staan op me te wachten. Mannen van Mud Sweat Trails bedankt voor de geweldige organisatie.

Nu goed herstellen en op naar het volgende avontuur.

Social media

Trailrunnen met tweevoudig Marathon des Sables winnares Elisabet Barnes

Door: Willem Hasekamp

 

Wat een geweldig weekend heeft Tri-Team weer achter de rug.

Op zaterdag verzamelen de lopers van Yakult Start to Run en de marathongroep in de Bovenkamer voor hun trainingen. De vroege vogels van het Start2traiL team zijn dan al lekker onderweg in de duinen.

Zondag is Tri-Team goed vertegenwoordigd bij de Halve van Egmond en lopen Chantal en Chris een trail in België. Zelf ben ik door de MST-store uitgenodigd om met de tweevoudig winnares van de MDS (Marathon Des Sables) Elisabet Barnes, fotograaf Ian Corles en een geweldige groep lopers te kunnen trainen in onze eigen vertrouwde duinen.

We verzamelen om 9 uur op de parkeerplaats bij de boerderij. Tom heet ons welkom en snel vertrekken we voor ruim 16 km door de duinen. De route loopt afwisselend over brede, voor de social talk, en smalle paadjes, het moet wel een trail blijven.

Na 9 km draaien we het strand op, het is eb da’s lekker denk ik maar voor ik het weet lopen we aan de voet van de duinen door het mulle zand. We krijgen uitleg waar wel en niet onze voeten neer te zetten. Waar het zand is weggewaaid is de ondergrond harder, loop iets makkelijker dan waar het zand naar toe is gewaaid.

Via de lange trap bij de bunkers lopen we weer de duinen in en via de “Teruska Trail” gaan we terug naar de Boerderij voor een heerlijke stuk appeltaart met koffie.

Wat een heerlijk begin van je zondag.

 door Ian Corless

Social media
Facebook
Twitter