Run Winschoten (100KM)

Door: Pieter den Edel

De dood of de gladiolen.

De run Winschoten een loop waar ik al voor de vijfde keer aan de start mag staan, ik ben gelukkig dat het lichaam al dat ultralopen pikt.

De maand augustus goed kunnen trainen 2 ultra’s en 1 marathon in 4 weken gingen goed zeker de laatste de Monnikentocht een soepele 50 km op tempo tussen de oren zit het goed maar wat doet het lijf op een 100 een afstand die voor ons recreatieve lopers met een gezin en baan niet te plannen valt.

De week voor een loop doe je weinig 2x loslopen en fietsen naar werk gelukkig anders worden ze thuis gek van een stuiterende loper.

Vrijdag middag naar het noorden met Daphne dit jaar helaas geen estafette team ach tis niet anders ff mijn nummer halen en praatje met Richard.

We slapen in den Stallen (hotel) vlakbij de start en lekker rustig geen apres skihut en feestende menigte tot 6 uur in de ochtend zoals in 2016.

Ik krijg het speciale lopers menu een bord pasta zo groot daar kan je 4 man van te eten geven ben wel lekker vol gestapeld zeg ik maar, in de gang loop ik nog wat te klieren met de brandslang ach je moet wat hahah.

Ik slaap goed en bij het ontbijt kletsen met Robert boersma en dan naar het strijd toneel waar het mag gaan gebeuren waar ik ga voor de kwalificatie voor de 120 van Texel een belofte die ik in 2011 mijn moeder gedaan heb zei ging toen de strijd aan tegen kanker ik zei mams ik ga voor jou een keer die 120 lopen…

Waarom Texel dat heeft 2 redenen ten eerste het was het eiland van Jan Knippenberg de 120 was zijn ronde en ook Jan is veel te vroeg gegaan.. Jan is een begrip in de Ultraloop wereld.

Bij de tent waar Daphne als top verzorging zit met heel veel ultralopers en de oude meester joop keizer is het gezellig.

10 uur mag ik los en loop soepel, ronde 1 gaat in 55.45 fors ja maar ik wil wat, er loopt de hele tijd een Duitser uit de wind achter me een scheet deert hem niet dan maar zakken en hopla weg is die pik ik later wel weer op, ronde 2 56.33 en dan voel ik aandrang snel de bosjes in en verder..

Ronde 3 57.21 bij het Rosarium roep ik naar daphne vest die weet dan dat ik ronde 4 een vol racevest wil ook mag ik de lege flesjes lanceren in het gras.

Ronde 4 57.25 lekker vlak de marathon gaat in 3.56 netjes rond 5 58.54 het wordt al zwaarder maar dat mag nu gaat de strijd beginnen, op de 60 loop ik een tussendoor PR die tellen niet maar pep mezelf wel op.

Vanaf 70 is het echt afzien krijg ik hier de rekening van de snelle start ik schreeuw tegen mezelf nee “ik wil dit en ik kan dit” 80 km tik ik af in 7:55 en push mezelf tot het uiterst de poten zitten vol en bij elke versnelling schiet de kramp er nog net niet in.

He daar is de Duitse vriend weer en loop hem voorbij of ik met een 5 km wedstrijd bezig ben.

Ik laat de 9:30 varen maar ga voor een PR niet zeuren ik zing het nummer van Bily ocean ‘ When the going get’s tough’.

Publiek langs de kant vraagt hoeveel rondes nog ik lach en steek 2 vingers omhoog zelfs praten zit er niet meer in…bij het 9 km punt zit een café met veel leuk publiek draaien ze net DJ paul elstak en ja als Feyenoorder ga je dan wel weer ff Sterker door strijd……

90 km in 9.05 de bel voor de laatste ronde in een café nooit fijn maar nu wel nog 10 km afzien op push door en bij 99 km staat Vincent kalkman die zegt nu alles eruit zo hard als je kan alles geven, pers er 1 km lopen op techniek uit bij elke stap voel ik elke vezel in het lichaam door alle kramp heen vlieg ik naar de finish in een fantastisch PR van 10:14 ben compleet leeg en daphne vangt me op zodat ik niet ter aarde stort hahaha.

Nu op naar Texel en welke afstand het gaat worden is nog niet helemaal zeker.

Het zijn toch de gladiolen geworden een mooi pr en heb alles gegeven wat erin zat compleet leeg na afloop heb ik meestal trek in een biertje maar zelfs dat niet, in het hotel douchen en chocomel en dan wil ik maar een ding dat is liggen.

Ben zo trots op daphne zonder haar zijn dit soort dingen niet mogelijk iemand die alles rondom een wedstrijd verzorgt van inpakken tot aan de voeding echt super.

Ciao een uitgetelde Ultrapietje.

Social media

Ultrapietje gaat de gebaande paden af.

Langzaam aan komen de antwoorden op de vragen van wat er mis ging op 19 Mei de dag dat niet alles klopte, ik ben wel een training rijker geworden een stukje ervaring en vrienden en familie waarmee je dit mocht beleven.
Het ultralopen heeft me een nog meer bescheiden mens gemaakt, ik geniet van het kleine dingen bijvoorbeeld een vroege vogel training om 05:30 een vers bakkie koffie of een lekker koud biertje..

Het 100% genieten van het lopen werd minder, dit door een doel er ontstaat druk iets wat ik niet ken en waaronder ik ook minder presteer ik loop liever in de luwte en spontaan een marathon of ultra gewoon omdat het kan.
Met een mooi doel voor ogen besloten om van de gebaande paden af te gaan en als asfaltloperT de bossen in te gaan de Veluwezoom bosloop leek me wel een leuke om te doen lekker rossen door de bossen.
De hele outfit van Pietje ademt de wegatleet uit maar dat niet alleen ook de techniek die is ultra lage shuffle en dan pak je wel eens een stronkje mee om een bijna Albertje te maken.

08:00 starten betekent 05:45 in de dinky toy gelukkig dankzij mijn voeding van Hammer is dat 05:00 opstaan, alles zit erin in deze voeding.
07:30 kom ik aan en kom uiteraard bekenden tegen ultramakkers Richard en Corine, ik krijg een tracker mee zo kan het thuisfront de verrichtingen van de asfalttrailer volgen.
Onwennig sta ik tussen de profi lopers mooie schoenen hoge kousen, ik teensokken in de salomon sonic aero waar ik een super Indiansummer op gelopen heb. Wat ga ik doen vandaag GENIETEN ja dat is het rugzakje om en hobbelen.

We gaan onderweg schut ik de hand van Sef die roept heee Ultrapietje leuk een tijd lopen we met een groepje parcours is zanderig en glooien hier en daar een single track iets waar de lompe trailtechnieken van Ultrapietje niet van wakker liggen…..
Dit soort dingen moet je nooit zeggen of ik wordt op de proef gesteld met hekjes, boomstronken, smalle bruggetjes trappen heul veul trappen met balken ben 2 uurtjes bezig en heb het groepje gelost geen idee waarom ik ben heel aardig tegen ze geweest haha.
De heide op en stijgen yeah hier ligt grind en kuilen dat in combinatie met wortels maakt me een soort koe die over een hekje springt haha ach ik heb duurvermogen, na 30 km en 3 uur en 8 minuten haal ik de een na de ander in vooral dalen gaat me goed af als een soort Eddy the eagle stort ik me de berg af hell yeah i ‘m running again….

De marathon voltooi ik in 4:33 beetje bij beetje schud ik de 11-steden vooral mentale tik van me af en krijg weer vertrouwen in de poten en het koppie, op dat moment scheert ze over mijn hoofd mams lijkt wel Eddy the eagle, hard roep ik We shall not be moved & never ever give up…..
Nog 18 km rossen let’s rumble…..de 33 km lopers komen erbij die zijn fris en lopen me soepel voorbij de een nog mooier dan de ander, loop een tijdje samen met een dame een ware hinde over het parcours kan haar niet bijhouden op de technische stukken maar met stijgen en dalen wel.
De laatste 10 een heel arsenaal aan trappen en nog meer leuks, voel me een rijk mens de ergste dip lijkt voorbij te zijn puur door extra rust en terug te gaan naar de basis van het ulralopen 100% genieten.

Bij de finish kom ik Tineke en danielle tegen, die hebben er een mooi weekend vol lopen van gemaakt.
60 km in 6:44 met 571 hoogtemeters, ben er zeer tevreden mee.
We kunnen langzaam aan gaan werken aan het tempo voor Winschoten op 8 September de jaarlijkse reunie van ultraloop nederland en een feest van herkenning…

Ciao Ultrapietje…..

Social media

Pieter den Edel loopt de ultra Elfstedentocht.

Pieter den Edel loopt de ultra Elfstedentocht.

Na een jaar van trainen en voor bereiden met zijn team was het zo ver. Zaterdag 19 mei de start van de Elfstedentocht. Na dat de auto in gepakt was vertrokken we van onze locatie in Exmorra naar Bolsward om daar om 9.00 uur s’ morgens zijn nummer te halen. Aan gekomen in de sporthal praatje gemaakt met de andere 39 ultralopers die mee doen aan deze loop. Na de briefing was het zo ver gezamenlijk naar de start lopen en aftellen. Onder politiebegeleiding gingen de 39 lopers waar onder Pieter Bolsward uit. Doel was Leeuwarden halen (100km) in 12, 5 uur dat houdt in om 23.30 uur weer weg uit Leeuwarden voor de volgende stop.

Het was bewolkt en de temperatuur was voor een loper goed te doen. Pieter liep lekker achter aan in zijn eigen tempo en liet zich niet gek maken door de rest van de lopers die in zijn ogen best hard van start waren gegaan.

Aan gekomen in Harlingen zagen wij dat Pieter voor liep op zijn eigen schema die hij in zijn hoofd had. Dat was alleen maar gunstig want dan hadden we meer speling richting Leeuwarden toe. Maar te snel te hard gaan lopen was ook niet goed dus als team hadden we een taak om het goed in de gaten te houden. Na elke 20 km wisselde de fietsers af om Pieter bij te staan tijdens de loop. In auto kon er uitgerust worden en deden de andere 2 team leiden hun taken. De tijd in voeren en de voeding klaar maken van Pieter. Bij aan komst in Hallum oogde Pieter goed, de zon kwam door en de tijden waren goed hij liep nog steeds op schema en begon ook wat meer in de buurt van de andere lopers weer te komen. Na 75 km was er een stop bij Dokkum fietser wisselde weer, Pieter had het zwaar, koos ervoor om van schoenen te wisselen. Je weet maar nooit het kan helpen. Het team had in Dokkum door dat als Pieter zo door bleef lopen dat we kleine 15 min voorsprong zouden hebben tot aan Leeuwarden. Dat was niet veel dat wisten we dus de fietser had een taak en de andere 3 in de auto ook. De fietser probeerde Pieter uit zijn dip te krijgen en voor de zekerheid bleef de auto dichtbij in de buurt. Normaal reed de auto naar de volgende post toe z’n 20 km verder op.

In middels werd het schemer na dat auto nog in Birdaard had gestaan zagen we dat pieter het echt heel zwaar had. De auto reed naar Wyns waar ook een verzorgingspost stond. Deze dorpjes lag allemaal dicht bij elkaar. Als team hadden we een afspraak als er iets is dan bellen we elkaar. En ja helaas gebeurde dat toen Pieter bij Bartlehiem liep, dorpje voor Wyns belde de fietser op. Pieter had veel pijntjes wat ook mag bij deze afstand maar hij was ook duizelig en dat bleef te lang aan. Ook zijn looptempo was een eind gezakt waar door er een wonder moest gebeuren om Leeuwarden nog op tijde te halen. Want na Wyns was het nog ongeveer 15 km tot Leeuwarden. De keuze was aan Pieter door en hopen en toch weer op tempo te komen of luisteren naar het lichaam die zegt dat het genoeg is. Pieter heeft besloten om te stoppen omdat zijn gezondheid best belangrijk is en Leeuwarden (100km) niet meer kon gaan halen.

De teleurstelling bij Pieter is groot dat hij de ze loop waar hij zo hard voor getraind heeft niet heeft kunnen volbrengen. Als team zijn wij super trots op Pieter wat hij gedaan heeft, hij heeft toch 87 km gelopen. En hoe moeilijk is het dan om te zeggen ik stop ik kan echt niet meer.

Zaterdag 26 mei om 11.00 uur zal Pieter de cheque overhandigen aan het hospice en iedereen is dan welkom. Ook willen we alle supporters bedanken die in Friesland waren maar ook die thuis Pieter online gevolgd hebben en hun medeleven via facebook en whatsapp hebben gedeeld. Super bedankt hiervoor!

Social media
Facebook
Twitter
Google+
http://www.tri-team.nl/tag/pieter">