De hel van het Noorden

Door: Pieter den Edel

De Dutch Coast Ultra Run by Night, een mooie strandloop startend in Den Helder. Waar je kan kiezen tussen 25 / 50 / 75 / 105 of 130 km.

Al snel stonden er 4 lopers op de lijst Marc van de Kaa, Lars Knijnenburg, Tineke de Groot, Rob van Vegten en Pieter den Edel…afstanden van 25 tot 50 km.

De week ervoor waren de weerkaarten erg duidelijk, er zou een forse tegenwind staan kracht 6 à 7 met uitschieters naar 8… Ach, je moet het ermee doen.

Bij deze loop mag je je vervoer zelf regelen en dat is eigenlijk best leuk. Het geeft beleving en wat spanning vooraf, een stukje avontuur.

17:00 vertrokken we uit Wassenaar richting Petten, waar een auto achterbleef voor de finishers van de 25. De andere auto bleef bij station Schagen, waar de trein naar den Helder genomen werd.

Half 8 bij de start, een bak koffie, en 21:00 mochten we los. Al heel snel werd duidelijk dat het met de wind echt menens was. Na de bocht bij de vuurtoren in den helder had je hem vol tegen…

Ieder liep zijn / haar eigen tempo. Eenmaal op het strand (vloed) en heel mul zand, wist je het gaat een heroïsche tocht worden. Finishen is geen garantie.

Na 6 km besloot Tineke te keren, heel simpel ze kwam niet tegen de wind in. Rob, Lars, Marc en Pieter gingen door. Pieter en Lars voor de 50 de rest de 25.

Naast de toch al stevige omstandigheden deed Pluvius ook nog een duit in het zakje, door te zorgen voor wat miezer. Je werd heel langzaam steeds iets natter en klammer, ondanks de vele lagen kleding en jasjes.

De miezer veranderde in felle regen en door de opwaaiende schuimkoppen waren de voeten van ons allen inmiddels ook al goed doorweekt.

Na 26 km stonden we met zijn allen bij de auto in Petten. Hevig trillend van de kou, amper meer op de benen kunnen staan en volledig doorweekt, besloten Lars en Pieter er de brui aan te geven en deze tocht te staken. Verder lopen was onverantwoord.

Marc en Rob kwamen er vlak achteraan binnen, voldaan en volledig uitgewoond door de helse omstandigheden.

Al met al hebben we hier onwijs van genoten en wie weet doen we hem in 2021 weer.

Van harte gefeliciteerd allemaal en we zullen hier nog lang aan terugdenken op naar nieuwe mooie avonturen.

Groetjes,

Marc, Rob, Lars, Tineke & Pieter.

Social media

Otterlo trail 2020

Door: Els van Deursen

Welke tijd ik loop doet er niet toe en toch kijk ik af en toe tijdens de Otterlo trail op mijn horloge. Niet hoe snel het gaat, maar om te kijken hoeveel kilometer we al gelopen hebben en dan verbaast te zijn hoever we al zijn. Het gaat lekker. 

Met 10 Tri-Teamers doen we mee met de Otterlo trail aan de rand van NP de Hoge Veluwe. Het is een nog niet zo bekende loop en dat maakt het extra leuk, omdat het niet overvol is. Als eerste gaan Jeffrey, Daphne, Tineke, Monique, Rob, John en ik van start voor de 17 km en een half uurtje later Diane, haar dochter Daniëlle en Chantal voor de 10 km. Het is in het begin fris, maar al snel een prima looptemperatuur. 

De route is mooi, veel singletracks door het bos. We volgen een stuk een mountainbikeroute, met veel bochten en gaan over meer brede zandpaden langs de bosrand, heel afwisselend. Het loopt lekker vlot. Jeffrey loopt voorin het veld. Daphne, Tineke en Rob lopen met elkaar op met Monique er vlak achter. John en ik zijn achter in het lopersveld gestart, rustig beginnen en genoeg ruimte nemen om niet te struikelen over boomwortels of andere obstakels. Rustig starten blijkt een goed idee, want hoe verder we op de route zijn des te meer lopers halen we in. 

De venijn zit  in de staart, hier dus ook. De flinke zandverstuiving na 12 kilometer, mooi maar pittig, kleine heuveltjes door het bos en dan een paar kuitenbijters. Het wordt nog even doorzetten. Hoog over een smal pad langs een stuk heide. Genieten ondanks dat ik de benen nu wat ga voelen. Gelukkig is het laatste stuk zandpad niet te mul door de vele regen die er is gevallen. 

Om het voetbalveld heen en we zijn er. Voordeel van de start bij een voetbalclub zijn toch wel de douches, heerlijk, en de kantine met lekkere erwtensoep (bedankt Chris). Voor we weer terug gaan, met elkaar onze sportieve avonturen bespreken en even bijkomen. Een trail om voor volgend jaar weer in de agenda te zetten. 

Social media

Voorne’s Duintrail 2019

Door: Jeroen van Duivenboden

Zondag 1 december vond de Voorne,s Duintrail plaats in en rond het duinengebied van het Oostvoornse meer en ik was erbij! Het episch centrum was gevestigd in een strandtent waar het op het moment van arriveren al gezellig druk was. Er waren 3 afstanden te weten 15 km, 29 km en 44 km en je kon 15 km wandelen. Ik ging voor de 15 km die om 11:30 van start ging onder het genot van een flauw zonnetje en een flink windje.

Als eerste draaiden we een steiger op die door de gladheid al een uitdaging op zich was, na de steiger volgde een mountainbike parcours waar alleen een single track voor handen was en gelijk aardig geklommen moest worden. Na deze warming up liepen we via een dijk richting het duin/bosgebied van Oostvoorne.

Hier was het een komen en gaan van heuveltjes, trappetjes en door het vele regenwater van afgelopen week ook veel bagger! Maar ook dat is onderdeel van het trail gebeuren.

Ik had me goed ingepakt want zeker bij de startplaats was het gewoon koud, in de duinen liep het water inmiddels over mijn rug en verdwenen de handschoenen al gauw in de rugzak.

Na bijna 8 kilometer onderweg kwam mijn favoriete onderdeel van de trail, de voederpost! Banaan, nootjes, ontbijtkoek, sinaasappel, sportdrank, water, cola het was er allemaal maar ik kon me inhouden vandaag.

Na dit geluksmomentje ging de tocht weer verder richting het strand. We liepen door een gebied waar het allemaal wat meer open was, vele meertjes liepen we voorbij wat werkelijk mooie plaatjes opleverde!

Wat nu volgde was een lang stuk strand waar het tempo iets omhoog geschroefd kon worden. Het genot van het windje in de rug hield 3 kilometer voor de finish op toen we hem vol tegen kregen, de handschoentjes waren niet nodig maar ik was erg blij met m,n muts. Het harde zand had inmiddels weer plaats gemaakt voor modderpaden en voorzichtigheid was geboden want op sommige stukjes was het knap glad daardoor, bij het omzeilen van een boomstronk ging het toch fout en gleed ik weg met als gevolg een van modder voorziene linker lichaams helft! Maar niet piepen, opstaan en weer door! De laatste kilometer ging weer over het strand en zo zat na het passeren van de finish de Voornse Duintrail er voor mij op. Na de finish kregen alle deelnemers een broodje rookworst en een bekertje bouillon, iets wat er wel inging na de 15 pittige kilometers. Het was weer een mooie ervaring!

Op naar het volgende loopavontuur!

Social media
Twitter