Nathan Montferland Trail

Door: Chris Chaudron
Het afgelopen weekend is er weer veel gelopen. Wij van het trailteam zijn zonder paspoort tot nabij de  Duitse grens gegaan. Berlijn was voor ons toch net te ver. In Braamt stonden er bij de Montferlandtrail vier afstanden op het programma.
De aftrap was een Darknesstrail op vrijdagavond van 15km. En voor de zaterdag stond er  8km, 14km en een 30km loop op het menu. De echte die-hards konden ook nog een combikaartje kopen. Dan mochten ze de 15 en 30 incasseren. Het Tri-team was op alle disciplines vertegenwoordigd.
Op vrijdagavond stonden Tineke (en zus Daniëlle), Marc, Willem en ikzelf aan de start om op 21:30u te vertrekken. Voor mij de eerste keer dat ik zelf compleet met een lampje op mijn kop een nighttrail ging doen. En dan ook nog mijn langste wedstrijdafstand tot nu toe. Dus nerveus op alle fronten. In het kort; waanzinnig!!! Een totaal andere beleving dan overdag lopen. Gespannen omdat je toch minder ziet dan overdag. En al deed mijn lamp volop zijn werk, ik en velen met mij zijn één of meerdere keren onderuit gegaan.  Op drie km voor het eind kwam Rene Triest mij op laatste stuk begeleiden. Samen hebben we de verkeersregelaars naar huis gestuurd en de finish gehaald. Trots op mijn laatste plaats en binnen de tijd binnengekomen. Met een plak om de nek opgevangen door Willem en Marc, die als echte trainers heel transparant op de laatste loper hebben gewacht. Samen zijn we terug gestrompeld naar de camping om voldaan de volgende dag in te gaan. Het was uiteindelijk al ver na twaalf uur.
Dan de zaterdag. Het campingteam kreeg aansluiting van de overige Tri-teamers, om de start van de 30km lopers gade te slaan. Aan de start stonden: Marc (die uiteindelijk de 15km zou lopen), Willem, Daniëlle, Teruska (4 combilopers dus) en Henny. Op weg om nog eens 600 hoogtemeters af te gaan leggen. Met bij mij de pijn nog op alle bekende plekken zag ik ze van start gaan. Wat een kanjers, en wat een bewondering.
Even later mochten de drie starters voor de 8km vertrekken. Daar stonden ze dan; de doorgewinterde Angelique en de starters van hun eerste wedstrijd: Jolanda en Kimberly.
Daarna was het tijd voor de 14km lopers. Aan de start: Mariëlle, Chantal, Diana, Quirina, Erwin en debutanten Mike en Roald. Het weer was goed, de speaker deed het als brugman. Het aftellen, het schot, en zoef…. Als perpetuem slachtoffers gingen ze op weg.
Nog voordat de support act de tweede bak koffie binnen hadden kwam plotseling Angelique al over de finish. Bam! In 56 minuten was ze daar.  Snel gevolgd in 1u06 door Jolanda en Kimberly. Shinend over de finishlijn. Wat waren ze trots. Hun eerste trailwedstrijd achter de rug. Fotomomentje !!!
En toen kwamen beetje bij beetje alle deelnemers binnen. Even de tijden van Roald en Mike, respectievelijk 01:56 en 02:11. Tijden om mee thuis te komen. Willem heeft er persoonlijk op toegezien dat iedereen voor hem binnenkwam. Wat een opoffering van die man. Hulde! En dat als combirunner.
Na de pasta en de verhalen kwam de prijsuitreiking. Voor de 30km mocht Teruska naar het podium om een tweede plaats in ontvangst te nemen. In het combi klassement werd ze zelfs eerste. Waar de zus van Tineke (Daniélle) de derde plek in ontvangst mocht nemen.
Als klap op de vuurpijl werd door Mud-Sweat-Trail dit evenement uitgekozen om de lopers van de bestelde clubkleding te voorzien. In stijl van start. Als dat dit weekend niet dubbel heeft doen slagen dan weet ik het ook niet meer. Onbekenden wilden de clubkleding die in de rekken hing kopen omdat ze het mooi en herkenbaar vonden. Wat een compliment voor de club is dat.
Volgens mij komt deze er voor volgend jaar weer op te staan. Dus bereid je maar vast voor…
Social media

Amerongse Berg Trail

Door: Qui

Net terug van een heerlijke vakantie op Ameland en hoppa… Onderweg naar Amerongen met Marc en Vivian, en dochterlief, om daar met nog meer gezellige loopmaatjes van het Tri-team de Amerongse trail te lopen. Op beide afstanden was de club, en niet alleen vanuit de trailgroep, maar ook vanuit de Mila’s, weer goed vertegenwoordigd. Voor een aantal lopers hun eerste wedstrijd, wat voor heerlijke gezonde spanning zorgde. Gelukkig waren we met een mooie groep om elkaar op te vangen en de spanning wat weg te nemen. Als eerste startte de 28 km groep, welke bij de verzorgingspost op 4,5 km nog eens even goed toegeschreeuwd werd ter motivatie door de lopers van de 11 km. Na de briefing door de organisatie, ging dan ook de 11 km van start. Heerlijk door de bossen crossen en prachtige single tracks met mooie heideplantjes. Een paar pittige heuvels, met fantastische afdalingen. Wat waren we dol op dat laatste. Daar viel energie te sparen door je lekker te laten gaan, om vervolgens weer af te zien bij het klimmen. Uiteraard moest er onderweg weer even een pitstop gemaakt worden, maar daarna kon er weer lekker doorgelopen worden. Gezellig samen met Vivian en Monique gefinisht, waar wij werden onthaald door Willem die al was gefinisht op de 21 km, Marc, Jolanda en Mike als supporters en een aantal andere lopers van de 11 km die voor ons gefinisht waren. Daarna onthaalden wij de overige lopers van de 11 km.

Wat een gezelligheid en ontlading bij de finish. Wat een sfeertje heeft dit toch. Toen iedereen was gefinisht konden wij deze mooie dag traditigetrouw afsluiten met een biertje en een bitterbal, zoals het hoort bij trailrunning.

De eerste trailwedstrijd als trail team is een feit! Allen hebben we genoten en de smaak, nog meer, te pakken. Op naar onze volgende doelen: de Freedom Trail en de Montferland Trail.

Social media

Ultrapietje gaat de gebaande paden af.

Langzaam aan komen de antwoorden op de vragen van wat er mis ging op 19 Mei de dag dat niet alles klopte, ik ben wel een training rijker geworden een stukje ervaring en vrienden en familie waarmee je dit mocht beleven.
Het ultralopen heeft me een nog meer bescheiden mens gemaakt, ik geniet van het kleine dingen bijvoorbeeld een vroege vogel training om 05:30 een vers bakkie koffie of een lekker koud biertje..

Het 100% genieten van het lopen werd minder, dit door een doel er ontstaat druk iets wat ik niet ken en waaronder ik ook minder presteer ik loop liever in de luwte en spontaan een marathon of ultra gewoon omdat het kan.
Met een mooi doel voor ogen besloten om van de gebaande paden af te gaan en als asfaltloperT de bossen in te gaan de Veluwezoom bosloop leek me wel een leuke om te doen lekker rossen door de bossen.
De hele outfit van Pietje ademt de wegatleet uit maar dat niet alleen ook de techniek die is ultra lage shuffle en dan pak je wel eens een stronkje mee om een bijna Albertje te maken.

08:00 starten betekent 05:45 in de dinky toy gelukkig dankzij mijn voeding van Hammer is dat 05:00 opstaan, alles zit erin in deze voeding.
07:30 kom ik aan en kom uiteraard bekenden tegen ultramakkers Richard en Corine, ik krijg een tracker mee zo kan het thuisfront de verrichtingen van de asfalttrailer volgen.
Onwennig sta ik tussen de profi lopers mooie schoenen hoge kousen, ik teensokken in de salomon sonic aero waar ik een super Indiansummer op gelopen heb. Wat ga ik doen vandaag GENIETEN ja dat is het rugzakje om en hobbelen.

We gaan onderweg schut ik de hand van Sef die roept heee Ultrapietje leuk een tijd lopen we met een groepje parcours is zanderig en glooien hier en daar een single track iets waar de lompe trailtechnieken van Ultrapietje niet van wakker liggen…..
Dit soort dingen moet je nooit zeggen of ik wordt op de proef gesteld met hekjes, boomstronken, smalle bruggetjes trappen heul veul trappen met balken ben 2 uurtjes bezig en heb het groepje gelost geen idee waarom ik ben heel aardig tegen ze geweest haha.
De heide op en stijgen yeah hier ligt grind en kuilen dat in combinatie met wortels maakt me een soort koe die over een hekje springt haha ach ik heb duurvermogen, na 30 km en 3 uur en 8 minuten haal ik de een na de ander in vooral dalen gaat me goed af als een soort Eddy the eagle stort ik me de berg af hell yeah i ‘m running again….

De marathon voltooi ik in 4:33 beetje bij beetje schud ik de 11-steden vooral mentale tik van me af en krijg weer vertrouwen in de poten en het koppie, op dat moment scheert ze over mijn hoofd mams lijkt wel Eddy the eagle, hard roep ik We shall not be moved & never ever give up…..
Nog 18 km rossen let’s rumble…..de 33 km lopers komen erbij die zijn fris en lopen me soepel voorbij de een nog mooier dan de ander, loop een tijdje samen met een dame een ware hinde over het parcours kan haar niet bijhouden op de technische stukken maar met stijgen en dalen wel.
De laatste 10 een heel arsenaal aan trappen en nog meer leuks, voel me een rijk mens de ergste dip lijkt voorbij te zijn puur door extra rust en terug te gaan naar de basis van het ulralopen 100% genieten.

Bij de finish kom ik Tineke en danielle tegen, die hebben er een mooi weekend vol lopen van gemaakt.
60 km in 6:44 met 571 hoogtemeters, ben er zeer tevreden mee.
We kunnen langzaam aan gaan werken aan het tempo voor Winschoten op 8 September de jaarlijkse reunie van ultraloop nederland en een feest van herkenning…

Ciao Ultrapietje…..

Social media
Facebook
Twitter
Google+
http://www.tri-team.nl/tag/trailwedstrijd">