Vriendschap is een illusie

Door: Pieter den Edel

‘Als kind had ik een vriend’….. Dit mooie nummer van ‘Het goede doel’ ging gisteren vaak door mijn hoofd, tijdens de baanultra in het pittoreske Steenwijk.

Ik maak er geen geheim van dat ik 28 maart 2021 aan de start wil staan voor een 2e maal 120 van Texel. Dat daar een kwalificatie bijhoort, vind ik niet meer dan normaal. De 120 moet immers binnen de 13 uur en 30 minuten voltooid worden.

Poging 1 de baanultra in Steenwijk. 250 rondjes, met als doel een sub 10 uur.

De voorbereiding was soms spartaans. Op dubbele trainingsdagen ging het wekkertje om 04:25 uur, om voor het krieken van de dag al een zone ½ training en ‘s avonds vervolgens een clubtraining te doen. Ik geniet van de trainingen op vroege uren, de rust de stilte heerlijk. Alleen deze winter hebben we nogal wat wind en regen en dat is wat minder plezant…

Vrijdag met de trein naar Wolvega, naar mijn ultramaatje Rene, die loopt ook de 100 km. s’Avonds komt broer Paul ook een bakkie doen, die doet de 50 km. Vroeg onder de wol. Ik slaap goed en ben 06:00 uur wakker, lekker uitgeslapen. Nu de vaste rituelen: koffie, brood en toiletbezoek.

Op naar Steenwijk, D-day. Op de baan is de focus 100%. Even naar boven kijken en mams de groetjes doen. We gaan ervoor, samen.

10:00 uur gaan we los. Ik zit er gelijk lekker in. Hartslag laag en tempo op 05:30. Het waait al stevig, de wind 200 mee en 200 vol tegen, zeg maar een soort baan fartlek.

De route is weinig enerverend vooral linksaf en weer linksaf. onderweg wat kletsen met je ultramaatjes, maar vooral de focus op je eindtijd. Hier loop je niet voor je lol, zeg ik maar, haha… De wind trekt fors aan en ik ga het spelletje spelen. Vrienden worden met de omstandigheden. Met 111 Ultra’s / marathons achter de kiezen is het altijd weer een gevecht. Het duurt lang voor er iets van een akkoord is met meneer Beaufort. Het is vrij wankel maar het is er.

Inmiddels staat Daphne op de baan, als verzorger. Echt onbetaalbaar, iets met liefde… In iets meer dan 4 uur, tik ik de eerste marathon af en lig ik iets voor op een sub 10. Dan gaat vriend Pluvius er zich mee bemoeien. Pfff… Beaufort en Pluvius is 2 tegen 1, binnen 5 minuten ben ik tot op het bot koud en doorweekt. Ik hoor Daphne zeggen, wil je in mijn schaatskleding lopen dat is droog. Ja hoor….

Geheel verkleed en als een ware ultramarathonschaatser, kreeg ik de machine weer warm. Helaas was er al fors wat tijd verloren. Geen probleem, elke dip kom je weer uit. Puur op techniek, gingen we verder. Opgeven is geen optie….

Het moet rond 60 km geweest zijn dat het lijf wat anders wilde, dan links, links, links. In de kop en conditie zat het goed. De sub 10 was uit zicht, wat doe je dan? Slopen of verstandig zijn… Alleen ik kan die beslissing maken. Het uitlopen is geen probleem, maar op 31-05 is kans 2. Ik geef de pijp aan Maarten, die gelukkig net langs de baan staat om hem aan te nemen.

Ik bedank Beaufort & Pluvius met de mededeling dat de vriendschap toch echt een illusie was vandaag…

Toch zal ik er staan op op Texel……

Ciao Ultrapietje……


Social media

Kerstloop Dronten 2019

Door: Marc van de Kaa

Vandaag stond eigenlijk de 3de wedstrijd van het Zorg & Zekerheid circuit op het programma. Echter kreeg ik een startbewijs voor de Kerstloop in Dronten. Een halve marathon in mijn hometown, dat kon ik natuurlijk niet afslaan.

Vanwege de voorbereiding voor de Dutch Coast Ultra by night, eind januari, gebruikte ik deze halve marathon als training. Op een lekker, comfortabel tempo wilde ik deze halve lopen en daarbij met een negatieve split. De route bestond uit 2 ronden van 10km, waarbij de 2e ronde een extra lus had om aan de 21.1km te geraken.

Ronde 1 ging prima. Buiten het centrum erg veel last van de wind, maar het tempo en de hartslag bleven netjes binnen de perken. Genietend kwam ik langs start/finish voor de 2e ronde. Na de draai kreeg ik direct een flinke bui op mijn harses. Maar dat was niet de bedoeling, een bui stond niet in de brochure 😉

Drijfnat vervolgde ik mijn weg en kwam in de polder alleen te lopen. Tegen de wind in beukend ging de hartslag natuurlijk wel wat omhoog. Maar alles voelde nog goed en ik vermaakte me prima. Even een selfie onderweg, een appje naar huis en voor ik het wist kon ik de kilometers aftellen. De laatste kilometers vlogen voorbij en al filmend kwam ik in 1:57:56 over de finish. Met een glimlach en nog fit. Dit was echt genieten!

Deze ‘thuiswedstrijd’ geeft me veel vertrouwen in de aankomende ultra’s, ik ben op de goede weg qua trainen!

Social media

Back to the future!

Door: Pieter den Edel

We schijven 12-12-2010, ja even terug in de tijd. Samen met Guus naar Spijkenisse, alwaar ik onder leiding van Guus mijn derde marathon liep en dat pas 6 weken na de marathon van Etten-leur stress, dat kan niet! Guus: jawel ga maar mee, je wilt toch naar Texel voor de 60. Ja oké niet piepen dus, in een winderig Spijkenisse, liep ik 12 minuten van mijn PR af in een race. Ongelofelijk man wat was ik blij.

We doen een sprong naar de toekomst, nee niet in een Delorean DMC-12 met Marty McFly en Dr. Emmett Brown, maar in een Subaru. Het was al een hele kunst om het apparaat op de weg te houden met die wind maar weet wel wat me te wachten staat straks. Ik haal mijn nummer op, mooi om weer veel bekende ultramakkers te zien en ook clubgenoten Angelique Tineke,Tineke en Caroline. Die waren er voor de hele en de halve. Tri-team goed spikecity

Ik wil los vandaag en geniet ervan dat doe ik niet zo vaak op de marathon. Deze afstand gebruik ik meer als training voor de wat langere loopjes. 10:30 achter de 3:30 pacer en Jetzt geht losss, ze hebben er goed de pas in 10 km 48:44. Met de wind is het wel menens, die blaast lekker. In het groepje gaat het goed. De halve gaat in 1:44:14 mooi steady. We lopen langs mooie velden en denk even terug aan de race met Guus. Man ik kon hem wel vervloeken soms. Elke keer ja bij blijven niet inzakken doorgaan niet opgeven je hebt nog 50% als je denkt dat je niet meer kan. Het heeft me wel gevormd als Ultraloper, hij blijft mijn grote voorbeeld.

Na 24 km besluit de chili con carne van gister zijn eigen leven te gaan lijden ik duik de berm. Ik ben wel mijn groepje kwijt net voor we een stuk met wind vol op kop krijgen. Voel me sterk en als een soort Rico Verhoeven knok ik met de wind en een gratis regenbui. Groepje ben ik wel kwijt, nou dan maar alleen, ik denk 37 km in 3 uur dan kan het een PR. Maar niets is zo veranderlijk als Ultrapietje, 3 uur 36 km een mooie tijd 5:00 min/km. We verslappen niet nee alles behalve we gaan nu lopers ophalen.

Het deprimerende industrie terrein is eruit we worden getrakteerd op moois. Na 40 km komt Marcel naast me fietsen psv supporter hij stelt voor de punten te delen vanmiddag ik zeg nee die blijven in Rotterdam. De baan op en met een mooie 3:34 ben ik vandaag dik maar dan ook dik tevreden als ik kijk waar ik vandaan kom. Ik ben zelf niet zo van de veren maar als ik er dan 2 spreekwoordelijk in den bibs mag steken gaat er een naar Daphne je zal maar samen leven met een Ultraloper en de 2e Mark v/d Vegt dat die Utrapietje wilt trainen. Ik ken mezelf wel een beetje en het is soms echt niet makkelijk. Maar zoals Guus altijd ze We zijn wel lief!!!!

Ciao Ultrapietje

Social media
Twitter