Terug naar Terschelling…

Door: Pieter den Edel aka Ultrapietje

Vrijdag 1 november, de dag van Allerheiligen, het mooie vrienden weekend staat weer voor de deur, tringg de bel en ik doe open en daar is het, het weekend haha…

09:45 de boot op met Daphne, Mark, Rob en Carlo. Een dag later zou Eric langskomen voor 2 dagen. Het zooitje ongeregeld was helemaal compleet.

Rob trapte de wedstrijden af door op zaterdag een 10 km te lopen. De rest stond te kou kleumen in regen en kou. Na een fors stuk terug fietsen op de E-bike, was de kachel heerlijk warm.

Onze huiskok Mark den Blijker prepareerde een heerlijke race pasta, met name race. De volgende dag had Ultrapietje er veel plezier van haha…

Zondag 12:00, Daphne gaat los op de 21 km. Mark is teruggegaan naar het huisje, om vanaf km 15 haar op te vangen, om vervolgens de mentale strijd aan te gaan op de Longway.

12:40 met een scheepshoorn waarvan de mussen daar nu nog doof zijn begon ik aan de mooie reis van 42.2 km.

Het was best een beetje spannend, 2 weken ervoor een strijd geleverd in Drenthe, maar zonder strijd geen overwinning en na het vertrek van Jaap stam bij mijn cluppie en met Dicky aan het roer komt het daar in Rotterdam ook vast allemaal weer goed.

De Hartslag bleef lekker laag in zone 2, meer was ook niet de bedoeling, maar het lopen ging alles behalve op souplesse, het was harken zwoegen en werken…..

De eerste 15 km gingen nog redelijk in 1:22. Nu de duinen in en fartlekken en heel even leek de souplesse om de hoek te komen en mij te helpen. Maar zo snel als die kwam, nam die ook weer de benen pffff….

We binden de strijd aan met, ja daar is die, de sanitaire stop met een volle sprint de bossages in en de beplanting daar voorzien van wat meststoffen en de racepasta van Mark, vervolgden we onze reis.

30 km 2:47 qua tijd echt niet beroerd, maar ik was verwikkeld in een felle strijd met lichaam en geest en was van plan deze echt te winnen. Met volle benen het strand af en de Longway met een paar koude biertjes in het vooruitzicht knapte ik op, maar ook dit was van korte duur.

Ik troostte me met de gedachten dat de ISU er nog in zat en met wat zelfmedelijden en een kleine klaagzang tikte ik de 40 km af in 3:50. Nnog 2 en een klein beetje met de Brandaris in zich en de laatste paar honderd meter langs volle kroegen met Monique, Tineke, Rob, Carlo, Mark, Erik en Daphne, met een big smile over de meent…

Toch maar weer mooi geflikt deze klus en Daphne een topwedstrijd gelopen wat ook geen abc’tje was en Feyenoord gewonnen toen ging de beer helemaal los in de Heksenketel……

Het was nog lang onrustig op Terschelling.

Ciao Ultrapietje……

Social media

Ultrapietje’s NK Ultratrail

Door: Pieter den Edel aka Ultra Pietje

Oktober, een tijd van de Indian Summer, een mooie nazomerperiode met wat zon en zachte temperaturen. Ook de tijd van de Indian Summer Ultratrail… met als klapper dit jaar het NK op de 120 km….

Na de twee vorige deelnames zou Ultrapietje, Ultrapietje niet zijn als hij daar ook als trailtijger niet weer aan de start zou staan. 2016 de 102 km, 2017 de 127 km en nu 120 en een heuse strijd om de felbegeerde Nederlandse titel.

Het asfalt werd verruild voor onverhard. Regelmatig de trainingen gedaan door Meijendel en de duinen bij Katwijk. Van mooi nazomer weer was geen sprake. De weken voorafgaande is het neerslagtekort in rap tempo weggewerkt door Pluvius…

Bij het pakken van de tas, gaat de Hoka Hupana mee… Een gok om op een nagenoeg profielloze wegschoen te gaan lopen? Nee hoor, van de Salomon Sonic, krijg ik na 4 uur zere tenen dusssss…

Ik heb een B&B in Rolde. Weinig franje, maar oké. Het bed is prima, de gastrouw kijkt me met grote ogen aan wat ik ga lopen de volgende dag. Ik krijg plotseling 5 euro korting op mijn kamer uit medelijden of… Wie zal het zeggen? Bij het uitpakken van de tas, kom ik een heel lief briefje tegen van Daphne De Winter, ze is thuis. Ze gaat bijna altijd met deze idioot mee, maar nu ging het niet, bij het lezen vocht in de ogen…

19 okt 04:30 wakker, koffie en alles klaarmaken, Hammertime en naar de start. 06:00 los met de hoofdlamp het donker in. Ik loop samen te keuvelen met René Kromkamp. De route is 40% anders dan voorgaande jaren, het aardappelveld is eruit, yeahh…. Maar daar krijgen we ander leuks voor terug.

Bij het krieken van de dag heb ik de eerste boomstronk al te pakken, maar door de moordende Core stability trainingen blijf ik overeind. Zie me nog zwoegen op dat matje na een training, en na afloop kijken in de spiegel of je al op Peter Andre lijkt zucht…. De bospaden zijn op 1 hand te tellen. De eerste 2 etappes zompige weilanden, afgewisseld met wat klim en klauterwerk en als totaal niet soepele ultraloper ben je blij dat het niet op de gevoelige plaat is vastgelegd… Wisselpunt 3, op de helft, hier liggen gels en neem ik een bouillon. Het bos in, alwaar we getrakteerd worden op nog meer hindernissen, het al oude apenkooien op school misstaat hier niet.

Na 70 km is het beste er wel af, mooi nu mentaal knokken iets wat ik wel kan. Ook stuur ik een update naar het thuisfront. In de verte hoor ik geronk van motorcrossers, ik denk aan mijn pa Andre den Edel, ooit Nederlands kampioen in de jaren 70… Inmiddels heeft een stronk mij nu wel op de grond gekregen en bloed ik aan de knie. Met wat water schoonmaken en door, niet piepen. Het gaat inmiddels donker worden en we zijn de 91 km gepasseerd. Hierna volgen nog wat glijpartijen van binnen naar de buitenbocht, waar Hein Vergeer jaloers op zou zijn. Je bent alleen met jezelf in een donker bos, af en toe een uil en wat gekraak van takken. De beesten zullen ook wel denken wie is dat haha.

De laatste post is bij 100 km. Ik pak even 10 minuten schud Eddy Bakker de hand en we gaan door nog 20 km. Hardlopen gaat alleen nog op vlakkere stukken, door de vermoeidheid is elke stronk voor mij. Wat is het knokken zeg, mentaal voel ik me oersterk ik denk aan thuis, en aan Dominique den Edel, mijn oudste dochter….bijna 17 en aan Kayleigh den Edel, net 15 jaar geworden. 115 km, het Balloërveld met tegenwind altijd mooi, ja als het licht is, nu komt de maan op en hoor geritsel zou het een wolf zijn? Nou, die heeft mooi pech zoveel zit er niet meer aan Utrapietje.

Na 17 uur en een beetje, komen we bij het bordje van 120/50, yeahhh… Maar geen finish die is hier niet ik denk aan Daidy Belt-Knijnenburg, die ik afgelopen maanden begeleid heb naar haar eerste ultra dat dit wel een mentaal mokerslagje kan zijn…..
Nog 2 km hoor ik auww ach wel waar voor je geld nog even strijden.

122 km 17 uur en 43 minuten en Wilfried schud me de hand, 3 keer starten en finishen op de ISU! Eenmaal in de B&B, haal ik nog net de douche en stort vol trots in bed, ik ben leeg. Na een onrustig nachtje is het fors ontbijten en gaan we naar huis…

Ben beretrots op wat ik gedaan heb ouwe ultratrailerT..

Cheers
Ultrapietje

Social media

De Zestig van Texel, 120km

De strijd op Texel!

In 2011 liep ik hier mijn eerste ultra (60 km) het was 25 graden met 6 uur 34 kwam ik gesloopt over de streep, maar wat opviel was dat je er ook een 120 km had die lopers waren voor mij helden en dacht dat wil ik ook.

Ben me gaan verdiepen in de kwalificatie eisen oeiii een 100 onder de 9 uur 30 stevig maar als je iets wil kan het, eerst maar eens sterker worden op de marathon en langzaam toe trainen naar mijn eerste 100.

Toen Mei 2011! werd mijn moeder heel ernstig ziek en we wisten dat ze nog maar heel erg kort te leven had “Ik zei mam jij gaat strijden en ik beloof je ik ga me kwalificeren voor de 120 van Texel en dan sta jij aan de finish……helaas is mams september 2011 veranderd in een vlinder die me altijd en overal steunt.

De eerste 100 was een hel na 60 ging de kaars uit en wist dat het een forse strijd zou worden maar ja zonder strijd geen glory…

2013/15/&17 ja ff iets inkorten de 60 op Texel gelopen en nog steeds liepen mijn helden de 120, met een PR van 5:41 op de 60 gelopen in (2017) veel wind brak het tot nu toe het beste jaar uit mijn carrière aan 2x een 100 1x een 130, het reisje in Friesland zat ff tegen.

Na wat blessureleed wilde ik toch in september 2018 aan de start staan in Winschoten. Daar liep ik een sterke 100km met een mooi PR 10:14. Ik durfde toen heel lief aan Henri een wildcard te vragen, ik denk dat hij mij net zo lief vond want met een hele onderbouwing kreeg ik hem! Als een kind zo blij. Mams ik mag starten……..

Ultra (eigenwijs) Pietje nam een externe trainer in de hand jaja klinkt decadent he, valt mee hoor het werd echt trainen, hartslagen berekend na een inspanningstest en op mijn laagste HF (151) liep ik al 4.55 min/km kwam gesloopt terug van de training hihi wel lekker.

Het ultraloop lijf maar vooral pyriformis links ( voor details zie google) had wat minder trek in deze verandering en gooide roet in het eten, roet is normaal in december en niet in januari…

Eind januari leek het beter te gaan en met hangen en wurgen een duurloop van 35 kunnen doen en zoals altijd schijnt achter de wolken de zon , tot 23 Februari goed kunnen trainen, maar piri rechts voelde denk aandacht tekort en daar was tegenvaller 2…..inmiddels was Team Texel al gevormd Daphne Albert en Mark heb beide heren hoog staan als mede trainers van het Tri-team en vond het een hele eer dat ze mee wilden met deze gek hahaha ik had ook pas na het jawoord de starttijd verteld……

3 weken rust en niet lopen daar wordt een ultraloper niet leuker van, mensen om me heen hebben aardig wat te verduren gekregen.

Ik ging zelfs luisteren naar mensen om me heen ach nooit te oud om te leren toch manuele therapie, accupunctuur (het lopende speldekussen) whaha Half maart met veel last langzaam hobbelen, vloekend thuis alles om mij heen geloofde erin behalve ik.

Inmiddels was ik zo uitgerust en fietste zo veel voelde me bijna Joop zoetemelk.

Eind maart een dubbeldekker van 2×14 met weinig last gaf me vertrouwen te starten en lopen op ervaring mentaal sterk uitgerust en met een drive van hier tot Tokyo….op naar ultra eiland Texel…inmiddels was me ook ter ore gekomen dat Guus er ging starten op de 60….

7 April 04:35 op de atletiekbaan! ik sta er tussen mijn helden en mag na 2 rondjes gaan we het donker in het loopt goed en geniet volop, na een uur het ochtendgloren en die vogels het ontwaken van de natuur nu ben ik de held……en weet dat mams nu al trots is.

De kilometers tikken lekker weg het TOP team doet het zo goed alles klopt voeding, routebegeleiding heerlijk, na 35 km wat kletsen met Rene schoen en besef dat piri zich koest houd.

Het strand op en ik weet dat is op Texel altijd wat minder dan thuis, voel me sterk en loop volgens Albert als een kogel… onderweg de grootste lol een sanitaire stop, vogels die stuk zijn, op stap met een ultraloper is nooit saai…..

De hors het laatste stuk strand is nog mooier ik waan me in het paradijs, behalve de benen die waren er al klaar mee. Op weg naar de keerlus kom ik Guus tegen echt geweldig. Ook nog vele aanmoedigingen van vele andere lopers die mij kennen. Bij de keerlus aangekomen op 60 km sprak Henri de legendarische worden Ultrapietje loopt nog inmiddels was het al een felle strijd aan het worden.

79 km daar was ze en niet alleen nee opa en oma waren er ook bij ik had het zo zwaar en wist je bent nu al trots op me, maar ik ga niet stoppen mijn pijn is relatief en gaat over….

Hardlopen leek op shuffelen Team Pieter deed er alles aan, 86 km Daphne komt naar me toe lopen met een verassing door gaan……na 4 km uit de slufter staan daar je vader broer zwager en komt Dominique naar je toe rennen ik kan de tranen niet meer binnen houden.

Allemaal voor die gekke pappa de kop wil door ik zing van binnen het nummer van Freddie Mercury& Monserrate caballe Guide me home………https://www.youtube.com/watch?v=q7Nqc-0JYj8….

Mark neemt het over een ultrapietje die wil maar niet meer kan ik heb geen idee meer wat ik allemaal heb lopen verkondigen van onzin tot iets minder onzin maar na 92 km was het op en met trots besloten de pijp aan maarten te geven en wat hij er mee doet zoekt die maar uit…..

Op het veld bij de finish kan ik amper gaan zitten, krijg een forse wegtrekker en ga bijna out maar team Pieter zou het team niet zijn als ze je in de kant leggen en je dochter zich ontfermt over gekke pappa……

Daar komt Guus met de laatste krachten haal ik hem binnen en stort weer ten aarde……na afloop gaan we samen op de foto omdat het moet dan hahahah.

Ik ben trots op wat ik gepresteerd heb na een matige voorbereiding onder het genot van een lekker biertje weet ik dat de wil er was maar de trainingsachterstand fors was, en als je dan toch nog op wilskracht tot 92 kilometer komt mag je alleen maar erg tevreden zijn.

De spierpijn is enorm net als de trots op mijn Team en je dierbaren die er voor je zijn….

Ultrapietje is weer terug en mooie verhalen volgen op naar de Leiden marathon ik heb inmiddels de langste duurloop gehad

Ciao Ultrapietje….

Social media

4 januari 2020 begint de nieuwe cursus Start to Run. 
Is jouw goede voornemen om lekker te bewegen?!

Meld je dan direct aan voor Start to Run en maak van jouw goede voornemen een succes!!

Klik hier om je direct aan te melden.

Facebook
Twitter