Meijendelloop

Door: Niels Lodewijk

Elk jaar is het een uitdaging om je in te kunnen schrijven voor de Meijendelloop, er mogen namelijk geen grootschalige wedstrijden in dit natuurgebied georganiseerd worden. Dit houdt evenementen als deze, maar ook onze eigen Zwemloop uniek. Na tweemaal misgegrepen te hebben, heb ik de laatste twee jaar de inschrijfdatum (en tijd!) in mijn agenda gezet. Gelukkig maar, want ook dit jaar was het in een paar uurtjes weer uitverkocht. “We hebben veel inschrijvingen, we denken dat we vol zitten, als je op tijd was sta je op de inschrijflijst en anders niet.” Een verademing vind ik dit soort organisaties in tegenstelling tot mega-evenementen waar wedstrijden als de CPC toe verworden zijn.

Wat maakt de Meijendelloop zo’n toploop? Starten in de kou, als het donker is. Vrijwel geen voorzieningen (1 drankpost), een afstand en terrein dat een sterk lopersveld afdwingt (25 km duinen) en gewoonweg een waanzinnig mooie omgeving om door te lopen. Zaterdag 30 november vond de 11e editie plaats. Start en finish is bij Boerderij Meyendel. Het was koud en we waren vroeg, dus besloten boven bij de rotonde te parkeren en even een stukje te wandelen. Ik was vergezeld door Jeroen, een vriend waar ik een maand eerder Dublin Marathon mee gelopen heb. We hadden beiden niet veel meer getraind en vooral genoten van een trainingsloze maand.

Aangekomen bij de boerderij kleedden we ons om in de paardenstallen. Niet verwarmd, maar met honderd man binnen was de temperatuur behaaglijker dan buiten. Snel nog even wat planten water gegeven en klaar gaan staan voor de start. Dat kan hier gelukkig gewoon 30 seconden van te voren en GPS signaal is geen probleem. In de ochtendschemer om 8 uur klonk het startschot. Ik had niet echt plannen voor de race. Ik zou normaliter makkelijk onder de 2 uur moeten kunnen finishen. Benen voelden goed, dus zat snel op een tempo rond de 4:25.

Het eerste deel van de loop, richting Wassenaar en terug richting boerderij is het zwaarste gedeelte, het zuidelijke tweede gedeelte is gemakkelijker. Op de fietspaden lag hier en daar wat ijs. Vanaf de Wassenaarse Slag verandert het parcours van fietspad (asfalt) naar wandelpad (zand, gravel). Fijn, want ik was het glibberen wel een beetje zat, al krijg je er nu wel een paar nare heuvels in de ganzenhoek voor terug. Na 10 km merkte ik dat ik wel wat verval had. Ik kon de eerste 3 dames die bij me liepen niet makkelijk meer bijhouden en mijn hartslag was wat te hoog (door het lopen!), dus ik besloot wat te gaan hangen. Herstellen is in deze loop in de eerste helft bijna onmogelijk, want na elke heuvel is er na een paar meter weer een heuvel. Gelukkig liepen we onder een supermooie regenboog!

Rond de drankpost kwam ik nog wat trailers van het Tri-team tegen. Al had ik wat verval, ik voelde me verder prima. Even doorbijten tot na ‘het wasbord’ bij de Watertoren. Daarna wordt het terrein een stuk milder. ‘Het wasbord’ is een beklinkerd paadje tegen het Noorderstrand aan. Voor mij berucht door mijn heuveltrainingen bij HRR, verschrikkelijk stukje als je er al 16 in de benen hebt. Daarna kon ik goed herpakken en kwam er weer wat ritme in, al zat ik inmiddels op 4:45 per kilometer. Na TNO wordt het parcours weer fietspad en inmiddels lag er geen ijs meer op. Ik kon weer wat tempo maken en laatste kilometer ging weer in 4:25. Op 1:54:14 kwam ik over de finish, daar was ik wel tevreden mee. Maar om de sterkte van het veld te schetsen, daar word je dus 57e mee van de 334! Een kwartiertje later kwam mijn maat binnen, die had het ook goed overleefd.Net als ik elk jaar staat de koffie en appeltaart klaar en krijg je een t-shirt. Elk jaar hetzelfde t-shirt, maar wel elk jaar een ander kleur. Bordeauxrood dit jaar.

Ik doe volgend jaar hopelijk weer mee en voor mij staat de meijendelloop definitief in de lijst cultklassiekers in de regio, naast de meeuwen- en makrelenloop, de puinduinrun en de zwarte marathon. 

Social media

Alphense reiservaring

Door: Diana Theil

Zaterdag 3 november was het tijd voor de Alphense trail uit de Brabantse trailserie. Alphen ligt in de buurt van Tilburg. Half negen in de auto, even een uur en een kwartier rijden. Maar niet alleen het hardlopen is gezellig, ook met elkaar samen heen en weer rijden is al een gezelligheid op zich.

In Alphen aangekomen, auto geparkeerd op het gras, op naar de startlocatie. Met trailrun evenementen is er altijd een gezellige sfeer. Kletsen met iedereen, soms kom je bekenden tegen van eerdere trails, even bijkletsen. Ondertussen omkleden, nog een boterham met appelstroop nuttigen en tas inleveren. Toch altijd even een pit-stop naar het toilet, duurt altijd bij de vrouwen even voor je aan de beurt bent, waarom geen flauw idee.

In kleine groepen wordt er gestart, Monique en ik starten in groep 11. Het startsein voor ons gaat af en daar vertrekken wij. De route start eerst een stukje door het dorp en dan het bos in over de smalle paadjes. Heuveltjes op en af, langs Recreatieplas ‘t Zand zo vlak als een spiegel, met wat Mul zand, maar goed te doen. Opnieuw het bos in, geweldig is het, hier worden we helemaal blij van. Af en toe even lekker glibberen en door de plassen stampen, want tsja… Het heeft de avond ervoor flink geregend. Dan komt er echt nog zo’n leuk stuk, lijkt wel een pretpark, veel slingers in het pad, omhoog, omlaag. Op naar de verzorgingspost waar de bouillon, thee, water, energiedrank, ontbijtkoek, winegums en bananen op ons wachten. Wat het opvallende is van trails, is dat, nadat je rustig bij een post wat hebt gedronken, al de bekers netjes in de vuilniszak worden gedaan en totaal niks in de loopomgeving / natuur terecht komt.

Tijd om weer verder te gaan, nog 4.5 km te gaan. Laatste stuk nog genieten, af en toe een foto maken, en dan weer terug op het asfalt. Laatste stukje tot de finish. Medaille, appel, en blikje fris in ontvangst nemen. Lekker naar binnen om onze tas op te halen en droge kleding aan te doen. Net voor de bui waren we binnen. Terug naar de auto en de rit naar huis gaan we weer aan. Maar net als de heenweg… Het is zo voorbij als het gezellig is in de auto.

Monique en ik hebben vandaag weer enorm genoten van al het moois wat trailrunning met zich meebrengt. We kunnen iedereen aanraden om een trail te ervaren. Op naar 11 januari 2020, waar de 17 km Otterloo trail op het programma staat.

Social media

27 Oktober 2019, 35 km MST Schoorl Duinentrail

Door: Jeffrey Burgmeijer

Dankzij de wintertijd ben ik ruim voor de wekker wakker. Ik voel mij uitgerust, trek mijn hardloopkleding aan en ga snel ontbijten! Wat heb ik er zin in! 35 kilometer door de duinen van Schoorl, sommigen zullen zich afvragen hoe je daar nou zin in kan hebben en anderen zullen deze voorliefde voor een beetje afzien in een prachtig natuurgebied helemaal begrijpen.

Na een uurtje in de auto, kom ik aan in Schoorl en haal ik mijn startnummer op in de sporthal. Daar is ook Willem aan de slag als vrijwilliger en staat Marc er ook al! Erwin voegt zich even later bij ons en ook Henny komt net aan. Na wat bemoedigende woorden gaat ieder zijn eigen weg: Erwin naar de start van de 17 km, waar ook Sacha zal starten en de supporters begeven zich ook naar de start en langs het parcours.

Richting de start kom ik Daphne nog tegen en joggen we samen richting de start om alvast warm te worden. Daphne loopt deze dag haar eerste trailevenement en zal 10 km afleggen in de duinen.

Bij de start lukt het om mij redelijk vooraan te plaatsen, om te voorkomen dat ik in het eerste stuk al vastloop op de smallere paadjes en trappen door de drukte. Na een paar kilometer neem ik een rustiger tempo aan en probeer ik te genieten van de omgeving. Schoorl heeft prachtige bossen en alle paadjes zijn bedekt met een laag dennennaalden. De bossen hebben al prachtige kleuren en ik moet goed opletten om geen pijlen te missen.

De kilometers vliegen voorbij en voor ik het weet gaan we echt de duinen in. Diepe duinpannen en hoge toppen volgen elkaar op voordat we het strand opgaan. Daar hebben we echt geluk: de wind staat haaks op het strand vanaf zee en het zand is keihard. Ik gooi het tempo iets omhoog en na 2 km gaan we weer de duinen in. Nu wordt het parcours echt wel zwaarder. Lange mulle zandpaden en duintoppen achter elkaar, gelukkig afgewisseld met mooie uitzichten over het duingebied.

We gaan weer de bossen in en op 30 kilometer is de tweede verzorgingspost. Daar staat Willem, klaar om iedereen te voorzien van water en kleine versnaperingen. Willem vraagt aan mij hoe ik mij voel en tot mijn verbazing kan ik met zekerheid zeggen dat ik mij nog best fris voel. Dat had ik zelf ook niet verwacht na 30 km. Willem vult mijn water bij en ik neem nog een handje zoutjes mee. Binnen een minuut ben ik weer onderweg en moet ik gelijk een lange trap op.

De laatste 5 kilometer voelen toch wel zwaar en ik begin dat te voelen in mijn bovenbenen. Van ver hoor ik al een doedelzak en ik denk, gooi het gas er toch nog een beetje op! Ik kom bovenaan een steile zandheuvel en laat me gewoon naar beneden vallen, nu maakt het toch niet meer uit! Ik kom onder de finish door, pak een finishbiertje aan en stop de tijd. Uiteindelijk heb ik 3:48 nodig gehad voor 35 km met 750 hoogtemeters. Ik ben ontzettend tevreden en kijk nu alweer uit naar de volgende doelen!

Social media

4 januari 2020 begint de nieuwe cursus Start to Run. 
Is jouw goede voornemen om lekker te bewegen?!

Meld je dan direct aan voor Start to Run en maak van jouw goede voornemen een succes!!

Klik hier om je direct aan te melden.

Facebook
Twitter