Voorne’s Duintrail 2019

Door: Jeroen van Duivenboden

Zondag 1 december vond de Voorne,s Duintrail plaats in en rond het duinengebied van het Oostvoornse meer en ik was erbij! Het episch centrum was gevestigd in een strandtent waar het op het moment van arriveren al gezellig druk was. Er waren 3 afstanden te weten 15 km, 29 km en 44 km en je kon 15 km wandelen. Ik ging voor de 15 km die om 11:30 van start ging onder het genot van een flauw zonnetje en een flink windje.

Als eerste draaiden we een steiger op die door de gladheid al een uitdaging op zich was, na de steiger volgde een mountainbike parcours waar alleen een single track voor handen was en gelijk aardig geklommen moest worden. Na deze warming up liepen we via een dijk richting het duin/bosgebied van Oostvoorne.

Hier was het een komen en gaan van heuveltjes, trappetjes en door het vele regenwater van afgelopen week ook veel bagger! Maar ook dat is onderdeel van het trail gebeuren.

Ik had me goed ingepakt want zeker bij de startplaats was het gewoon koud, in de duinen liep het water inmiddels over mijn rug en verdwenen de handschoenen al gauw in de rugzak.

Na bijna 8 kilometer onderweg kwam mijn favoriete onderdeel van de trail, de voederpost! Banaan, nootjes, ontbijtkoek, sinaasappel, sportdrank, water, cola het was er allemaal maar ik kon me inhouden vandaag.

Na dit geluksmomentje ging de tocht weer verder richting het strand. We liepen door een gebied waar het allemaal wat meer open was, vele meertjes liepen we voorbij wat werkelijk mooie plaatjes opleverde!

Wat nu volgde was een lang stuk strand waar het tempo iets omhoog geschroefd kon worden. Het genot van het windje in de rug hield 3 kilometer voor de finish op toen we hem vol tegen kregen, de handschoentjes waren niet nodig maar ik was erg blij met m,n muts. Het harde zand had inmiddels weer plaats gemaakt voor modderpaden en voorzichtigheid was geboden want op sommige stukjes was het knap glad daardoor, bij het omzeilen van een boomstronk ging het toch fout en gleed ik weg met als gevolg een van modder voorziene linker lichaams helft! Maar niet piepen, opstaan en weer door! De laatste kilometer ging weer over het strand en zo zat na het passeren van de finish de Voornse Duintrail er voor mij op. Na de finish kregen alle deelnemers een broodje rookworst en een bekertje bouillon, iets wat er wel inging na de 15 pittige kilometers. Het was weer een mooie ervaring!

Op naar het volgende loopavontuur!

Social media

Runningcenter Katwijk duinloopcircuit

Door: Marc van de Kaa

Sinds ik de eerste ultra liep in 2018 wist ik: dit zijn mijn afstanden. Niet omdat ik nou zo’n talent ben, maar omdat ik kan genieten van die afstanden. Uren onderweg zijn, de mentale strijd met jezelf. Geweldig! Inmiddels alweer de 4e achter de rug en een 5e in de planning. Ik ben nog lang niet klaar met die afstanden.

Om mijn snelheid omhoog te krikken, loop ik dit seizoen wat korte afstanden. 5km wedstrijden, even aan de andere kant van het hardloopspectrum. Daarom stond ik 9 november aan de start van de 5km van het Runningcenter Katwijk Duinloopcircuit;

Na het ochtendritueel, werp ik een blik op de buienradar. Een dreigend beeld verschijnt op het scherm van mijn telefoon. Een één of andere depressie hangt precies boven de regio Katwijk. Veel wind en er wordt neerslag verwacht. Maar….. na 1000 uur wordt het zo’n beetje droog en zo optimistisch als ik ben ga ik voor een zomerse outfit. Korte broek, kort shirt en fivefingers. 
Ik stap in de auto naar Katwijk, de wind en regen beuken tegen de auto en bij aankomst wacht ik op een droog moment. Tevergeefs natuurlijk. Een korte sprint naar binnen om een startnummer te bemachtigen. Het is nog rustig en op mijn verzoek om met mijn startnummer ook wat zon mee te geven, tekent de dame bij de inschrijfbalie een zonnetje op mijn startnummer. Twee koppen koffie later, loop ik met de andere lopers richting de start. Verhip, het is droog!! Zie je wel, de weergoden moet je gewoon uitdagen. De harde wind neem ik voor lief en bibberend sta ik in het startvak. Ineens hoor ik een knal en schijnbaar is het startschot gevallen.

Ik ga op weg en trap iets op de rem om niet in die bekende valkuil te vallen: te snel starten. Maar met windkracht 5 in de rug, gaat het tempo toch aardig omhoog en ik vind het wel prima. De schelpenpaden zijn veranderd in sloten en waar ik de eerste paar honderd meter nog mijn best doe om de plassen te ontwijken, geef ik me al vrij snel over. Er dwars doorheen. 
Na een kilometer begint de regen, een druppel en daarna emmers tegelijk. Het parcours draait tegen de wind in, dus ik krijg behoorlijk wat te verduren. Met dichtgeknepen oogjes en vuurrode armen en benen, begin ik aan het stuk met de klimmetjes. Niet voor niets heet dit stuk op strava: segement met die kl*** klimmetjes. Er is geen woord van gelogen. Gestaag boks ik tegen de wind en regen. 5 kilometer is toch best wel lang, bedenk ik me op dat moment. 
De finish komt in zicht en die komt op een goed moment. Ik vind het mooi geweest 😉 De laatste paar honderd meter is het wadlopen en dan kan ik afklokken op 24:38 minuten. Meer dan tevreden gezien de omstandigheden. Vanaf de finish direct de auto in, verwarming op standje kernsplitsing en direct naar huis om op te warmen onder de douche.
Wat is hardlopen toch een mooie sport! 

Social media

Mijn marathon van Amsterdam

Door: Richard de Smit

Graag wilde ik een verslag schrijven over de marathon  die ik afgelopen zondag 20 oktober heb volbracht en de voorbereiding daarop. Met hulp van Tineke H. is dit gelukt. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Mijn voorbereiding

In 2017 liep ik mijn eerste marathon, in Sydney Australië, waar ik bij Louise logeerde. Dat was een geweldige ervaring en ik was erg trots op mijn tijd van 3.14.32, maar ik wist dat ik misschien ook meer zou kunnen. In 2018 had ik een erg sterk Z&Z seizoen achter de rug en toen kwam  de marathon van Berlijn in beeld, die wilde ik heel graag lopen in september dat jaar. Ik liep de halve van Leiden in een PR (1.20) en daarna nog één in Sneek, die ging nog sneller, in 1.18. Ik voelde me enorm goed. Louise stuurde mij vanuit Sydney een schema voor het trainen van een marathon onder de 3 uur. Dit was een heel boekwerk, uitgebracht door de organisatie van de Blackmore Sydney Marathon. Helaas raakte ik geblesseerd aan mijn knie en uiteindelijk kon ik Berlijn niet lopen, een grote  teleurstelling.

De knieproblemen waren zo groot dat ik dacht niet verder te kunnen hardlopen dan 10 km. Na een tijd van rust en fysiotherapie was ik blij toch weer te kunnen lopen en boven verwachting deed ik mee met het Z&Z circuit 2018-2019! Het ging zo goed dat ik me durfde in te schrijven voor de halve marathon van Nootdorp, juni 2019. Toen dat ook goed en pijnloos ging, durfde ik mij voor de marathon van Amsterdam aan te melden. Hoewel ik dacht dat ik nooit meer onder de 3 uur zou kunnen lopen, ging  de voorbereiding zo goed dat ik hier stiekem weer aan ging denken.

Ter voorbereiding heb ik o.a. 7 keer een 30 km gelopen, de laatste keer was in Amsterdam Noord. Daar liep ik met een pacer, de 20 km in 5 minuten per km, daarna de laatste 10 km op marathon tempo. Dat ging goed, mijn vertrouwen in de marathon groeide. Ook stonden er baantrainingen op het schema, en ik kwam Teun de Reede (de speaker bij Z&Z  en de Zwemloop) tegen bij de Zwemloop. Hij bood me aan om 5 x mee te doen bij Leiden Atletiek, zodat ik me nog beter kon voorbereiden. Dit heb ik met beide handen aangegrepen en ik heb er heel veel baat bij gehad. Het trainingsschema was wel zwaar, 6 dagen per week. Maar als ik me te moe voelde sloeg ik een training over en haalde die niet in, dat ging goed.

Twee weken van te voren ging ik op advies van Guus naar Amsterdam om het parcours te verkennen.  Ik zette mijn auto onder het Olympisch stadion, en ben op de vouwfiets tot vlakbij de Amstel gereden. Toen heen en weer langs het water gaan lopen. Ook ben ik nog vanaf het 32  km punt naar de finish gerend, al kon ik natuurlijk niet het  Olympisch Stadion in. Wel heb ik op de tribune gekeken, daar waren wedstrijden. Zo kwam ik helemaal in de sfeer en wist goed wat me te wachten stond. Terug in Wassenaar ben ik bij Guus en Diana langsgegaan en hebben we alles doorgesproken. Van hen kreeg ik goede adviezen: rust nemen, zo weinig mogelijk trappen lopen. Heel inspirerend vond ik dat, ook de mensen van Leiden atletiek waar ik een paar keer mee mocht doen. Op de vrijdag voor de marathon heb ik mijn startnummer opgehaald en ben ik nog even op de expo geweest om sfeer te proeven.

Race day!

Zo kwam ik helemaal in mijn best mogelijke vorm aan de start van de marathon. Ik was heel erg vroeg van huis vertrokken samen met Monique en haar buurman Constant die mij gingen aanmoedigen. Al om 7.00 uur was ik ter plaatse, het was nog helemaal donker. Als ik aankom, moet ik eerst koffie hebben, maar alles was nog dicht. Monique en Constant heb ik weggestuurd. Rituelen die ik altijd doe voor een wedstrijd, deed ik ook nu weer.  Altijd loop ik in hetzelfde singletje, broekje, en ik moet altijd mijn Tri-Team jasje aan. Een beetje rondgekeken in het stadion. Aan de praat geraakt met twee dames, die mij een krentenbol aanboden en een plastic regenjasje. Het zullen mijn charmes zijn geweest 😉

Beetje warmgelopen, een dixie opgezocht en toen zag ik dat het heel druk was geworden. Ik wilde 9.15 naar binnen maar stond in de rij. Uiteindelijk op tijd in het vak, weer naar een dixie, om mij heen kijkend dacht ik, wauw dit is het, laat maar komen. Nog een paar kleine rekoefeningen en een meegebrachte boterham met appelstroop naar binnen gewerkt.

Daar was dan de start. Na 1.20 mocht ik achter de besten aan het stadion uit. Om onder de 3 uur te lopen moest ik 4.15 de km lopen. Bij 5 km nam ik weer een boterham met appelstroop, en dat deed ik nog een keer op 8 km. In Sydney had ik dat ook zo gedaan, toen op advies van een Australische ultraloopster die ik had ontmoet. Ik had ook 5 gels op zak met daarop de tussentijden geschreven per gel, voor de 10, 15, 21, 30 en 40 km. Ik nam eerst de gel, liep dan het km punt voorbij en keek op de sticker met de tijd op de gel en vergeleek het met de tijd op de klok. Het was windstil, ik vloog, ik liep heel makkelijk in een mooi groepje.

Wel een plasje moeten doen langs de Amstel, daardoor was ik het groepje kwijt maar dat kwam wel weer goed door bij een ander groepje aan te sluiten. Ik had korte gesprekjes met buitenlands lopers, zo had ik wat afleiding. Ik kreeg het wel zwaarder, maar kon mijn pace goed houden. De benen deden zeer bij 32 km, ik dacht even te wandelen, maar toen zag ik opeens Tineke met haar dochter Astrid op de supporter video van Nationale Nederlanden! Ik werd zo blij en was verrast en dacht okee doorlopen. Verderop bij 35 km kreeg ik het zwaar, ik dacht ik weet niet meer hoe ik er moet komen maar ging toch door. Onder de 3 uur zat er in , mijn klokje gaf aan 2.55 maar helaas was ik er toen nog niet, een paar 100 extra meters moesten er nog komen. Ik ging wandelen, het kon me niet meer schelen, maar iedereen liep naar me te schreeuwen. Toen haakte ik aan bij een groepje, ik dacht aanhaken en niet meer loslaten ! Toen kwam die opgebroken straat, het stadion was om de hoek, maar wat duurde het nog lang! De speaker riep: iedereen die hier nu loopt gaat onder de 3 uur lopen! Ik geloofde het nog niet. Ik  zag het Olympisch Stadion verrijzen, ik werd het stadion gewoon ingezogen, een overweldigende ervaring.

Ik kwam In 2.57.40 over de finish en deed mijn rituelen ter ere van mijn overleden moeder. Daarna stond ik volkomen geparkeerd  maar met een heerlijk gevoel! Het is gelukt!

Social media

4 januari 2020 begint de nieuwe cursus Start to Run. 
Is jouw goede voornemen om lekker te bewegen?!

Meld je dan direct aan voor Start to Run en maak van jouw goede voornemen een succes!!

Klik hier om je direct aan te melden.

Facebook
Twitter