Halve van Lansingerland 2020

Door: Jeroen van Duivenboden

Zondag 16-2-2020 vertrokken Niels, Daisy en ik naar Berkel en Rodenrijs om daar deel te gaan nemen aan de Lansingerland Run 2020. Het weer had vandaag, net zoals in Egmond vorige maand, weer een hoofdrol. Heel veel wind en motregen bepaalde het weerbeeld en het beloofde daardoor een pittige editie te worden.

Aangekomen op de plaats van bestemming, konden we in een basisschool het startnummer ophalen en in de naastgelegen gymzaal konden we ons omkleden. De loop was uitverkocht en al gauw bleken we niet de enige Tri-Teamers te zijn, want ook Caroline kwam de gymzaal binnen gelopen en later ook Maarten en Angelique Bosch.

Even voor de klok van 12 uur begaven we ons naar het startgebied, een winkelstraat die met mooi weer en terrasjes heel gezellig kan zijn. Alleen het was geen mooi weer en dat was jammer. De organisatie had toch zijn stinkende best gedaan om er wat leuks van te maken! De start moest uitgesteld worden, omdat de start en de finish op dezelfde plek lagen en nog niet alle deelnemers van de 4 kilometer loop binnen waren, uiteindelijk om 10 minuten na 12 uur werden we weggeschoten.

Niels startte in de voorste groep en ging zonder doel, behalve natuurlijk lekker te lopen, op weg. Daisy en ik daarentegen waren op een missie! Een pr voor haar op de halve marathon was het doel en gezien de omstandigheden ging dat hard werken worden! Door de woonwijken van Berkel gingen we richting natuurgebied de Groene Zoom, en met het windje in de rug ging dat prima. Het gebied is pas 5 jaar oud en qua bebossing nog erg kaal, wat betekende dat de wind vrij spel had. Vooral de windstoten zorgden ervoor dat je slecht in je ritme kon blijven lopen.

Het weer werd er niet beter op en nadat het ook nog begon te regenen, werd het meer een survivaltocht dan een loopwedstrijd. Maar, waar meerdere deelnemers moesten gaan wandelen, konden wij nog gewoon doorlopen. Allemaal dankzij de heuveltrainingen die hier duidelijk zijn vruchten afwierpen en door het sterke karakter van Daisy, die zonder een kik te geven haar mannetje stond in de strijd tegen de elementen. Het laatste stukje van de loop ging weer door de woonwijk naar het winkelcentrum en met de wind mee werden we figuurlijk over de finish geblazen!

Over de streep werden natuurlijk gelijk de horloges gecheckt of het doel wat we voor ogen hadden behaald was! En het was gelukt, met maar liefst 13 minuten had ze haar pr verbeterd, een topprestatie gezien de omstandigheden!

Doel bereikt! en de medaille was dik verdiend.

Niels liep met 1:35:33 een toptijd en hij was dan ook tevreden. Maarten liep met 1:45:38 ook een pr op de halve marathon . Caroline klokte een tijd van 2:00:33 en Angelique was met 2:06:14 zeer voldaan. Daisy zette, met haar pr op 2:07:11, een forse verbetering van haar oude pr en Jeroen tenslotte kwam met 2:07:27 over de streep en had er een toptraining, op zijn weg naar de marathon van Rotterdam, op zitten.

Het was een geslaagde loop voor alle Tri-Teamers en een mooi evenement om te onthouden voor de toekomst.

Social media

De hel van het Noorden

Door: Pieter den Edel

De Dutch Coast Ultra Run by Night, een mooie strandloop startend in Den Helder. Waar je kan kiezen tussen 25 / 50 / 75 / 105 of 130 km.

Al snel stonden er 4 lopers op de lijst Marc van de Kaa, Lars Knijnenburg, Tineke de Groot, Rob van Vegten en Pieter den Edel…afstanden van 25 tot 50 km.

De week ervoor waren de weerkaarten erg duidelijk, er zou een forse tegenwind staan kracht 6 à 7 met uitschieters naar 8… Ach, je moet het ermee doen.

Bij deze loop mag je je vervoer zelf regelen en dat is eigenlijk best leuk. Het geeft beleving en wat spanning vooraf, een stukje avontuur.

17:00 vertrokken we uit Wassenaar richting Petten, waar een auto achterbleef voor de finishers van de 25. De andere auto bleef bij station Schagen, waar de trein naar den Helder genomen werd.

Half 8 bij de start, een bak koffie, en 21:00 mochten we los. Al heel snel werd duidelijk dat het met de wind echt menens was. Na de bocht bij de vuurtoren in den helder had je hem vol tegen…

Ieder liep zijn / haar eigen tempo. Eenmaal op het strand (vloed) en heel mul zand, wist je het gaat een heroïsche tocht worden. Finishen is geen garantie.

Na 6 km besloot Tineke te keren, heel simpel ze kwam niet tegen de wind in. Rob, Lars, Marc en Pieter gingen door. Pieter en Lars voor de 50 de rest de 25.

Naast de toch al stevige omstandigheden deed Pluvius ook nog een duit in het zakje, door te zorgen voor wat miezer. Je werd heel langzaam steeds iets natter en klammer, ondanks de vele lagen kleding en jasjes.

De miezer veranderde in felle regen en door de opwaaiende schuimkoppen waren de voeten van ons allen inmiddels ook al goed doorweekt.

Na 26 km stonden we met zijn allen bij de auto in Petten. Hevig trillend van de kou, amper meer op de benen kunnen staan en volledig doorweekt, besloten Lars en Pieter er de brui aan te geven en deze tocht te staken. Verder lopen was onverantwoord.

Marc en Rob kwamen er vlak achteraan binnen, voldaan en volledig uitgewoond door de helse omstandigheden.

Al met al hebben we hier onwijs van genoten en wie weet doen we hem in 2021 weer.

Van harte gefeliciteerd allemaal en we zullen hier nog lang aan terugdenken op naar nieuwe mooie avonturen.

Groetjes,

Marc, Rob, Lars, Tineke & Pieter.

Social media

Otterlo trail 2020

Door: Els van Deursen

Welke tijd ik loop doet er niet toe en toch kijk ik af en toe tijdens de Otterlo trail op mijn horloge. Niet hoe snel het gaat, maar om te kijken hoeveel kilometer we al gelopen hebben en dan verbaast te zijn hoever we al zijn. Het gaat lekker. 

Met 10 Tri-Teamers doen we mee met de Otterlo trail aan de rand van NP de Hoge Veluwe. Het is een nog niet zo bekende loop en dat maakt het extra leuk, omdat het niet overvol is. Als eerste gaan Jeffrey, Daphne, Tineke, Monique, Rob, John en ik van start voor de 17 km en een half uurtje later Diane, haar dochter Daniëlle en Chantal voor de 10 km. Het is in het begin fris, maar al snel een prima looptemperatuur. 

De route is mooi, veel singletracks door het bos. We volgen een stuk een mountainbikeroute, met veel bochten en gaan over meer brede zandpaden langs de bosrand, heel afwisselend. Het loopt lekker vlot. Jeffrey loopt voorin het veld. Daphne, Tineke en Rob lopen met elkaar op met Monique er vlak achter. John en ik zijn achter in het lopersveld gestart, rustig beginnen en genoeg ruimte nemen om niet te struikelen over boomwortels of andere obstakels. Rustig starten blijkt een goed idee, want hoe verder we op de route zijn des te meer lopers halen we in. 

De venijn zit  in de staart, hier dus ook. De flinke zandverstuiving na 12 kilometer, mooi maar pittig, kleine heuveltjes door het bos en dan een paar kuitenbijters. Het wordt nog even doorzetten. Hoog over een smal pad langs een stuk heide. Genieten ondanks dat ik de benen nu wat ga voelen. Gelukkig is het laatste stuk zandpad niet te mul door de vele regen die er is gevallen. 

Om het voetbalveld heen en we zijn er. Voordeel van de start bij een voetbalclub zijn toch wel de douches, heerlijk, en de kantine met lekkere erwtensoep (bedankt Chris). Voor we weer terug gaan, met elkaar onze sportieve avonturen bespreken en even bijkomen. Een trail om voor volgend jaar weer in de agenda te zetten. 

Social media
Facebook
Twitter