Terug naar Terschelling…

Door: Pieter den Edel aka Ultrapietje

Vrijdag 1 november, de dag van Allerheiligen, het mooie vrienden weekend staat weer voor de deur, tringg de bel en ik doe open en daar is het, het weekend haha…

09:45 de boot op met Daphne, Mark, Rob en Carlo. Een dag later zou Eric langskomen voor 2 dagen. Het zooitje ongeregeld was helemaal compleet.

Rob trapte de wedstrijden af door op zaterdag een 10 km te lopen. De rest stond te kou kleumen in regen en kou. Na een fors stuk terug fietsen op de E-bike, was de kachel heerlijk warm.

Onze huiskok Mark den Blijker prepareerde een heerlijke race pasta, met name race. De volgende dag had Ultrapietje er veel plezier van haha…

Zondag 12:00, Daphne gaat los op de 21 km. Mark is teruggegaan naar het huisje, om vanaf km 15 haar op te vangen, om vervolgens de mentale strijd aan te gaan op de Longway.

12:40 met een scheepshoorn waarvan de mussen daar nu nog doof zijn begon ik aan de mooie reis van 42.2 km.

Het was best een beetje spannend, 2 weken ervoor een strijd geleverd in Drenthe, maar zonder strijd geen overwinning en na het vertrek van Jaap stam bij mijn cluppie en met Dicky aan het roer komt het daar in Rotterdam ook vast allemaal weer goed.

De Hartslag bleef lekker laag in zone 2, meer was ook niet de bedoeling, maar het lopen ging alles behalve op souplesse, het was harken zwoegen en werken…..

De eerste 15 km gingen nog redelijk in 1:22. Nu de duinen in en fartlekken en heel even leek de souplesse om de hoek te komen en mij te helpen. Maar zo snel als die kwam, nam die ook weer de benen pffff….

We binden de strijd aan met, ja daar is die, de sanitaire stop met een volle sprint de bossages in en de beplanting daar voorzien van wat meststoffen en de racepasta van Mark, vervolgden we onze reis.

30 km 2:47 qua tijd echt niet beroerd, maar ik was verwikkeld in een felle strijd met lichaam en geest en was van plan deze echt te winnen. Met volle benen het strand af en de Longway met een paar koude biertjes in het vooruitzicht knapte ik op, maar ook dit was van korte duur.

Ik troostte me met de gedachten dat de ISU er nog in zat en met wat zelfmedelijden en een kleine klaagzang tikte ik de 40 km af in 3:50. Nnog 2 en een klein beetje met de Brandaris in zich en de laatste paar honderd meter langs volle kroegen met Monique, Tineke, Rob, Carlo, Mark, Erik en Daphne, met een big smile over de meent…

Toch maar weer mooi geflikt deze klus en Daphne een topwedstrijd gelopen wat ook geen abc’tje was en Feyenoord gewonnen toen ging de beer helemaal los in de Heksenketel……

Het was nog lang onrustig op Terschelling.

Ciao Ultrapietje……

Social media

Alphense reiservaring

Door: Diana Theil

Zaterdag 3 november was het tijd voor de Alphense trail uit de Brabantse trailserie. Alphen ligt in de buurt van Tilburg. Half negen in de auto, even een uur en een kwartier rijden. Maar niet alleen het hardlopen is gezellig, ook met elkaar samen heen en weer rijden is al een gezelligheid op zich.

In Alphen aangekomen, auto geparkeerd op het gras, op naar de startlocatie. Met trailrun evenementen is er altijd een gezellige sfeer. Kletsen met iedereen, soms kom je bekenden tegen van eerdere trails, even bijkletsen. Ondertussen omkleden, nog een boterham met appelstroop nuttigen en tas inleveren. Toch altijd even een pit-stop naar het toilet, duurt altijd bij de vrouwen even voor je aan de beurt bent, waarom geen flauw idee.

In kleine groepen wordt er gestart, Monique en ik starten in groep 11. Het startsein voor ons gaat af en daar vertrekken wij. De route start eerst een stukje door het dorp en dan het bos in over de smalle paadjes. Heuveltjes op en af, langs Recreatieplas ‘t Zand zo vlak als een spiegel, met wat Mul zand, maar goed te doen. Opnieuw het bos in, geweldig is het, hier worden we helemaal blij van. Af en toe even lekker glibberen en door de plassen stampen, want tsja… Het heeft de avond ervoor flink geregend. Dan komt er echt nog zo’n leuk stuk, lijkt wel een pretpark, veel slingers in het pad, omhoog, omlaag. Op naar de verzorgingspost waar de bouillon, thee, water, energiedrank, ontbijtkoek, winegums en bananen op ons wachten. Wat het opvallende is van trails, is dat, nadat je rustig bij een post wat hebt gedronken, al de bekers netjes in de vuilniszak worden gedaan en totaal niks in de loopomgeving / natuur terecht komt.

Tijd om weer verder te gaan, nog 4.5 km te gaan. Laatste stuk nog genieten, af en toe een foto maken, en dan weer terug op het asfalt. Laatste stukje tot de finish. Medaille, appel, en blikje fris in ontvangst nemen. Lekker naar binnen om onze tas op te halen en droge kleding aan te doen. Net voor de bui waren we binnen. Terug naar de auto en de rit naar huis gaan we weer aan. Maar net als de heenweg… Het is zo voorbij als het gezellig is in de auto.

Monique en ik hebben vandaag weer enorm genoten van al het moois wat trailrunning met zich meebrengt. We kunnen iedereen aanraden om een trail te ervaren. Op naar 11 januari 2020, waar de 17 km Otterloo trail op het programma staat.

Social media

27 Oktober 2019, 35 km MST Schoorl Duinentrail

Door: Jeffrey Burgmeijer

Dankzij de wintertijd ben ik ruim voor de wekker wakker. Ik voel mij uitgerust, trek mijn hardloopkleding aan en ga snel ontbijten! Wat heb ik er zin in! 35 kilometer door de duinen van Schoorl, sommigen zullen zich afvragen hoe je daar nou zin in kan hebben en anderen zullen deze voorliefde voor een beetje afzien in een prachtig natuurgebied helemaal begrijpen.

Na een uurtje in de auto, kom ik aan in Schoorl en haal ik mijn startnummer op in de sporthal. Daar is ook Willem aan de slag als vrijwilliger en staat Marc er ook al! Erwin voegt zich even later bij ons en ook Henny komt net aan. Na wat bemoedigende woorden gaat ieder zijn eigen weg: Erwin naar de start van de 17 km, waar ook Sacha zal starten en de supporters begeven zich ook naar de start en langs het parcours.

Richting de start kom ik Daphne nog tegen en joggen we samen richting de start om alvast warm te worden. Daphne loopt deze dag haar eerste trailevenement en zal 10 km afleggen in de duinen.

Bij de start lukt het om mij redelijk vooraan te plaatsen, om te voorkomen dat ik in het eerste stuk al vastloop op de smallere paadjes en trappen door de drukte. Na een paar kilometer neem ik een rustiger tempo aan en probeer ik te genieten van de omgeving. Schoorl heeft prachtige bossen en alle paadjes zijn bedekt met een laag dennennaalden. De bossen hebben al prachtige kleuren en ik moet goed opletten om geen pijlen te missen.

De kilometers vliegen voorbij en voor ik het weet gaan we echt de duinen in. Diepe duinpannen en hoge toppen volgen elkaar op voordat we het strand opgaan. Daar hebben we echt geluk: de wind staat haaks op het strand vanaf zee en het zand is keihard. Ik gooi het tempo iets omhoog en na 2 km gaan we weer de duinen in. Nu wordt het parcours echt wel zwaarder. Lange mulle zandpaden en duintoppen achter elkaar, gelukkig afgewisseld met mooie uitzichten over het duingebied.

We gaan weer de bossen in en op 30 kilometer is de tweede verzorgingspost. Daar staat Willem, klaar om iedereen te voorzien van water en kleine versnaperingen. Willem vraagt aan mij hoe ik mij voel en tot mijn verbazing kan ik met zekerheid zeggen dat ik mij nog best fris voel. Dat had ik zelf ook niet verwacht na 30 km. Willem vult mijn water bij en ik neem nog een handje zoutjes mee. Binnen een minuut ben ik weer onderweg en moet ik gelijk een lange trap op.

De laatste 5 kilometer voelen toch wel zwaar en ik begin dat te voelen in mijn bovenbenen. Van ver hoor ik al een doedelzak en ik denk, gooi het gas er toch nog een beetje op! Ik kom bovenaan een steile zandheuvel en laat me gewoon naar beneden vallen, nu maakt het toch niet meer uit! Ik kom onder de finish door, pak een finishbiertje aan en stop de tijd. Uiteindelijk heb ik 3:48 nodig gehad voor 35 km met 750 hoogtemeters. Ik ben ontzettend tevreden en kijk nu alweer uit naar de volgende doelen!

Social media
Facebook
Twitter