aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Jullie hebben nog altijd een verslagje van mij (Tineke van Dijk) te goed van de marathon die ik al weer anderhalve week geleden met Jacob en Diana heb afgelegd in Friesland. Komtie!

In 2011 was mijn eerste marathon in Rotterdam een feit en het smaakte wel naar meer. Punt was, Rotterdam kwam even niet zo lekker uit ivm een trouwerij een paar dagen er voor (niet zo flatteus om met twee krampkuiten de trouwzaal te betreden, dacht ik). Toen ging het tussen Leiden en de Slachte marathon. De keuze was snel gemaakt: de Slachtemarathon wordt maar eens in de 4 jaar gehouden, dus ik dacht: nu of misschien wel nooit! Ook Diana en Jacob bleken geïnteresseerd te zijn in deze prachtige maar zware tocht over mijn geboortegrond, en dus besloten wij al snel: “it giet oan!”. Deze Friese marathon is best wel bijzonder: behalve dat het een evenement is met maar 1 afstand, 42,2 km, van Raerd naar Oosterbierum over een historische dijk die rond het jaar 1200 werd voltooid en nu werelderfgoed is, is het ook nog eens een grote culturele manifestatie waardoor er van alles te beleven is onderweg. Niet dat wij er echt voor zouden gaan zitten natuurlijk, maar de 14.000 wandelaars die na ons gingen komen, zouden er hier en daar wel even hun pauze voor kunnen nemen. Verder is wel bijzonder dat de Slachte voor het eerst in 2000 is georganiseerd, toen het evenement  “Simmer 2000” er was. Dit was een grote reünie, waarbij alle geëmigreerde Friezen (ook naar bijv. Zuid-holland) een aantal weken in Friesland terugkeerden bij familie en gastgezinnen. Velen hebben toen de Slachte gelopen. Speciaal voor die gelegenheid werd de Slachtetille aangelegd, een brug over de N31, die de oude dijk in tweeën had verdeeld. Deze bijzondere brug ligt op 6 km. van de finish en is daardoor een aardige hindernis die moet worden genomen.

parcour

Op 15 juni togen wij naar het hoge noorden, met Jan Willem, Astrid en Bente als supporters. Een slaapplaats was geregeld bij mijn moeder in Sint Annaparochie, die zelf voor de gelegenheid bij de buurvrouw ging logeren! Wat je familie er toch niet allemaal voor over moet hebben ...
Het wekkertje gaat om 04.15, ja jullie lezen het goed. Niet dat wij geslapen hebben hoor, dat was kansloos. Diana liep de marathon alvast 2 x in gedachten, ik lag naar het beurtelings gesnuif van Jan Willem en Diana te luisteren, dan weer naar een mug en dan weer naar de regen die lekker tegen de ramen sloeg. Ik dacht nog, alles wat er nu valt, valt morgen niet meer. Jaja.
Om 4.15 toch maar het bedje verlaten en een klein uurtje later zitten wij met JW als chauffeur in de auto richting Raerd. Dit ligt in de buurt van Sneek, een half uur rijden ongeveer. We komen in een heuse file terecht, heel gek op zo’n tijdstip en al helemaal in die omgeving. Vervolgens komen we in een weiland waar wij er uit moeten: “Tút en dr út” is de opdracht hier. Jacob is overigens bij een collega in Makkum gaan logeren en komt op eigen gelegenheid, d.w.z. met de Slachtemarathon bus, die van Tzummarum vlakbij het eindpunt in Oosterbierum naar Raerd rijdt Na de Tút en dr út is het zeker 10 minuten dribbelen naar de start, het regent een beetje. Bij de start vinden we Jacob al snel en iets later dan de bedoeling 6.40 ipv 6.30 vertrekken wij dan eindelijk, het eerste buitje is een feit maar we kunnen ons in een lekker tempo al snel warmlopen. Er zijn zo’n 1500 lopers, en de weg door het dorpje is redelijk breed. Begroet door een aantal bosnimfen die sierlijke buigingen maken vertrekken we richting de dijk. Op zo’n 7 kilometer komt het eerste stuk van 3 onverharde parcoursen, “grasdijk” genoemd. Nou, van gras kan je al niet meer echt spreken, het is meer een soort karrespoor, wat door alle regen en de lopers die ons zijn voorgegaan, is veranderd in een nat en zwaar aanvoelend drek parcours. Het is maar 1,5 kilometer dus dat valt mee.
Ik kan goed met Jacob meekomen, Diana moet het een tandje rustiger aan doen. Rond de 17 kilometer komt er weer een pittig stuk grasdijk, inmiddels door een pittige regenbui en voorgangers veranderd in een kleffe, glibberige blubberdijk. Dit stuk is behoorlijk lang, zo’n 3 kilometer moet worden afgelegd. Hieronder een foto van de dijk maar dan met wandelaars voor een indruk van de “grasdijk”.
slacht9
Heerlijk om daarna weer op het asfalt verder te kunnen lopen. Al weer halverwege, het 21,1 km punt komt ik voorbij in 1.50.30. Nou dat is wel heel netjes. Ik loop met Jacob in de buurt van de 3.45 pacer, eens kijken waar het schip strandt.  
Ik loop een tijdje naast Syb van der Ploeg, de Friese zanger van de Kast (in neie dei), ik heb hem al een tijd in het vizier en het is een leuke afleiding om even met hem te praten. Het gaat niet zo lekker met hem, en warempel ik loop bij deze geroutineerde marathonloper weg. Maar ja even later bij de 25 kilometer loopt hij me weer voorbij als ik water aanneem en het wandelend opdrink. Prachtige gekleurde kunstkoeien links, Friese spreuken rechts, ik geniet er van en neem alles in me op.
Vlak voor de oversteek van het van Harinxmakanaal bij Kiesterzijl schiet de kramp me eerst in mijn hamstrings, dan in mijn kuiten. Even stilstaan en rekken. Een loper waar ik het goed mee kan vinden qua snelheid en gezelschap wil op mij wachten maar ik stuur hem weg. Je hebt hier zo een nieuwe compagnon. Andere lopers vragen of het wel gaat en leggen een bemoedigende hand op je schouder. En dan loop je toch weer door. Het is even droog, zelfs de zon probeert het even. Maar bij Achlum, bij het 30 kilometerpunt breekt de hemel weer open en valt het met bakken uit de lucht. Ik stop even voor een half bekertje welverdiende cola, dat zich in no time tot een hele beker aan laat lengen met regenwater. Ik ben “nog maar” 2.38 onderweg, tsjonge dat is sneller dan ooit, ondanks het oponthoud van de kramp. Ik verwacht hier eigenlijk mijn eigen super supporters maar ik zie ze niet. Wel geweldige andere supporters, en al weer muziek langs de baan. Daar knap ik van op. De familie blijkt zo snel niet naar dit volgende punt te kunnen komen en staan later vergeefs te wachten, ik ben al door!  
Bij 34 km al weer een grasdijk van een dikke 3 kilometer, het is het betere glibber- en glijwerk en mijn kuiten willen nogmaals in staking gaan. Ik moet een stuk wandelen en ik loop zoveel mogelijk aan de zijkant. Liefst door het hoge gras, om een val in de blubber, waar ik meerdere voorbeelden van zie, te voorkomen. Jacob heb ik lang in het vizier gehad, met zijn opvallende Zestig van Texel shirt. Maar ik ben hem al een tijdje geleden kwijt geraakt. Op eigen kracht door. Het is zwaar en die grasdijk, er lijkt geen eind aan te komen. Dan komt de vrees van elke Slachteloper dichterbij: een prachtig gezicht met een lang lint van lopers er naar toe en er overheen: de Slachtetille. De dijk kronkelt door het landschap. Ineens staat er nog een korps midden in het groene landschap, kippenvel. Kom maar op met die brug.

brug

brug2

Dit is ‘m dan en zo steil istie! Dat doe je dus heeeeel behoedzaam. Overigens was er niemand die er rennend over is gegaan! Voorzichtigheid is geboden, want de kuiten staan helemaal strak. Overmoed wordt meteen afgestraft dus loop ik zonder haast naar boven, ik voel mijn benen protesteren maar ik ga door. Rode kruismedewerkers staan oplettend en bemoedigend klaar, en waarschuwen dat naar beneden minstens zo moeilijk is in dit stadium als naar boven. Beneden aangekomen nog een klein stukje gras- eh- blubberdijk, ik heb nu echt een hardnekkige kramp in mijn kuit! Het tempo is dus helemaal uit. Wat een heerlijkheid als er weer asfalt in zicht is! Dan zie ik mijn broer Mijno verderop staan, met zijn fiets in de aanslag, hij kent het gebied op zijn duim. De kramp schiet er al weer in en Mijno biedt een vakkundige massage, waardoor ik weer verder kan. Langzamerhand loop ik de kramp eruit en ik weet zelfs weer wat meer tempo te maken. Nog 3 kilometer te gaan, de euforie neemt het over van de kramp, het gaat me lukken, ik ga gewoon onder de 4 uur over de finish! Bij 40 kilometer begint de zegetocht, met vlaggen links en rechts, Friese opmonterende gezegden zoals: ”ik ha it ein yn sicht, en yn’e bek”! (vrij vertaald: ik zie het einde, maar ik ben zelf ook aan mijn eind!). Dan wordt het steeds drukker met publiek, die joelen en juichen, een prachtige binnenkomst. In 3.57.47 kom ik over de streep. Ik ben super blij. Het duurt even voor ik herenigd ben, eerst met Mijno, later zie ik Jan Willem, Astrid, mijn moeder, mijn zus Janny, Bente. Allemaal super supporters die weer en wind moesten doorstaan om ons aan te moedigen.  Ook kom ik eindelijk Jacob weer tegen, hij ziet er nog fris uit na zijn “trainingsloopje”die hij in 3.40 heeft afgelegd. Hij is tevreden en heeft er enorm van genoten. Na ruim een half uur komt Diana over de finish, ze heeft het ontzettend zwaar gehad maar weet toch na een tijdje te opperen dat ze toch wel weer een marathon wil lopen. Kijk, that’s the spirit  ook zij heeft het een mooie tocht gevonden. Na ons volgen behalve de andere lopers uit het veld (1309 gefinishten in totaal) nog een ruime 13.000 wandelaars die ook heel veel respect verdienen. Het was geweldig en ik zeg in 2016  doen we met een hele delegatie van Tri-team mee! Slaapplaatsen worden geregeld!

Hier nog een filmpje dat mijn broer van mijn laatste kilometers heeft gemaakt op de fiets en nog een paar foto’s.

slacht8slacht7

slacht6

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>