aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Na weken, nou eigenlijk maanden van voorbereiding is de dag dan eindelijk aangebroken. De gaafste ultraloop van Nederland de 60 van Texel, jieehaaa!
Afgelopen maanden heb ik weer en wind getrotseerd om de broodnodige kilometers te maken. Een paar weken geleden kon iedereen een paar dagen genieten van een zonnetje, lekker temperaturen en weinig wind. Werkelijk een unicum die mooie dagen, maar het bleef jammerlijk bij twee dagen. Maar genoten heb ik toen wel, zeker omdat het die week zaak werd om extra lang te gaan lopen. Er stonden die week een 30 en 35 kilometer in mijn planning en ik heb met volle teugen genoten van die trainingen. Vandaag staat de zon in een strak blauwe lucht en de thermometer staat op een joviale 4 graden. De wind is volgens de radio matig tot krachtig, maar in de praktijk lijkt het meer op krachtig tot allemachtig krachtig. Kortom, vanochtend vroeg besloten om een winter-tight als hardloopbroek te dragen, een sweatshirt, winter shirt en windjack completeren het geheel. Mutsen en handschoenen blijken vlak voor de start ook geen overbodige luxe, dus al met al lijkt het bij de start meer op een startveld van de Elfstedentocht dan de start van een ultraloop.

Als het startschot dan klinkt en ik de eerste meters afleg komt het kippenvel weer op mijn armen, net als twee jaar geleden. Toen was dat niet door de kou en ook nu is de temperatuur niet de oorzaak van deze rillingen. Het publiek, en dan zeker het speciale publiek uit Wassenaar en omstreken bezorgen mij die rillingen. Wat een gaaf gevoel om hier te mogen lopen! Guus gaaf dat je er bent!
Na een paar kilometer komt Els al naast me rijden. Mijn steun en toeverlaat voor de aankomende uren spreekt even kort met me en geeft aan dat ze me opwacht bij de strandopgang. Even later lopen we langs de Mokbaai en komt het duinpad naar de Hors in zicht. De eerste kilometers hebben we afwisselend mul en hard strand, maar als de wind dan heerlijk recht in ons gezicht komt te staan hebben we ook geen last meer van de wisselende ondergrond. Ach, op een gegeven moment gaat mul zand ook lekker lopen!
Bij de strandopgang zie ik Els al staan en ze komt even later lekker naast me rijden. We kletsen over Joop, over het Tri-Team, over het voorstel om te verhuizen naar een andere locatie en natuurlijk over mijn gemoedstoestand die goed is. Ik loop er lekker bij en precies op schema. Ik heb een tijd van zo rond de 6 uur in gedachten en de eerste 15 gaan in 1 uur en 25 minuten, dus goed op schema. We nemen even later weer afscheid en ik duik het duin weer in. Het strand is weer iets zwaarder geworden, muller zand en hardere wind zorgen voor een iets hogere hardslag dan ik wil, maar ja, ik moet wel vooruit! Gelukkig komt Els weer in zicht en dat betekend dat het strand achter de rug is. Het gaat nog steeds lekker als ik even later de Slufter in loop. Twee jaar geleden was dit een super gaaf en mooi stuk, maar dit jaar is het pad bijna helemaal volgestort met puin, waardoor je goed op moet letten waar je je voeten neerzet. Ik zie zelfs een collega op blote voeten die zijn schoenen aan moet gaan trekken. Volgens mij zag ik bloed!
Aan alle mooie dingen komt een eind, zo ook aan de Slufter. Op het strand had ik nog een kleine hoop dat de wind op de Slufter afgeschermd zou worden door de bosjes en de bomen, maar......de bomen en de bosjes stonden aan de verkeerde kant, jammer dus.
Het geeft een heerlijk gevoel dat het lopen nog steeds lekker gaat, het schema nog steeds toppie is en de benen als nieuw voelen, zeker als ik Els weer zie op het fietspad naar de vuurtoren. Dat pad hakt er altijd lekker in, want het gaat op en neer en slinger de slang door de duinen. Els pept me steeds op met de woorden:"De vuurtoren wordt steeds groter, nog maar een klein stukje en dan krijgen we de wind in de rug"! Het helpt! Met nog 25 kilometer voor de boeg ronden we het punt bij de vuurtoren. Dat "met de wind in de rug" blijkt niet helemaal waar te zijn, maar we hebben hem in ieder geval niet meer helemaal tegen. Op het 40 kilometer punt heb ik 3:56 op mijn Garmin staan, dus alles gaat naar wens. Maar goed, de benen gaan wel mopperen! Vanaf nu ga ik bij elk drinkpunt even wandelen, goed drinken en banaantjes eten, zodat de benen even kunnen ontspannen. De eerste 10 stappen zijn daarna wel weer even wennen, maar het bevalt me goed. Guus fiets even met ons mee en Oosterend is altijd een gaaf stukje, daar doe je altijd weer kracht op, dus ook hier blijft het schema nog redelijk in takt. Hoewel ik nu toch een beetje tijd heb verloren.


Op het 50 kilometer punt staat de klok op 5:01, dus ik heb de afgelopen 10 klikjes wel een minuut of 5 verloren. Ehhhh, de benen voelen niet goed genoeg om te besluiten er een stapje bij te doen en Els verzekerd me dat het lopen er nog steeds goed uit ziet "Het oog wil ook wat" en dat de 6 uur rond er nog steeds in zit.
Langs de dijk naar Oudeschild gaan de benen toch echt een beetje pijn doen, want de wind blijft maar vanaf de zijkant komen en ik heb echt het idee dat ik elke stap extra kracht moet zetten om de wind te compenseren. We zien een 10 tal meters voor ons een loper in elkaar zakken en Els stapt meteen af op de man te gaan helpen. Gelukkig zie ik een eindje verderop een politieauto staan en de agenten snellen zich naar de onfortuinlijke loper. Later hoorden we dat de loper nog steeds op de grond lag toen Pieter den Edel langs kwam lopen, hopelijk gaat het nu weer goed met hem.
De haven van Oudeschild komt in het zicht en dat betekend nog maar een kleine 7 kilometer. Guus komt langszij en moedigd me nog even aan. We gaan aan de binnenkant van de dijk lopen en meteen merkt Els op dat mijn tempo de hoogte in gaat. Met een stoer gevoel geef ik aan dat ik een klein beetje tijd wil inhalen, want ik heb het schema van 6 uur los moeten laten. Ik hoop nu op een tijd van onder de 6:10 te eindigen. Nou, dat stoere gevoel houd na een kleine 500 meter al weer op, want we krijgen de wind weer even lekker tegen. Els verzekerd me dat mijn tijd rond de 6:05 gaat komen en dat geeft me toch weer energie. We lopen langs de bekende begraafplaats langs en na de bocht horen we de speaker bij de finish al. Dat doet natuurlijk weer wonderen, dus ik doe er toch nog een stapje bij. Op de laatste paar 100 meter bedank ik Els nog voor haar super begeleiding! Ze heeft precies genoeg gezegd, precies genoeg gezwegen, precies genoeg aangemoedigd en precies genoeg gelogen dat het er goed uit zag! Els het was helemaal super! Ik zie de finish en probeer er nog een sort eindsprint uit te persen. Na 6:06:04 kom ik over de finish en op mijn Garmin staat 6:05:15, maar ik had hem ingedrukt toen ik onder de startvlag doorliep. Wouw, wat een gelukzalig gevoel, wat een super gave loop en wat gaaf dat er zoveel supporters zijn! Ik heb genoten en kom over twee jaar met veel plezier weer naar de mooiste ultra van Nederland!
Die gedachten wordt alleen nog maar versterkt als we met de hele Tri-Team clan klinken met een heerlijk Texels Scuumkopke! Proost!

Ps.
De benen hebben twee dagen behoorlijk pijn gedaan, maar daarna waren ze weer helemaal top.

Groetjes,
Jacob

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>