aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Wat was het al gezellig de afgelopen dagen en wat is het leuk om na het supporteren van 2 jaar geleden zelf mee te lopen. En dan ook nog eens met dit dream team.
Dus na de team foto, het knuffelen en succes wensen van het eerste loopmaatje, het vertrek richting de Stayokay , de auto wissel, het ophalen van Joop, het indelen van de lopers auto, de start van Tineke, het rondje van de zaak bij de eerste wissel, het bedenken wat en wanneer ik moet eten voor het lopen, het opzoeken van de wissel plaats, het aanmoedigen van alle lopers met in het bijzonder Jacob en Pieter, de chocomel van Yonne, Astrid en Daan, het zoeken naar Diana en de wissel van Tineke & Diana zit de stemming er al goed in en word ik al ongeduldig. Hup weer in de lopers auto en door naar de 2e wisselplaats. Zenuwen zijn nog niet te bekennen. Nog niet!!!! Een kacheltje ook niet en buiten in mijn dikke winterjas gewikkeld sta ik op mijn gemakje de lopers te bekijken die voorbij komen.

Er zijn 120 km lopers die er nog fris uitzien, maar ik zie ook estafette lopers voorbij komen die aardig op hun tandvlees lopen. Langzaam begint bij mij de vraag af te tekenen hoe het voor mij zal gaan verlopen. Ik weet dat ik de 1e helft van de loop met wind tegen moet lopen en na het aantikken van de vuurtoren het windje in de rug krijg. De wind is inmiddels aardig in sterkte toe genomen en ook best een beetje koud. Wat moet ik nou? Mijn shirt en thermo shirt en that's it of toch maar mijn jasje erover? Het bekende dilemma van de loper die de zon ziet schijnen en de wind om de oren gaat krijgen. Hmm moet ik nou toch nog even plassen of zijn het de zenuwen die zich aankondigen? Toch maar even in de rij bij de dixie, maar daar komt Jan Willem aangefietst om de komst van Diana aan te kondigen. Nu slaan de zenuwen pas echt toe. Er wordt niet meer geplast, het jasje gaat definitief aan en nog even achter de brede rug van André uit de wind wachten tot ik de blonde vlecht van Diana aan zie komen. De organisatie meneer vraagt wie er nog staan te wachten en ik zie maar 2 medelopers in het gras staan. Ook het publiek is nu een beetje dunnetjes. Maakt niet uit want we doen het voor de lol en laatste worden is ook een prestatie. After all is dit het dream team of wilden we eigenlijk de naam "The beauties and the beast" opgeven ipv het WZK Tri-team? Ik geloof dat de zenuwen nu toch echt gaan toeslaan, want ik ga een beetje raaskallen.
Gelukkig zie ik daar Diana aankomen en na een knuffel en de wissel van de chip mag ik de eerste stappen op het (fiets)pad zetten. Na een paar meter voel ik de hand van Guus op mijn schouder die naast me fietst. Ga je eigen tempo lopen geeft hij als raad mee en die woorden blijven de hele loop als een mantra in mijn hoofd zitten. Wat super Guus dat je als steun bij ons in de buurt bent. De eerste paar kilometers zijn zwaar, heel zwaar, want de koude wind beukt tegen me aan en het kost moeite om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Maar opeens fietsen er 3 kanjers om me heen om me de hele weg te begeleiden. En dan loopt het toch wel een stukje lichter, de ademhaling gaat langzaam beter en de misselijkheid verdwijnt. Daan en Astrid fietsen af en toe voor me uit om me op de foto te zetten en Tineke zie ik dan weer voor, dan weer links en rechts en hoor ik af en toe achter me. En dat na haar eigen loop! Petje af. Ik haal een loper in. Hij loopt gewoon 60 kilometer. IN ZIJN 1-TJE!!! Ik krijg nog meer bewondering voor deze mensen en probeer hem nog een beetje op te peppen en aan te moedigen. Het wij gevoel komt over me heen. Niet ik of mijn team, maar wij lopen de 60 van Texel en ik neem me voor om elke loper die ik tegen kom even aan te spreken/ aan te moedigen! Het pad volgt zich duin op, duin af en dan doemt de Sluftervallei al voor me op. Na een kleine mijmering over de geschiedenis die zich voor mij heeft afgespeeld op dit eiland concentreer ik me weer op de vuurtoren die nu heel snel dichterbij komt. Denkbeeldig tik ik hem aan en langzaam draait de wind in mijn rug.
Pfieuw............Dat voelt lekker. Een slokje water, jasje uit en lekker doorlopen. Voor mijn gevoel zit het tempo er best goed in en ook de beentjes werken goed mee. Weer een duintje omhoog en opeens draaien we naar links richting het strand. Hé, de zee en wat wandelaars die zich verdwaasd afvragen wat ik hier nu weer zoek. Maar ik ga toch niet over het strand lopen? Ik ben helemaal geen zandhaas! Gelukkig, even verder draaien we gewoon met de weg mee een stukje langs zee, even naar beneden richting wat huizen en dan weer naar links en dan, knal................... Daar komt die wind weer. Maar dat hadden we niet afgesproken. Een gelletje, slokje drinken, jasje toch maar weer aan, want mijn armen vallen er bijna af door de kou en Daan die schuin voor me gaat fietsen om me uit de wind te houden. Nu wordt het toch wel een beetje buffelen, want de dijk ligt rechts, de zee links en niks uit de wind lopen. Oh ja, achter de brede rug van Daan! Tineke houdt nog even een eenzame 60 km loopster uit de wind en zo "hobbelen" we gestaag verder. Ik haal nog een loopster in en nog 1 en dan over de dijk naar de andere kant. Lekker weer uit de wind en als verrassing weer een drankpost. Ik haal nog 3 dames in van een Volendamse hardloop vereniging die lekker lopen te keuvelen en krijg van Tineke te horen dat ik wel een beetje stiller ben dan normaal tijdens onze trainingen. De lange rechte weg volgen en daar aan het eind staan toch wel veel auto's. Zou dat het wisselpunt zijn? Qua tijd zou dat kunnen, maar ik geloof ik het pas als ik het zie. Maar ja, toch wel! Ik zie Joop, Yonne, Jan Willem en mijn eigen André die met een big smile aan de andere kant van de mat al staat te trappelen om te gaan lopen. Na de wissel van de clip en een dikke kus zie ik zijn brede rug verdwijnen. Op naar de finish!!!
Heden, verleden en toekomst, er is weer een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan dit voor mij bijzondere eiland en ik heb een super tevreden gevoel.
Over 2 jaar weer? Wis en waarachtig...................
Ik geef tot besluit het laatste stokje door aan de laatste loper-schrijver van de Zestig van Texel: André!
Groetjes Carolien.

carolinevw

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>