Berenloop 2021

door: Tineke Haitsma

De berenloop. Je moet wel even weten waar je aan begint. Een jaar eerder heb je alvast het hotel gereserveerd voor de volgende keer, anders weet je niet of je wel een plekje hebt. Het hele eiland zit vol. Voor degenen die denken, leuk, kunnen we niet met een hele groep in een groot huis? Nou forget it, die zijn gewoon tot in het oneindige door dezelfde verenigingen (meestal) vastgelegd.

Vergeet ook niet de boot te boeken, anders krijg je niet de meest handige tickets qua tijden. De sneldienst (45 minuten alsof je in een vliegtuig zit) is meestal favoriet, maar aan de andere kant, de beleving is toch een tikje intenser op de gewone veerboot, die er -dat dan weer wel- twee keer zolang over doet. Dan is het zaak dat je noteert wanneer de startnummer verkoop begint, want het duurt niet lang of het is uitverkocht.

Op zaterdag is er het Kleintje Berenloop, waar je de 5 of 10 km in het bos achter de plaats West-Terschelling kan lopen. De zondag is het domein van de halve en hele marathonlopers, waarbij de parcoursen een aardig deel van het eiland beslaan.

Zelf had ik voor deze keer een 5 km, een 21 en de 42 km besteld. Qua prijzen valt het wel mee en ik wist niet precies hoe ik er voor zou staan. 5 km kan altijd in combinatie met een halve of hele afstand de volgende dag. Een week of 6 geleden besloot ik dat de hele marathon er niet in zat. Wat ik erg jammer vond omdat het mijn 10e zou zijn, en mijn 3e Berenloop marathon. Maar de halve is geen straf, het is altijd een waar loopfeest. Dus kon ik er vrede mee hebben.

Aangezien ik een Friezin ben gaat mijn hart er sowieso al sneller van slaan om naar Terschelling te mogen. Ook mijn man Jan Willem is erg dol op het eiland en we kijken er dan ook al lang van tevoren naar uit. Zo kunnen we na 5 achtereenvolgende Berenlopen (sinds 2015) toch wel spreken van een vaste gewoonte. Afgelopen voorjaar besloten wij een paar dagen te gaan om het ook eens in een ander jaargetijde mee te maken. Ik heb daar toen met Jan Willem op de fiets aan mijn zijde, ook de halve marathon gelopen, als training en gewoon, omdat het kan!

Op donderdagavond reden wij ’s avonds naar Sint Annaparochie, op 20 minuutjes rijden van Harlingen, om een nachtje bij mijn moeder te logeren (hele goede B&B ). De volgende dag zouden wij de snelboot van 9.30 uur nemen. Helaas, die had een motorstoring en zo duurde het drie kwartier voordat we alsnog af konden varen. Eenmaal goed en wel aangekomen eerst snel een fiets huren en de bagage afgeven voor vervoer naar ons hotel. Daarna is er maar één optie: naar “de Walvis” aan het Groene strand, met zicht op Vlieland, daar waar de Noordzee en de Waddenzee elkaar aantikken. Wat ons betreft het meest prachtige plekje van het eiland. Onder de veranda van de Walvis nuttigen we dan eerst koffie met Terschellinger Cranberry Cheesecake, en bij het volgende rondje koffie moet daar dan wel een Juttertje bij (een soort Berenburgertje). Met een dekentje over de benen was het weer goed toeven en genieten van het uitzicht dat steeds verandert door de wolken die voorbij drijven, het licht op het water, eb en vloed. Magnifiek!

Door de jaren heen is er een aardige vertegenwoordiging van Tri-Teamers e.a. Wassenaarders geweest, altijd verspreid in huisjes, appartementen en hotels, maar dit jaar constateerde ik samen met Jan Willem de enigen te zijn! Wel hebben wij ondertussen verschillenden aangestoken met het Berenloopvirus, en verheugden wij ons op het weerzien op het eiland met goede oude vrienden, waaronder Alida, waar ik sinds de lagere school al mee bevriend ben (en dat is heul heul lang gelee ).

We zaten net als de vorige keer in hotel Skylge, met voortreffelijk uitzicht op het Wad (zelfs vanuit je bed). Wat een verwennerij is dat. Het eilandleven houdt in, lekker op de fiets een beetje struinen door de duinen, een borreltje drinken, een etentje, genieten van het hotel, en de dag vliegt voorbij.

Zaterdag stond de 5 km van het Kleintje Berenloop op het programma. Ieder jaar gingen we daar altijd vlak voor het hoogste punt in het bos staan om mensen aan te moedigen. Elk jaar dacht ik, waarom doe ik zelf niet mee? Dus nu eindelijk dat idee uitgevoerd. Om 10.30 gingen we los en was het even zoeken om in de juiste pas te komen, erg druk op het bospad! Maar al snel kwam er ruimte. Niet te hard lopen, het mag niks kosten want morgen is het echte werk. Maar ja het liep zo lekker, dat had ik in tijden niet gevoeld. Ook had ik niet het idee dat ik echt hard aan het werk was, dus ik liet het maar gebeuren. Na 3 km ging het behoorlijk steil omhoog, het punt waar ik zelf altijd stond aan te moedigen. Mijn eigen supporters stonden er nu ook voor mij. Trouwens de hele route stonden overal mensen te klappen en aan te moedigen, echt super leuk publiek. Allemaal hardlooptoeristen, ze weten wat je drijft zeg maar. In 24.30 kwam ik al over de finish, dat had ik niet gedacht. Helaas had ik geen 5 km afgelegd, maar was het 4,8. Hoe dan ook, het was leuk en prettig om even lekker te bewegen. Ik bleek 2e dame (V50) te zijn geworden en al was daar geen prijs voor, leuk was het wel.

‘s Middags lekker gerecreëerd met de fiets over het eiland, even naar de noordkant van het eiland. De wind nam toe, maar we wilden wel even de zee aantikken. Het Terschellinger strand is mega breed (het breedste strand van Europa), dat is echt heel bijzonder om te zien. De rest van de dag besteed aan shoppen en lekker eten, daarna Pec Zwolle – Cambuur op ESPN kijken (1-2). Je raadt al waar ik voor ben In ons vriendengezelschap 4 Zwollenaren, die keken niet zo blij.

Zondag, Raceday! Eerst maar eens even lekker ontbijten, wordt altijd goed verzorgd met alles wat een loper nodig heeft. Pas om 12.00 uur zou de start zijn dus genoeg tijd om het te verteren. Voor die tijd uitchecken, koffers afleveren voor vervoer naar de boot, en hup op de fiets met Alida richting de Brandaris, het startgebied. De wind was al flink aangetrokken en het ene na het andere kleine buitje was al gevallen. Ik besloot mijn regenjasje aan te houden, de rest van de spullen afgegeven. De tijd kroop voorbij maar opeens hadden we haast, want verhip wat was het overal druk en hoe kwamen we in het startvak? ER was geen doorkomen aan, wat we niet helemaal snapten want dit was nooit zo geweest en publiek werd nu geweerd uit het startgebied. Dus dan maar omlopen betekende dat we achteraan in het startvak terechtkwamen. Lang nadat de scheepshoorn als startsein had geklonken en twee regenbuitjes verder (lang leve het regenjasje) kwamen we dan eindelijk in beweging. Onder de brandaris door, en linksaf langs de duinrand, richting de haven, langs het wad richting passantenhaven en ons hotel. Prachtig gezicht altijd , het lange lint van lopers in zo’n pittoresk stukje Nederland. Bij de stayokay langs naar de hoofdweg, waar je voor de gelegenheid lekker middenop mag lopen. Het was nog steeds super druk en ik was echt aan het navigeren, goed opletten. Alida had ik ondertussen dag gezegd. Het liep lekker, beetje snel misschien maar ik nam me voor de wind in mijn rug goed te gebruiken, dus het ging best hard, zo rond de 5.15 per km. De klap zou later , op de terugweg door de duinen, toch wel komen, zo was mijn redenering. Eerst naar Baaiduinen en Hee, daarna Midsland, waar het altijd groot feest is in de winkelstraat waar je doorheen rent, op de maat van het drum gezelschap wat daar altijd staat. Ik liep zoals altijd met dik kippenvel. Jan Willem en René, Alida’s man stonden ook op diverse plekken, daar word je ook blij van. Bij 9 km, bij het dorp Formerum haalde ik de 3 Zwollenaren in, die waren wel goed in het startvak terechtgekomen en ruim 10 minuten eerder gestart dan Alida en ik! Hoe leuk om die nu nog even te kunnen zien. Ze liepen steady en waren blij, dus dat ging goed! Even een foto en filmpje gemaakt van dit leuke moment.

Inmiddels richting het Noorden gedraaid, werd het wat zwaarder. Soms nog wel wat beschutting van huisjes en bomen, maar het tempo wat ik in het begin had was het niet meer. We hadden vlak van te voren vernomen dat het parcours verlegd was, ivm springtij op het strand! Normaal loop je 3 km (van 12 tot 15 km) Dus we mochten er niet op, maar moesten achterlangs door de duinen. We draaiden in een regenbui linksaf de duinen in, boven zee zag je de zon en een mooie regenboog. Mijn inschatting dat dit nog wel eens zwaarder kon worden dan het op het strand zou zijn, klopte wel. Niet alleen had je hier behoorlijk wind tegen, ook ging het soms flink omhoog en verder was het maar smal dus moest je alert lopen. Ik nam heel vaak de bermstrook en was veel aan het zigzaggen om m’n tempo te kunnen houden, dat was ik eigenlijk al vanaf het begin aan het doen. Ondertussen lag mijn tempo rond de 5.30 per kilometer, soms nog wat langzamer afhankelijk van hoogtemeters, richting en drukte op het pad. Het was een gevecht met de elementen, af en toe kon ik achter een brede rug schuilen. De striemende regen gaf wel het gevoel dat ik dapper aan het strijden was. Aan het eind van het fietspad draaiden we weer richting strand om een lus te maken, zo konden we de tegenliggers mooi zien. Ook hier (bij strand paal 8, West-Aan Zee) een enthousiast publiek ondanks de elementen die ook hen ontzettend uitdaagde. Een warm haardvuur in een cafeetje zou ook best aardig zijn geweest, maar ze stonden er toch maar mooi.

Vervolgens ging het weer met een flinke wind maar met iets meer ruimte over de weg, genaamd de Longway, terug naar West. Het eerste stuk is kaal, maar het bos is al snel in zicht. Eenmaal daar aangekomen voelde het rustiger, de wind speelde geen rol meer. Maar dan bij 17 km krijg ik honger en voel ik de kracht een beetje wegzakken. Nu opletten, doorzetten, denk aan hoe je hier andere jaren je voelde! Ik ben altijd helemaal lyrisch over deze bosweg, dat gevoel heb je nodig hier! Dan komt het 20 km punt er aan en dat betekent een extra speaker aan de rand van het dorp, een iconisch figuur van SV Friesland die dit evenement voor de 24ste keer organiseert. Het geluid en zijn enthousiasme heeft zeker aantrekkingskracht, en je gaat er weer harder van lopen. De laatste kilometer is daar. Dit betekent nog even richting haven lopen en dan het dorp weer in, langs een feestende menigte door de kroegenstraatjes, op naar de Brandaris. In de Torenstraat helaas geen rode loper, want die waaide weg. Toch jammer, want dat is een mooie traditie. Je komt aan onder de Brandaris en het licht zwaait over je heen. Ik word hier altijd een beetje emo van.

In 1.56.06 gefinished en ik ben dik en dik tevreden. In 2019 liep ik 2.03 met Alida samen, ik hielp haar toen een PR te lopen. De 2 x daarvoor liep ik onder de 1.50 maar dat zit er niet meer in voor mij. Heel erg leuk en heel erg genoten. Alida komt binnen (met zere heup) in 2.08, heel netjes! De Zwollenaren komen nog wat later binnen, iedereen heeft het gehaald en is blij! Naderhand weer in de kroegenstraatjes staan kijken naar de aankomst van de marathonners, die in het schemer en donker finishen, wat een geweldig loopfeest. Moe maar voldaan stappen wij na een lange mooie dag en dito weekend op de veerboot naar Harlingen en zit het er weer op. Volgend jaar weer, de 5, de halve, of….

Rotterdam Marathon

door: Aniek Honsbeek

Road to… Tokio… die is zo lang (inmiddels wordt het 2023) dat het allemaal niet meer uitmaakt. Er lijkt misschien geen weg meer te zijn, het lijkt nu zelfs meer op een virtueel ticket. Maar wat boeit het, wat maakt het uit als er weer lichtpuntjes zijn op hardloopgebied, lichtpuntjes in de vorm van hardloopevenementen, zoals die in Leiden.

Leiden, ooit (lang geleden) had ik mij samen met mijn vriend Roel opgegeven om te gaan pacen op zowel de tien kilometer als de halve marathon, gewoon omdat het kan, omdat het leuk is, omdat we die afstand kunnen lopen. En toen bekend werd dat Leiden definitief doorging en de vraag kwam of we nog steeds wilde pacen, twijfelde we geen moment. Roel had inmiddels zelf net twee weken de marathon van Berlijn gelopen, die wist (gelukkig) al wat het is om weer en evenement te lopen.

Voor mij was het mijn eerste evenement weer sinds tijden. En wat was het een feestje, gezamenlijk met veel TRI-teamers maar ook tevens mijn LRRC hardloopmaatjes hebben we er een feest van gemaakt. Wat is het leuk om mensen te motiveren, tijdens het lopen naar hun top prestatie en vaak een PR! Zo gaaf dat met Roel en mij veel TRI-teamers mee liepen, voor een prachtige PR (die van Esther!) , als training richting Rotterdam (Benjamin, Ronald en Dimitri) of voor de gezelligheid (Myriam). Ik heb die hele dag met een glimlach gelopen, alles ging te snel en eigenlijk in een waas aan mij voorbij. Ik heb echt te veel mensen niet lang genoeg kunnen spreken, wat was dat een gave dag!

Die 31 kilometer nu erg goed uit er was nog een soort van sub-doel, eigenlijk voor Tokio maar dat verhaal duurt te lang, de Rotterdam marathon kwam eraan binnen drie weken na Leiden. De afgelopen weken had ik er, met name samen met Dimitri, voor getraind. Mede omdat we hetzelfde doel hadden, onder de 3.30 lopen. Veel (wissel)duurlopen hebben we samen op marathontempo afgelegd, elke zondag ook nog met een deel van groep A. Gezellig met een grote G van al het geklets onderweg, want iedereen weet hoe meer je praat hoe sneller die lange duurlopen van dertig kilometer afgelegd worden. Het duurde even voordat ik de motivatie voor de duurlopen, het pittige trainen en de focus terug gevonden had, maar mede dankzij Dimitri en geheel groep A is dat gelukt. Het duurde dus ook even om dat tempo te omarmen. Ik ben niet van de schema’s en kon zo af en toe op het schema van hun mee liften. Het is zo fijn om samen met deze lieve mensen te trainen, het is niet onder woorden te brengen hoe veel dit voor mij betekent.

En toen was het ineens 24 oktober, de dag van de Rotterdam marathon, het komt altijd sneller dan je denkt. Na een heerlijke vakantie waarbij ik op twee lieve honden mocht passen en dus lekker veel kon wandelen was het dan echt zo ver. Met de auto vanuit Wassenaar naar Rotterdam, alles was super goed geregeld. Mijn lieve vriendje zorgde voor de koffie en de pannenkoeken en het omkleden kon om de hoek van de start bij de ouders van Dimitri, hoe fijn! Niet alleen Dimitri liep vandaag maar ook Bas, Fleur, Ronald en Benjamin waren gezellig van de partij! En dan sta je ineens met weet ik veel hoeveel mensen in het start vak, die vibe; kippenvel!!! Lee Towers die zijn you never walk alone zingt – ook dit ging een beetje aan mij voorbij, ik moet wat doen aan mijn concentratie – en dan het officiële startschot. Wij starten in wave twee en na zeven minuten mochten ook wij met elkaar van start. Het is zo fijn om dit met een lieve groep mensen te doen.

De eerste kilometers voelden heel zwaar, lome benen, een soort van gelukkig zei mijn horloge de eerste kilometer 4:50 en dat was precies het tempo wat ik wilde gaan lopen. Dus blijkbaar ging het best oké, hartslag was laag en ik liep gezellig met Dimitri. De eerste kilometers gingen dan ook als vanzelf met aanmoedigingen van Roel, Myrjam, Harry en Esther. Tevens stond good old Koos ook ineens tussen het publiek (lang verhaal) maar hij geeft mij altijd wel wat extra power. Het was zo genieten, de kilometers vlogen voorbij, Dimitri en ik hebben heerlijk bij gekletst, grapjes gemaakt en genoten van de muziek onderweg. Lang heeft naast ons nog een dame in jurk gelopen, prachtig en super knap! Ik kan het misschien niet vaak genoeg zeggen, maar het publiek maakt een hardloop evenement echt compleet! De aanmoedigen van de Tri-teamers was ook echt zo fijn onderweg dat geeft zo veel extra veerkracht. Zoals gezegd de eerste kilometers vlogen voorbij. Toen daar het moment was dat Dimitri het wat zwaarder kreeg door kramp, moest ik hem laten gaan. Spijtig, jammer, kut en nog wat andere krachttermen, maar ik zat in een heerlijke flow en cadans dat ik door wilde op dit tempo. En we hadden afgesproken voor onszelf te lopen. Want door Dimitri kon ik heel makkelijk een stabiel tempo blijven lopen en alleen is het altijd maar zien hoe dat gaat. Bij de dertig kilometer zou een vriend van mij Nico (de beste vriend die je kan wensen) klaar staan om mij door de laatste twaalf kilometer te lozen. De afspraak was dat ik zou aangeven hoe het met mij zou gaan en dan zouden bepalen wat te doen. Toen ik Nico zag staan voelde ik mij goed en sterk. Dus dat was het teken voor Nico -gelukkig had hij wat cola bij zich- om langzaam te gaan versnellen. Dat deed even zeer maar het gaf wel een boost. Zeker omdat ik eindtijden zag op mijn horloge waarvan ik alleen maar kon dromen. Het Kralingse bos, voor zoveel lopers verafschuwd, vond ik even heerlijk, die rust, wat natuur, even weg uit de drukke stad. Daarna weer richting de stad, inmiddels had Nico het tempo nog wat verder opgeschroefd. En dan is dat publiek toch wel weer fijn! Dat geeft mij zoveel energie, ik loop daar gewoon op. We haalden de ene na de andere loper in, soms heb ik mij maar even verontschuldigd want het voelde wat lullig ofzo.

Ook hoopte ik dat de rest en Dimitri hier ook van zouden kunnen genieten op dit moment. Myriam zou inmiddels ook ingestapt zijn om Bas te hazen naar zijn mooi tijd op de marathon. Op de 34 kilometer werd ik nog aangemoedigd met video boodschappen van mijn lieve hardloopmaatjes, wat was dat fijn zeg, wederom kippenvel en een grote glimlach. Niet dat die glimlach gedurende de 42,195 kilometer weg is geweest… Maar toch! De laatste kilometers richting de finish waren best nog wel even pittig, mede ook omdat ik volgens mijn horloge nog maar 800 meter moest maar toen mijn horloge doel behaald aangaf ik nog ruim een kilometer moest afleggen naar de finish… Nico ging lekker samen met mij – tegen een meisje – de eindsprint aan. Het deed immers toch al flink pijn, en dan kan je er maar beter vanaf zijn, dus sprinten tot je leven er van af hangt naar de finish! En dan jeetje, die emotie, dat gevoel… niet onder woorden te brengen het is gewoon gelukt onder de 3.30 en niet een beetje … Ruim 3:25:35 tijden waar ik alleen over kon dromen, mijn horloge zegt zelfs 3:22 maar goed ik heb echt een beetje te veel gelopen (zoals dat normaal is bij een marathon). Ik heb Nico kapot geknuffeld, hij moest me ook wel echt even overeind houden, want wat is het gaaf om dit laatste stuk met hem af te leggen. Wat een ervaring, wat een tijd, ik ben er eigenlijk nog steeds wat beduusd van. Dat het gewoon gelukt is, ik had dat van te voren alleen durven hopen, maar echt vertrouwen had ik niet zo.

Daarna kwam ik al snel in het uitloop vak Benjamin tegen, hij had ook geweldig gelopen en super snel. We zijn -vanwege de kou- bij een café naar binnen gegaan. Daar hebben we gewacht op de andere marathonners. Eerst kwam Dimitri binnen hij had een mooie vijftien minuten van zijn PR afgelopen dus ook een mega PR. Daarna kwam Bas huppelend en onvermoeid binnen met haas Myriam en ook Bas had ruim vijf minuten van zijn PR afgelopen. Helaas vernamen we dat Ronald uitgestapt was…. Jammer! Daarna maakte Fleur het groepje weer compleet, die had gewoon keurig de marathon binnen de vier uur voltooit, een knappe prestatie! Hoe gaaf is het dat je dit gewoon met vrienden kan doen! Bizar toch eigenlijk?!

In het café voegde al onze fans zich nog toe en werd er flink geproost op onze prestaties. Wat is het gaaf om dit weer te doen. Onderdeel te zijn van deze fantastische groep hardloopmaatjes maar vooral vrienden! Bedankt allemaal! Zonder jullie was het nooit zo’n feestje geworden en was het niet gelukt!

Rotterdam Marathon

Door: Fleur Geerlings

…….Je moet weten dat ik min of meer ongetraind in Rotterdam ben gaan lopen, het was de eerste wedstrijd die weer doorging zonder beperkingen. Ik heb meteen een nummer van iemand over kunnen nemen.
Ineens ging twee weken daarvoor ook de halve van Leiden door, die liep ik in 1:45. Voor Rotterdam heb ik geen lange duurlopen meer gedaan, het was te kort dag. Op raceday stonden we daar met duizenden in het startvak en heel veel publiek, de enige en mooiste dag van deze week. Perfect dus, zon en nauwelijks wind. Met Bas de eerste 20 km gelopen. Dat ging heel goed, 1:52 op de halve en toen werd het zwaarder en zwaarder, laatste 12 km had ik verzuurde benen, ik heb het nog nooit zo zwaar gehad tijdens een loop. De weers-omstandigheden waren perfect, het was een goed parcours en genoeg ruimte dus dit was mijn kans om onder die vier uur te lopen. En het is gelukt, 3:58 over 42,195 km. Tevreden en met handje van burgemeester Aboutaleb strompelde ik naar het café waar de andere Tri-teamers al zaten. Wat een race, voldaan en ach misschien ooit nog een keer?

Door: Bas van Staalduinen

Na drie jaar sta ik weer aan de start van de marathon Rotterdam. En weer is het fantastisch Lee Towers vlak voor de start aan de voet van de Erasmusbrug ‘You’ll never walk alone’ te horen zingen. Na het kippenvel wens ik mijn loopmaatjes Aniek en Dimitri die voor de 3,5 uur gaan veel succes en start ik samen met Fleur aan de marathon. Het eerste spandoek dat ik: ‘Nog maar 42km’, oef. De eerste 10km gaan vrij gemakkelijk en is het genieten van het mooie weer en het publiek dat langs de kant staat. Na 20km gaan onze snelheden iets uit elkaar lopen en raak ik Fleur na een waterpost kwijt en ga ik alleen verder. Ik zit al een stukje onder het schema van 3:55. Het gaat op zich nog prima ook al merk ik dat ik er al een stukje op heb zitten, maar die gedachte negeer ik. Ook negeer ik de gedachte dat ik eigenlijk niet boven de 20km geoefend had in aanloop naar de marathon. Bij 30km wordt het werken voor me en gaan de spieren in mijn bovenbenen pijn doen. Maar gelukkig staat daar mijn trouwe loopmaatje Myriam Gijsbers om vanaf dat punt mee te lopen en aan te moedigen. Veel gesproken hebben we niet, maar dat geeft niet want hebben er samen al duizenden kilometers op zitten de afgelopen jaren. Langzaam begint de vreugde bij me los te komen dat ik mijn persoonlijke record ga verbeteren. Ik dat ruim onder mijn schema zat. De laatste kilometers worden een groot feest met al dat publiek dat soms ook luid mijn naam scandeert. Na de laatste bocht op de Coolsingel vind ik toch nog kracht om te versnellen en gaan we gezamenlijk over de finish in 3:44:57. Helemaal blij en dankbaar.

Twitter