Dutch Coast Ultra Run by Night

Deze wedstrijd stond al met stip in de agenda. Ik stond ingeschreven voor de 50km die gelopen zou worden op 25 januari. De start zou om 21:00 uur zijn in Den Helder, om vervolgens via het strand naar Castricum te lopen. Hier was in strandtent de Deining de finish.

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd checkte ik dagelijks buienradar. Wat zou het weer gaan doen, met name de wind. Die ging van wind mee (een week voor de start), tot wind tegen (de dag van de start). Er was kans op een bui, windkracht 3/4 (schuin) tegen en een oplopende temperatuur tot zo’n 7 graden.

Het voordeel van een start in de avond was dat ik alle tijd had om mijn spullen te pakken de middag voorafgaand aan de start. Twee hoofdlampjes, extra Buff’s, extra paar handschoenen, 2 liter drinken, gelletjes, repen en natuurlijk een zakje winegums. Het rugzakje zat goed vol.

Met 2 auto’s richting Castricum, daar mijn auto bij de strandtent neergezet en vervolgens werd ik heel luxe door Qui bij het station gedropt. De laatste keer alle spullen checken en hop de trein in naar Den Helder. Ik kwam een uur voor de aangegeven starttijd aan in Den Helder en had dus alle tijd om mijn startnummer op te halen, wat bekenden te spreken en nog een lekker bakkie koffie te doen. Ik raakte aan de praat met een andere loper en we besloten al snel samen te lopen, wat we uiteindelijk zo’n 35 kilometer zouden volhouden, om vervolgens slechts enkele minuten na elkaar te finishen.

Om 21:00 uur was het dan eindelijk tijd. Gespannen, maar gefocust, ging ik van start, Door de straten van Den Helder richting het water. In een lang lint gingen we via een trap de dijk op om vervolgens tot kilometer 6 op asfalt te lopen, waarna dit overging in het strand. Zodra we op de dijk waren begon het goed te regenen en ook de wind was aanwezig. Wat een leuk begin ūüėČ

De eerste kilometers gingen prima, en met een gesprekje hier en daar was ik zo op het strand. Oef, dit was geen hard Wassenaars zand. In het schijnsel van mijn hoofdlampje zag het strand er redelijk vlak uit, maar het was zompig en ik was ook al vrij snel bijna een schoen kwijt. Opletten dus! Het was vloed, dus er was maar een kleine reep strand die redelijk beloopbaar was. Het deelnemersveld was ondertussen al uitgerekt, dus last van anderen had ik niet en kon mijn ‘ideale’ lijn aanhouden. De kilometers gingen gestaag onder mij door, maar het was zwaar, dat besefte ik al snel.

Gelukkig was op 26 kilometer de verzorgingspost en tevens de finish voor de 25km lopers. Dit was bovenop de duinen en dat was met die stevige wind geen pretje. Hier even de tijd genomen om van Buff en hoofdlamp te wisselen, lege verpakkingen weg te gooien en een beker cola achterover te slaan. Een appje naar Qui (****** wat is het zwaar) en maar weer het strand op. Ik had het goed koud en het duurde dan ook even voordat ik weer op temperatuur was. Hoewel het strand hier wat beter was, zat ik al behoorlijk stuk. De eerste helft had er goed ingehakt, maar ik kon bewegen. Dus ik kon door. De kilometers gingen langzaam, maar gestaag. Voor en achter me zag ik weinig lichtjes. De 25km lopers waren immers al klaar en verder was het veld (bleek achteraf) al behoorlijk uitgedund. Veel 50km lopers vonden het bij 25km welletjes (en dat kon ik heel goed begrijpen).

Mijn maag begon te protesteren en het tempo was er ook helemaal uit. Maar met nog een kilometer of 15 te gaan was het nu aftellen. Ik liep nu alleen en dat was best even lekker. Ik berekende mijn aankomsttijd, maar dat was niet geheel goed voor het mentale aspect. Ik kwam uit op uren en zag mezelf niet nog zo lang lopen. Maar hey, ik kon nog bewegen ūüėČ

Rond kilometer 43 was ik bij Egmond aan Zee. Het strand werd hier weer slechter (dit zou tot de finish zo blijven), maar even vlakbij de bewoonde wereld was ook wel leuk. Gestaag ging ik door en ineens zag ik een lichtpuntje in de verte, dat moest De Deining zijn. Ik was er bijna!!

Twijfelen, twijfelen, maar het lichtpuntje bewoog niet, dus ik begon te vermoeden dat ik inderdaad gelijk had. Maar ik kwam de eerstvolgende kilometers niet dichterbij dat lichtpuntje, althans voor mijn gevoel. De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat waren deze kilometers ook. Ploeteren, maar toen op een paar honderd meter afstand zag ik dan toch echt De Deining. Een paar honderd meter die overigens nog best lang duurden, maar ik was er!! Ik had 50km op de gps staan, doel gehaald, en liep nu naar de warmte. Weg van het strand, weg van de wind en weg van de kou. Ik werd verwelkomd door de organisatie en werd beloond met een leuk aandenken en een tafel vol met allerlei eten en drinken. Heerlijk, wat een verwennerij. En dan de warmte, na 7:26 uur onderweg te zijn geweest in de kou was de warmte het mooiste cadeautje!

Het was een fysiek en mentaal zware wedstrijd geweest, maar ik ging zeer voldaan richting huis!

En wat was het tof om ‘s ochtends te zien dat mijn telefoon was ontploft door de berichtjes van de teammaatjes van het tri-team!!!!

Social media

Canicross Zandenbos trail 10km

Het gaat niet om de grootte.

Gisteren afgereisd naar Nunspeet om daar samen met¬†Rob, Pepper en Iggy van start te gaan op de 10km canicross tijdens de Zandenbos Trail. 8 duo’s stonden aan de start en de briefing werd dan ook luid verstoord door een concert van enthousiaste blaffende honden. Na het aftellen eindelijk op pad. In rap tempo het bos in en de eerste heuvels op en af. Misschien een beetje te snel voor Iggy?! Het ging goed en in een groepje van 4 waren we zo bij de verzorgingspost, bemand door¬†Chris. Ook de honden werden hier verwend met water en hondenkoekjes.

Met Iggy ging het nog prima, dus op hetzelfde tempo de 2e helft in. Op km 7 liepen we verkeerd en moesten terug om de route over enkele heuvels te volgen. 2 duo’s besloten gewoon door te lopen, maar Rob en ik pakten de heuvels toch even mee. Op handen en voeten naar boven, het was spekglad door het bos. Ook de honden kwamen prima boven en we konden meteen door.

Rond kilometer 8 ging het even mis. Zowel Iggy als mijn lichaam gingen linksaf een pad op, alleen mijn voeten gingen rechtdoor. Na een mooie grondoefening weer door de volgende beklimming op. Hier bovenop met z’n vieren een foto gemaakt en het werd tijd voor de laatste kilometers naar de finish.

Bij 9km besloten om Iggy even aan te sporen voor de laatste km. Ruim onder de 6 min per km vlogen we over de trails. Alleen bleek de route iets langer te zijn, maar Iggy hield het goed vol en op 11.4km was daar de finish. Een mooi onthaal door organisatie en supporters. Ook hier was er weer aan de honden gedacht en stonden er koekjes en waterbakken klaar.

Samen met Rob echt genoten van deze mooie, sportieve dag. Een trail die voor herhaling vastbaar is!

En Iggy, die sliep als een blok in de auto

Social media

Buff Duinentrail

Zondagochtend, de stress is hoog. Vandaag staat voor een groot aantal lopers van het Trailteam de 10 en 17 km van de Buff Duinen Trail, georganiseerd door MudSweatTrails, op het programma. Een paar clubleden zijn ons vorig jaar voorgegaan op de 10 km en lieten weten dat dit bikkelen was. Kortom, het stress gehalte is hoog in de auto, wanneer Rob, Mari√ęlle en Diana mij om 8.00 uur ophalen. Bij aankomst in Schoorl ontmoeten we Erwin en Daisy die al aanwezig zijn. De startnummers zijn al door Daisy gehaald, dus hup, klaar maken en daar gaan Erwin, Daisy en ik op naar de start van de 17 km. De omgeving is prachtig en het weer is waanzinnig; fris, maar met een prachtige blauwe lucht en een heerlijk zonnetje.

Bij de start staan Henny en Willem, klaar om ons nog met wat bemoedigende woorden toe te spreken. Wij zitten in de tweede wave en mogen 7 minuten na de eerste wave van start. De eerste kilometers trekken we redelijk gezamenlijk op, al genietend van de prachtige omgeving. Na 3 en 5 km versnipperen we wat en loopt ieder zijn eigen race. Een race met werkelijk alle facetten; bos, duin, heiden, mulzand, single tracks, flinke hoogtemeters met mooie klimmingen en geweldige afdalingen. Bij kilometer 10 / 11 is een verzorgingspost. Wanneer ik hier aan kom, zie ik mijn teammaatjes Jessica en Chantal, die in de eerste wave waren gestart. We maken even een babbeltje, zij gaan verder en ik vul mijn energie aan met een beker sportdrank, sinaasappelschijf, wat zoutjes en wat winegums. En hoppa… verder! Het tweede deel begint met een lekkere pittige en redelijk lange trap omhoog. Er zit een gat tussen mij en mijn voorganger, dus ik kan met een lekkere gang omhoog. Wanneer de afdaling begint, kom ik opnieuw Jessica en Chantal tegen. Chantal loopt met mij mee en het laatste stuk is een feit. Hier zitten aardig wat hoogtemeters in. Niet mijn sterkste kant, dus ik loop stukken naar boven, zodra ik verzuring in mijn bovenbenen voel.

Dalen kan ik wel, dus zodra ik boven ben, kletter ik mijzelf weer naar beneden. En wat kan ik daar toch van genieten! Het wordt een soort van spel met het groepje lopers die om mij heen lopen. Zij zijn betere klimmers en halen mij dan in, terwijl ik hen naar beneden weer voorbij ga. Ondertussen genietend van al het moois dat ik onderweg zie, nader ik DE heuvel. De finish heuvel!!! En wat is hij gaaf. In √©√©n keer naar beneden door het mulle zand, opgevangen door mijn lieve loopmaatjes, Rob, Mari√ęlle, Diana, Edith, Andr√© en Roald, van de 10 km die al gefinisht zijn, en toptrainers Willem en Henny. De smile is niet van mijn gezicht te krijgen. Werkelijk, dit is √©√©n van de mooiste trails die ik tot nu toe gelopen heb. Hij staat al in de agenda voor volgend jaar!

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/category/trail">