WZK Tri-Team verslaat De Koning van Spanje

Op vrijdag 3 mei ging er een grote delegatie lopers richting het Zuiden van het land voor deelname aan de Koning van Spanje Trail. Een reeks hardloopwedstrijden op voornamelijk onverharde ondergrond, met als decor de prachtige, qua moeilijkheidsgraad uitdagende hellingen en dalen van de riviertjes de Geul en Gulp. De weersvoorspelling zag er eveneens uitdagend uit: kou en regen, zelfs sneeuw en hagel zouden kunnen vallen .

Er werd kwartier gemaakt op campings in tenten of iets luxer in huisjes of hotels in de buurt van de start en finish locatie in Gulpen.

‘s Avonds werd al gestart op de Night Trail van 17 km, die in het donker met hoofdlampjes op moest worden afgelegd. Voor Teruska Llasaca en Willem Hasekamp was dit de eerste etappe van hun Ultimate (17, 29 en 43 km in 3 dagen). Het ging prima! De volgende dag was men (na een koude nacht en vroege morgen met sneeuw en hagel!) weer paraat in Gulpen voor de 16 en 29 km afstand. De meesten van het Tri-Team gezelschap gingen voor de 16 km. Een afwisselend parcours met pittige klimmetjes door weilanden en hellingbossen. afdalingen door holle wegen met vele keien en steile single trails. De Tri-Teamers kwamen allemaal netjes en blij over de finish onder de klanken van de traditioneel aanwezige doedelzakspeler. Op de 29-afstand was dat niet anders. Henny de Kievit en ook de Ultimate deelnemers volbracht deze afstand met glans.

Zondag 5 mei stond in het teken van de korte (12) en de lange afstand (43 km). Ook hier weer Tri-Teamers aan de start èn langs het parcours om aan te moedigen net als de dag ervoor. Er was geen meter vlak bij, maar wat waren de uitzichten mooi. De moeite en het afzien waard! Het zonnetje liet zich geregeld zien maar ook een hagelbui trok over. De Ultimate lopers met al 46 kilometers in de benen, liepen sterk op nog een hele marathon en finishten moe maar trots. De Koning van Spanje was verslagen, de grenzen verlegd! Kijk voor foto’s en filmpjes op facebook.nl/wzktriteam (vergeet ons niet te liken!) Interesse in hardlopen in onze eigen prachtige omgeving? Elke dinsdag en donderdag starten wij om 19.00 uur vanaf het Sterrenbad (zij-ingang clubruimte WZK). Kijk ook op www.tri-team.nl

Social media

Dutch Coast Ultra Run by Night

Deze wedstrijd stond al met stip in de agenda. Ik stond ingeschreven voor de 50km die gelopen zou worden op 25 januari. De start zou om 21:00 uur zijn in Den Helder, om vervolgens via het strand naar Castricum te lopen. Hier was in strandtent de Deining de finish.

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd checkte ik dagelijks buienradar. Wat zou het weer gaan doen, met name de wind. Die ging van wind mee (een week voor de start), tot wind tegen (de dag van de start). Er was kans op een bui, windkracht 3/4 (schuin) tegen en een oplopende temperatuur tot zo’n 7 graden.

Het voordeel van een start in de avond was dat ik alle tijd had om mijn spullen te pakken de middag voorafgaand aan de start. Twee hoofdlampjes, extra Buff’s, extra paar handschoenen, 2 liter drinken, gelletjes, repen en natuurlijk een zakje winegums. Het rugzakje zat goed vol.

Met 2 auto’s richting Castricum, daar mijn auto bij de strandtent neergezet en vervolgens werd ik heel luxe door Qui bij het station gedropt. De laatste keer alle spullen checken en hop de trein in naar Den Helder. Ik kwam een uur voor de aangegeven starttijd aan in Den Helder en had dus alle tijd om mijn startnummer op te halen, wat bekenden te spreken en nog een lekker bakkie koffie te doen. Ik raakte aan de praat met een andere loper en we besloten al snel samen te lopen, wat we uiteindelijk zo’n 35 kilometer zouden volhouden, om vervolgens slechts enkele minuten na elkaar te finishen.

Om 21:00 uur was het dan eindelijk tijd. Gespannen, maar gefocust, ging ik van start, Door de straten van Den Helder richting het water. In een lang lint gingen we via een trap de dijk op om vervolgens tot kilometer 6 op asfalt te lopen, waarna dit overging in het strand. Zodra we op de dijk waren begon het goed te regenen en ook de wind was aanwezig. Wat een leuk begin 😉

De eerste kilometers gingen prima, en met een gesprekje hier en daar was ik zo op het strand. Oef, dit was geen hard Wassenaars zand. In het schijnsel van mijn hoofdlampje zag het strand er redelijk vlak uit, maar het was zompig en ik was ook al vrij snel bijna een schoen kwijt. Opletten dus! Het was vloed, dus er was maar een kleine reep strand die redelijk beloopbaar was. Het deelnemersveld was ondertussen al uitgerekt, dus last van anderen had ik niet en kon mijn ‘ideale’ lijn aanhouden. De kilometers gingen gestaag onder mij door, maar het was zwaar, dat besefte ik al snel.

Gelukkig was op 26 kilometer de verzorgingspost en tevens de finish voor de 25km lopers. Dit was bovenop de duinen en dat was met die stevige wind geen pretje. Hier even de tijd genomen om van Buff en hoofdlamp te wisselen, lege verpakkingen weg te gooien en een beker cola achterover te slaan. Een appje naar Qui (****** wat is het zwaar) en maar weer het strand op. Ik had het goed koud en het duurde dan ook even voordat ik weer op temperatuur was. Hoewel het strand hier wat beter was, zat ik al behoorlijk stuk. De eerste helft had er goed ingehakt, maar ik kon bewegen. Dus ik kon door. De kilometers gingen langzaam, maar gestaag. Voor en achter me zag ik weinig lichtjes. De 25km lopers waren immers al klaar en verder was het veld (bleek achteraf) al behoorlijk uitgedund. Veel 50km lopers vonden het bij 25km welletjes (en dat kon ik heel goed begrijpen).

Mijn maag begon te protesteren en het tempo was er ook helemaal uit. Maar met nog een kilometer of 15 te gaan was het nu aftellen. Ik liep nu alleen en dat was best even lekker. Ik berekende mijn aankomsttijd, maar dat was niet geheel goed voor het mentale aspect. Ik kwam uit op uren en zag mezelf niet nog zo lang lopen. Maar hey, ik kon nog bewegen 😉

Rond kilometer 43 was ik bij Egmond aan Zee. Het strand werd hier weer slechter (dit zou tot de finish zo blijven), maar even vlakbij de bewoonde wereld was ook wel leuk. Gestaag ging ik door en ineens zag ik een lichtpuntje in de verte, dat moest De Deining zijn. Ik was er bijna!!

Twijfelen, twijfelen, maar het lichtpuntje bewoog niet, dus ik begon te vermoeden dat ik inderdaad gelijk had. Maar ik kwam de eerstvolgende kilometers niet dichterbij dat lichtpuntje, althans voor mijn gevoel. De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat waren deze kilometers ook. Ploeteren, maar toen op een paar honderd meter afstand zag ik dan toch echt De Deining. Een paar honderd meter die overigens nog best lang duurden, maar ik was er!! Ik had 50km op de gps staan, doel gehaald, en liep nu naar de warmte. Weg van het strand, weg van de wind en weg van de kou. Ik werd verwelkomd door de organisatie en werd beloond met een leuk aandenken en een tafel vol met allerlei eten en drinken. Heerlijk, wat een verwennerij. En dan de warmte, na 7:26 uur onderweg te zijn geweest in de kou was de warmte het mooiste cadeautje!

Het was een fysiek en mentaal zware wedstrijd geweest, maar ik ging zeer voldaan richting huis!

En wat was het tof om ‘s ochtends te zien dat mijn telefoon was ontploft door de berichtjes van de teammaatjes van het tri-team!!!!

Social media

Canicross Zandenbos trail 10km

Het gaat niet om de grootte.

Gisteren afgereisd naar Nunspeet om daar samen met Rob, Pepper en Iggy van start te gaan op de 10km canicross tijdens de Zandenbos Trail. 8 duo’s stonden aan de start en de briefing werd dan ook luid verstoord door een concert van enthousiaste blaffende honden. Na het aftellen eindelijk op pad. In rap tempo het bos in en de eerste heuvels op en af. Misschien een beetje te snel voor Iggy?! Het ging goed en in een groepje van 4 waren we zo bij de verzorgingspost, bemand door Chris. Ook de honden werden hier verwend met water en hondenkoekjes.

Met Iggy ging het nog prima, dus op hetzelfde tempo de 2e helft in. Op km 7 liepen we verkeerd en moesten terug om de route over enkele heuvels te volgen. 2 duo’s besloten gewoon door te lopen, maar Rob en ik pakten de heuvels toch even mee. Op handen en voeten naar boven, het was spekglad door het bos. Ook de honden kwamen prima boven en we konden meteen door.

Rond kilometer 8 ging het even mis. Zowel Iggy als mijn lichaam gingen linksaf een pad op, alleen mijn voeten gingen rechtdoor. Na een mooie grondoefening weer door de volgende beklimming op. Hier bovenop met z’n vieren een foto gemaakt en het werd tijd voor de laatste kilometers naar de finish.

Bij 9km besloten om Iggy even aan te sporen voor de laatste km. Ruim onder de 6 min per km vlogen we over de trails. Alleen bleek de route iets langer te zijn, maar Iggy hield het goed vol en op 11.4km was daar de finish. Een mooi onthaal door organisatie en supporters. Ook hier was er weer aan de honden gedacht en stonden er koekjes en waterbakken klaar.

Samen met Rob echt genoten van deze mooie, sportieve dag. Een trail die voor herhaling vastbaar is!

En Iggy, die sliep als een blok in de auto

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/category/trail">