Rotterdam Marathon

door: Aniek Honsbeek

Road to… Tokio… die is zo lang (inmiddels wordt het 2023) dat het allemaal niet meer uitmaakt. Er lijkt misschien geen weg meer te zijn, het lijkt nu zelfs meer op een virtueel ticket. Maar wat boeit het, wat maakt het uit als er weer lichtpuntjes zijn op hardloopgebied, lichtpuntjes in de vorm van hardloopevenementen, zoals die in Leiden.

Leiden, ooit (lang geleden) had ik mij samen met mijn vriend Roel opgegeven om te gaan pacen op zowel de tien kilometer als de halve marathon, gewoon omdat het kan, omdat het leuk is, omdat we die afstand kunnen lopen. En toen bekend werd dat Leiden definitief doorging en de vraag kwam of we nog steeds wilde pacen, twijfelde we geen moment. Roel had inmiddels zelf net twee weken de marathon van Berlijn gelopen, die wist (gelukkig) al wat het is om weer en evenement te lopen.

Voor mij was het mijn eerste evenement weer sinds tijden. En wat was het een feestje, gezamenlijk met veel TRI-teamers maar ook tevens mijn LRRC hardloopmaatjes hebben we er een feest van gemaakt. Wat is het leuk om mensen te motiveren, tijdens het lopen naar hun top prestatie en vaak een PR! Zo gaaf dat met Roel en mij veel TRI-teamers mee liepen, voor een prachtige PR (die van Esther!) , als training richting Rotterdam (Benjamin, Ronald en Dimitri) of voor de gezelligheid (Myriam). Ik heb die hele dag met een glimlach gelopen, alles ging te snel en eigenlijk in een waas aan mij voorbij. Ik heb echt te veel mensen niet lang genoeg kunnen spreken, wat was dat een gave dag!

Die 31 kilometer nu erg goed uit er was nog een soort van sub-doel, eigenlijk voor Tokio maar dat verhaal duurt te lang, de Rotterdam marathon kwam eraan binnen drie weken na Leiden. De afgelopen weken had ik er, met name samen met Dimitri, voor getraind. Mede omdat we hetzelfde doel hadden, onder de 3.30 lopen. Veel (wissel)duurlopen hebben we samen op marathontempo afgelegd, elke zondag ook nog met een deel van groep A. Gezellig met een grote G van al het geklets onderweg, want iedereen weet hoe meer je praat hoe sneller die lange duurlopen van dertig kilometer afgelegd worden. Het duurde even voordat ik de motivatie voor de duurlopen, het pittige trainen en de focus terug gevonden had, maar mede dankzij Dimitri en geheel groep A is dat gelukt. Het duurde dus ook even om dat tempo te omarmen. Ik ben niet van de schema’s en kon zo af en toe op het schema van hun mee liften. Het is zo fijn om samen met deze lieve mensen te trainen, het is niet onder woorden te brengen hoe veel dit voor mij betekent.

En toen was het ineens 24 oktober, de dag van de Rotterdam marathon, het komt altijd sneller dan je denkt. Na een heerlijke vakantie waarbij ik op twee lieve honden mocht passen en dus lekker veel kon wandelen was het dan echt zo ver. Met de auto vanuit Wassenaar naar Rotterdam, alles was super goed geregeld. Mijn lieve vriendje zorgde voor de koffie en de pannenkoeken en het omkleden kon om de hoek van de start bij de ouders van Dimitri, hoe fijn! Niet alleen Dimitri liep vandaag maar ook Bas, Fleur, Ronald en Benjamin waren gezellig van de partij! En dan sta je ineens met weet ik veel hoeveel mensen in het start vak, die vibe; kippenvel!!! Lee Towers die zijn you never walk alone zingt – ook dit ging een beetje aan mij voorbij, ik moet wat doen aan mijn concentratie – en dan het officiële startschot. Wij starten in wave twee en na zeven minuten mochten ook wij met elkaar van start. Het is zo fijn om dit met een lieve groep mensen te doen.

De eerste kilometers voelden heel zwaar, lome benen, een soort van gelukkig zei mijn horloge de eerste kilometer 4:50 en dat was precies het tempo wat ik wilde gaan lopen. Dus blijkbaar ging het best oké, hartslag was laag en ik liep gezellig met Dimitri. De eerste kilometers gingen dan ook als vanzelf met aanmoedigingen van Roel, Myrjam, Harry en Esther. Tevens stond good old Koos ook ineens tussen het publiek (lang verhaal) maar hij geeft mij altijd wel wat extra power. Het was zo genieten, de kilometers vlogen voorbij, Dimitri en ik hebben heerlijk bij gekletst, grapjes gemaakt en genoten van de muziek onderweg. Lang heeft naast ons nog een dame in jurk gelopen, prachtig en super knap! Ik kan het misschien niet vaak genoeg zeggen, maar het publiek maakt een hardloop evenement echt compleet! De aanmoedigen van de Tri-teamers was ook echt zo fijn onderweg dat geeft zo veel extra veerkracht. Zoals gezegd de eerste kilometers vlogen voorbij. Toen daar het moment was dat Dimitri het wat zwaarder kreeg door kramp, moest ik hem laten gaan. Spijtig, jammer, kut en nog wat andere krachttermen, maar ik zat in een heerlijke flow en cadans dat ik door wilde op dit tempo. En we hadden afgesproken voor onszelf te lopen. Want door Dimitri kon ik heel makkelijk een stabiel tempo blijven lopen en alleen is het altijd maar zien hoe dat gaat. Bij de dertig kilometer zou een vriend van mij Nico (de beste vriend die je kan wensen) klaar staan om mij door de laatste twaalf kilometer te lozen. De afspraak was dat ik zou aangeven hoe het met mij zou gaan en dan zouden bepalen wat te doen. Toen ik Nico zag staan voelde ik mij goed en sterk. Dus dat was het teken voor Nico -gelukkig had hij wat cola bij zich- om langzaam te gaan versnellen. Dat deed even zeer maar het gaf wel een boost. Zeker omdat ik eindtijden zag op mijn horloge waarvan ik alleen maar kon dromen. Het Kralingse bos, voor zoveel lopers verafschuwd, vond ik even heerlijk, die rust, wat natuur, even weg uit de drukke stad. Daarna weer richting de stad, inmiddels had Nico het tempo nog wat verder opgeschroefd. En dan is dat publiek toch wel weer fijn! Dat geeft mij zoveel energie, ik loop daar gewoon op. We haalden de ene na de andere loper in, soms heb ik mij maar even verontschuldigd want het voelde wat lullig ofzo.

Ook hoopte ik dat de rest en Dimitri hier ook van zouden kunnen genieten op dit moment. Myriam zou inmiddels ook ingestapt zijn om Bas te hazen naar zijn mooi tijd op de marathon. Op de 34 kilometer werd ik nog aangemoedigd met video boodschappen van mijn lieve hardloopmaatjes, wat was dat fijn zeg, wederom kippenvel en een grote glimlach. Niet dat die glimlach gedurende de 42,195 kilometer weg is geweest… Maar toch! De laatste kilometers richting de finish waren best nog wel even pittig, mede ook omdat ik volgens mijn horloge nog maar 800 meter moest maar toen mijn horloge doel behaald aangaf ik nog ruim een kilometer moest afleggen naar de finish… Nico ging lekker samen met mij – tegen een meisje – de eindsprint aan. Het deed immers toch al flink pijn, en dan kan je er maar beter vanaf zijn, dus sprinten tot je leven er van af hangt naar de finish! En dan jeetje, die emotie, dat gevoel… niet onder woorden te brengen het is gewoon gelukt onder de 3.30 en niet een beetje … Ruim 3:25:35 tijden waar ik alleen over kon dromen, mijn horloge zegt zelfs 3:22 maar goed ik heb echt een beetje te veel gelopen (zoals dat normaal is bij een marathon). Ik heb Nico kapot geknuffeld, hij moest me ook wel echt even overeind houden, want wat is het gaaf om dit laatste stuk met hem af te leggen. Wat een ervaring, wat een tijd, ik ben er eigenlijk nog steeds wat beduusd van. Dat het gewoon gelukt is, ik had dat van te voren alleen durven hopen, maar echt vertrouwen had ik niet zo.

Daarna kwam ik al snel in het uitloop vak Benjamin tegen, hij had ook geweldig gelopen en super snel. We zijn -vanwege de kou- bij een café naar binnen gegaan. Daar hebben we gewacht op de andere marathonners. Eerst kwam Dimitri binnen hij had een mooie vijftien minuten van zijn PR afgelopen dus ook een mega PR. Daarna kwam Bas huppelend en onvermoeid binnen met haas Myriam en ook Bas had ruim vijf minuten van zijn PR afgelopen. Helaas vernamen we dat Ronald uitgestapt was…. Jammer! Daarna maakte Fleur het groepje weer compleet, die had gewoon keurig de marathon binnen de vier uur voltooit, een knappe prestatie! Hoe gaaf is het dat je dit gewoon met vrienden kan doen! Bizar toch eigenlijk?!

In het café voegde al onze fans zich nog toe en werd er flink geproost op onze prestaties. Wat is het gaaf om dit weer te doen. Onderdeel te zijn van deze fantastische groep hardloopmaatjes maar vooral vrienden! Bedankt allemaal! Zonder jullie was het nooit zo’n feestje geworden en was het niet gelukt!

On The Sunny Side Of The Indiansummer

Door: Pieter den Edel

Na een intelligente lockdown zoals meneer Rutte het noemt, kwamen we terecht in een mooie zomer waarin niemand  dacht dat corona ooit terug zou komen.

Evenementen werden weer georganiseerd zo ook de Indiansummer ultra trail  een loop waar ik altijd de langste afstand doe  120/130 dit jaar de 50.

De corona liep de spuigaten uit en de ISU werd afgelast, en ja wat doe je dan als ultraloper als je ook nog niet eens je beste jaar hebt, ach 2 keer een 3:30 bij Ben in Almere zijn 2 zwaluwen en die maken geen zomer.

Je gaat naar Deventer voor een 100 en ook daar krijg je de bekende deksel op de neus, je wordt  er sterker van maar hoe sterk wil je worden, uiteindelijk gaan de trainingen weer aardig de HF is op orde dus op naar de Indiansummer ultra trail een wedstrijd die me ligt. De 102/132/127 reeds gelopen nu een bescheiden 50 km…….om te kijken waar ik sta…….en dan komt corona en de ISU gaat niet door…..

De klap komt aan, echter als ultraloper kijk je naar wat wel kan, ik app Paul en Rene wat zij gaan doen!

Inmiddels was 15 oktober Kayleigh 16  kleine meisjes worden groot en pappa wordt ouder het is iets wat ik niet kan accepteren…..

De reis gaat naar Paul in Appelscha in het mooie Friesland, Rene is er ook en we gaan los in het mooie Drents Friese Wold, man wat voel ik me hier thuis, de rust de ruimte de mensen……..

We gaan het veld in het bezig zijn met jezelf doet me goed, ben op stap met ultrapietje….ja toch.ik praat wat met hem! Hoi Pietje, hoe ist? Ja goed hoor ist leuk?..ja nu nog wel….

Na 26 km gaan de benen al lastig doen, ik spreek ze toe en klaar, de reis is mooi de zon komt door tis lekker warm de indiansummer komt eraan…

Via Smilde ga ik naar mijn B&B in Hooghalen, de eigenaresse heet me welkom en vraagt hoe het was! Ja goed….het is hier zonnig ik besluit in de tuin te genieten van de zon….

Ik hoor uit de woonkamer muziek van Queen…is ze fan? Ik vraag het en JA!!!!!!  Het gesprek is compleet over Farrokh Bulsara allias Freddy mercury……2021 ga ik met mijn vrouw naar Zanzibar alwaar hij geboren is.

16:30 ik zit in de laatste zon en denk aan vrijdagmiddag in het vondelpark……..het vondelpark in een stad waar ik niet zo heel veel mee heb…..we hebben er weer een mooie dag op zitten…

De ondergaande zon beloofd me weer een mooie nieuwe morgen!!!

Ciao Ultrapietje.

Otterlo trail 2020

Door: Els van Deursen

Welke tijd ik loop doet er niet toe en toch kijk ik af en toe tijdens de Otterlo trail op mijn horloge. Niet hoe snel het gaat, maar om te kijken hoeveel kilometer we al gelopen hebben en dan verbaast te zijn hoever we al zijn. Het gaat lekker. 

Met 10 Tri-Teamers doen we mee met de Otterlo trail aan de rand van NP de Hoge Veluwe. Het is een nog niet zo bekende loop en dat maakt het extra leuk, omdat het niet overvol is. Als eerste gaan Jeffrey, Daphne, Tineke, Monique, Rob, John en ik van start voor de 17 km en een half uurtje later Diane, haar dochter Daniëlle en Chantal voor de 10 km. Het is in het begin fris, maar al snel een prima looptemperatuur. 

De route is mooi, veel singletracks door het bos. We volgen een stuk een mountainbikeroute, met veel bochten en gaan over meer brede zandpaden langs de bosrand, heel afwisselend. Het loopt lekker vlot. Jeffrey loopt voorin het veld. Daphne, Tineke en Rob lopen met elkaar op met Monique er vlak achter. John en ik zijn achter in het lopersveld gestart, rustig beginnen en genoeg ruimte nemen om niet te struikelen over boomwortels of andere obstakels. Rustig starten blijkt een goed idee, want hoe verder we op de route zijn des te meer lopers halen we in. 

De venijn zit  in de staart, hier dus ook. De flinke zandverstuiving na 12 kilometer, mooi maar pittig, kleine heuveltjes door het bos en dan een paar kuitenbijters. Het wordt nog even doorzetten. Hoog over een smal pad langs een stuk heide. Genieten ondanks dat ik de benen nu wat ga voelen. Gelukkig is het laatste stuk zandpad niet te mul door de vele regen die er is gevallen. 

Om het voetbalveld heen en we zijn er. Voordeel van de start bij een voetbalclub zijn toch wel de douches, heerlijk, en de kantine met lekkere erwtensoep (bedankt Chris). Voor we weer terug gaan, met elkaar onze sportieve avonturen bespreken en even bijkomen. Een trail om voor volgend jaar weer in de agenda te zetten. 

Twitter