New York Marathon 2018

New York marathon 2018

We hebben een jaar moeten wachten maar eindelijk was het dan zover….. Marathon weekend in New York! Maar het was het wachten meer dan waard, wat een fantastische stad. Manhattan stond in het teken van de marathon en de lopers stroomden via de luchthaven JFK binnen, pakweg 1500 Nederlanders en 55.000(!) in totaal.

We hadden veel geluk met het weer tot en met marathondag en konden zelfs nog buiten dineren op donderdag. En wat doe je dan in de 2 dagen voorafgaand aan de marathon? Nou bijvoorbeeld een trainingsloop in Central Park en het finishgebied verkennen, onze startbewijzen ophalen in Javits Convention Center, wat sportkleding kopen, fietsen door Manhattan en Central Park, sightseeing maar vooral ook veel eten (en een klein drankje).

En toen was het zondag 4 november, jaaa zondag! 6 uur ‘s ochtends werden we opgepikt met de bus, de start was om 10.15. En dan staan we daar op de Verrazano bridge, een graadje of 12, strakblauwe lucht en op de achtergrond Frank Sinatra met ‘New York, New York’. Wat een ‘vibe’ en een schitterend uitzicht over de skyline van Manhattan. Een gezonde spanning, de adrenaline giert door het lichaam en dan eindelijk het startschot…… zoals verwacht knalt Teruska uit de startblokken, we zien elkaar vast wel weer bij de finish! Vier uur lang is het een aaneenschakeling van indrukken, juichend publiek, bruggen, kilometerslange avenues, en daar is het in zicht; Central Park! Wat er dan door je heen gaat, vreugde, pijn, euforie, en de vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. De laatste 2 kilometers gaan zo gemakkelijk, we worden gedragen door de toeschouwers. Teruska vliegt over de finish in een fantastische tijd van 3:13 en ik kom ruim 50 minuten later binnen, met een enorme smile op ons gezicht.

’s Avonds verwennen we onszelf met cocktails, een feestmaal bij Buddakan en een goede fles wijn. We did it!

Op naar Tokyo 3 maart 2019!

Ronald & Teruska

Social media

Berenloop, 100e (ultra)marathon

Always on my mind.

2018 het jaar van hoogte en een fors dieptepunt in de loopcarrierre van Ultrapietje

De elfsteden was na 5 steden klaar daarna langzaam uit het dal met als mooie kroon een TOP 100 in Winschoten een mooi PR op de 100 en een deelname voor de belofte die ik in 2011 gedaan heb aan mijn moeder om ooit de 120 van Texel te lopen.

Marathon’s /ultralopen is leuk, en als trainer breng je je ervaring over op je groep, maar vergeet je jezelf wel eens maar daar heb je gelukkig je mede trainers voor, en we hebben een top trainer Mark van der Vegt waar ik veel van leer.

Dan mag je terug naar Terschelling ene Hessel had daar ooit een liedje over geschreven en sta je aan de start van je 100ste, had in de voorbereiding vooral veel rust ingebouwd ook op advies van Guus en Daphne De Winter

Verhuizen van de Seringen naar de Eikenstein gaat niet in de koude kleren, zitten Ultrapietje is ineens aan het sjouwen boren, inrichten van een nieuwe casa, met al hoogtepunt een eigen zimmer voor 2 mooie dames Dominique Den Edel en Kayleigh Den Edel

Je blokje door de duinen gaat lekker, samen met daphne een rondje gaat goed en druk daar heb ik nog nooit van gehoord.
Eenmaal op Terchelling is er van alles geregeld van shirts tot sponsoren en speakers mede dank aan Rob van der Marel, Dennis Van Veen,  Patricia Van Veen, en Daphne.
Ik blij dat ik op zaterdag ff 5 km mag loslopen in de bossen waar ik plots 1e dame wordt incognito als Patricia Van Veen, heb afstand gedaan van de bloemen…

En daar sta je dan op Zondag onder de grote brandaris, als ultraloper je gaat de strijd aan met 42.195 km en de elementen die er altijd zijn op de eilanden.

Onderweg wat kletsen met lopers en dan brult er uit een speaker Leaving on a jetplane van John denver, ik zie geen vlinder…..
Ik denk dat de vlinder met Jonathan had afgesproken om de steun te geven op het strand onder het motto ‘the road to Texel.
Heb het zwaar maar op techniek ros ik door haal de een na de ander in en denk you are always on my mind…..Strand af de longway op kop is helder, poten moe niet zeuren zoals Guus altijd zegt en knal door.

Links rechts en dan de stad in Monique Laurey een high five Tineke Haitsma-van Dijk en Jan Willem Haitsmanog een bochtje de tranen staan onder in de ogen de rode loper op finishen.
Wat een ontvangt na de finish, ik krijg een zeer mooie sweater, een mini brandaris met gravure, en de maandag erna wordt ik gebeld door de krant voor een interview.

Groet Ultrapietje…..

Social media

Brussel Marathon

28 oktober heb ik mijn eerste marathon als tri-team lid gelopen: Brussel Marathon.

 

De afgelopen jaren liep ik bij Hague Roadrunners. Het was voor mij de tweede marathon van dit jaar en ik heb het trainingsvolume lekker hoog kunnen houden in de 4 maanden er tussen en lekker met MiLa 1 mee kunnen trainen. Ik wist dus wel dat ik fit was, maar ook dat Brussel bekend staat als een van de zwaardere stadsmarathons van Europa. Ik probeer gedurende mijn leven in elk Europees land een marathon te lopen en België had ik nog niet gehad.

In Brussel wonen mijn schoonouders en het was dus een beetje een thuiswedstrijd. De marathon van Brussel start in de ”hoge stad” en gaat in zuid-oostelijke richting richting de bossen van Tervuren, om na een lus in de bossen weer terug te keren naar het imposante Arce du Cinquantenaire in het Jubelpark (een soort afgeronde kopie van Brandenburger Tor). Onderweg loop je langs enkele hoogtepunten in Brussel, maar lang niet alles, omdat de marathon nooit in de ”lage stad” (Grote Markt en omgeving) komt.

Mijn Polar heeft 430 hoogtemeters geregistreerd onderweg, flink wat dus. De zwaarste klim wordt bewaard voor de laatste 4 km. Ondanks de moeilijkheid van deze marathon had ik als doel om mijn PR naar beneden bij te stellen onder de 3:15. De start was vroeg (09:00 uur) en het was stervenskoud, maar droog. Gelukkig liep ik mezelf redelijk snel warm en kreeg mijn handen warm door handschoenen te maken van mijn armstukken. Tot de 30 km ging het erg lekker en had ik de moed bij een paar Britten aan te haken die een schema van 3:10 aanhielden. Daarna hadden mijn Nederlandse benen wat teveel last van de hoogtemeters en liep het tempo flink terug. Ik liep inmiddels wel zo ver voor op mijn 3:15 schema dat ik besloten heb om mijn tijd lekker uit te smeren en kilometers van net onder de 5 minuten te lopen en het dan te halen.

De laatste 4 km heeft de 3:15 haas (die nog wat frissere benen had) mij er doorheen gesleept en kwam ik op 3:13:31 binnen: Geslaagd dus! Als je een marathon in de buurt wil lopen is Brussel wel een overweging waard. Het is zeker geen Rotterdam, London, of Berlijn qua ambiance, maar het is een mooie omgeving en lekker in de buurt. Voor de liefhebber: Er is ook een halve marathon op dezelfde dag met een veel groter aantal deelnemers (+/- 7 000).

Zelf neem ik even rust van de marathons tot Dublin, precies over een jaar en sluit ik me aan bij alle wedstrijdjes in de buurt.

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/tag/marathon">