Terug naar Terschelling…

Door: Pieter den Edel aka Ultrapietje

Vrijdag 1 november, de dag van Allerheiligen, het mooie vrienden weekend staat weer voor de deur, tringg de bel en ik doe open en daar is het, het weekend haha…

09:45 de boot op met Daphne, Mark, Rob en Carlo. Een dag later zou Eric langskomen voor 2 dagen. Het zooitje ongeregeld was helemaal compleet.

Rob trapte de wedstrijden af door op zaterdag een 10 km te lopen. De rest stond te kou kleumen in regen en kou. Na een fors stuk terug fietsen op de E-bike, was de kachel heerlijk warm.

Onze huiskok Mark den Blijker prepareerde een heerlijke race pasta, met name race. De volgende dag had Ultrapietje er veel plezier van haha…

Zondag 12:00, Daphne gaat los op de 21 km. Mark is teruggegaan naar het huisje, om vanaf km 15 haar op te vangen, om vervolgens de mentale strijd aan te gaan op de Longway.

12:40 met een scheepshoorn waarvan de mussen daar nu nog doof zijn begon ik aan de mooie reis van 42.2 km.

Het was best een beetje spannend, 2 weken ervoor een strijd geleverd in Drenthe, maar zonder strijd geen overwinning en na het vertrek van Jaap stam bij mijn cluppie en met Dicky aan het roer komt het daar in Rotterdam ook vast allemaal weer goed.

De Hartslag bleef lekker laag in zone 2, meer was ook niet de bedoeling, maar het lopen ging alles behalve op souplesse, het was harken zwoegen en werken…..

De eerste 15 km gingen nog redelijk in 1:22. Nu de duinen in en fartlekken en heel even leek de souplesse om de hoek te komen en mij te helpen. Maar zo snel als die kwam, nam die ook weer de benen pffff….

We binden de strijd aan met, ja daar is die, de sanitaire stop met een volle sprint de bossages in en de beplanting daar voorzien van wat meststoffen en de racepasta van Mark, vervolgden we onze reis.

30 km 2:47 qua tijd echt niet beroerd, maar ik was verwikkeld in een felle strijd met lichaam en geest en was van plan deze echt te winnen. Met volle benen het strand af en de Longway met een paar koude biertjes in het vooruitzicht knapte ik op, maar ook dit was van korte duur.

Ik troostte me met de gedachten dat de ISU er nog in zat en met wat zelfmedelijden en een kleine klaagzang tikte ik de 40 km af in 3:50. Nnog 2 en een klein beetje met de Brandaris in zich en de laatste paar honderd meter langs volle kroegen met Monique, Tineke, Rob, Carlo, Mark, Erik en Daphne, met een big smile over de meent…

Toch maar weer mooi geflikt deze klus en Daphne een topwedstrijd gelopen wat ook geen abc’tje was en Feyenoord gewonnen toen ging de beer helemaal los in de Heksenketel……

Het was nog lang onrustig op Terschelling.

Ciao Ultrapietje……

Social media

Mijn marathon van Amsterdam

Door: Richard de Smit

Graag wilde ik een verslag schrijven over de marathon  die ik afgelopen zondag 20 oktober heb volbracht en de voorbereiding daarop. Met hulp van Tineke H. is dit gelukt. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Mijn voorbereiding

In 2017 liep ik mijn eerste marathon, in Sydney Australië, waar ik bij Louise logeerde. Dat was een geweldige ervaring en ik was erg trots op mijn tijd van 3.14.32, maar ik wist dat ik misschien ook meer zou kunnen. In 2018 had ik een erg sterk Z&Z seizoen achter de rug en toen kwam  de marathon van Berlijn in beeld, die wilde ik heel graag lopen in september dat jaar. Ik liep de halve van Leiden in een PR (1.20) en daarna nog één in Sneek, die ging nog sneller, in 1.18. Ik voelde me enorm goed. Louise stuurde mij vanuit Sydney een schema voor het trainen van een marathon onder de 3 uur. Dit was een heel boekwerk, uitgebracht door de organisatie van de Blackmore Sydney Marathon. Helaas raakte ik geblesseerd aan mijn knie en uiteindelijk kon ik Berlijn niet lopen, een grote  teleurstelling.

De knieproblemen waren zo groot dat ik dacht niet verder te kunnen hardlopen dan 10 km. Na een tijd van rust en fysiotherapie was ik blij toch weer te kunnen lopen en boven verwachting deed ik mee met het Z&Z circuit 2018-2019! Het ging zo goed dat ik me durfde in te schrijven voor de halve marathon van Nootdorp, juni 2019. Toen dat ook goed en pijnloos ging, durfde ik mij voor de marathon van Amsterdam aan te melden. Hoewel ik dacht dat ik nooit meer onder de 3 uur zou kunnen lopen, ging  de voorbereiding zo goed dat ik hier stiekem weer aan ging denken.

Ter voorbereiding heb ik o.a. 7 keer een 30 km gelopen, de laatste keer was in Amsterdam Noord. Daar liep ik met een pacer, de 20 km in 5 minuten per km, daarna de laatste 10 km op marathon tempo. Dat ging goed, mijn vertrouwen in de marathon groeide. Ook stonden er baantrainingen op het schema, en ik kwam Teun de Reede (de speaker bij Z&Z  en de Zwemloop) tegen bij de Zwemloop. Hij bood me aan om 5 x mee te doen bij Leiden Atletiek, zodat ik me nog beter kon voorbereiden. Dit heb ik met beide handen aangegrepen en ik heb er heel veel baat bij gehad. Het trainingsschema was wel zwaar, 6 dagen per week. Maar als ik me te moe voelde sloeg ik een training over en haalde die niet in, dat ging goed.

Twee weken van te voren ging ik op advies van Guus naar Amsterdam om het parcours te verkennen.  Ik zette mijn auto onder het Olympisch stadion, en ben op de vouwfiets tot vlakbij de Amstel gereden. Toen heen en weer langs het water gaan lopen. Ook ben ik nog vanaf het 32  km punt naar de finish gerend, al kon ik natuurlijk niet het  Olympisch Stadion in. Wel heb ik op de tribune gekeken, daar waren wedstrijden. Zo kwam ik helemaal in de sfeer en wist goed wat me te wachten stond. Terug in Wassenaar ben ik bij Guus en Diana langsgegaan en hebben we alles doorgesproken. Van hen kreeg ik goede adviezen: rust nemen, zo weinig mogelijk trappen lopen. Heel inspirerend vond ik dat, ook de mensen van Leiden atletiek waar ik een paar keer mee mocht doen. Op de vrijdag voor de marathon heb ik mijn startnummer opgehaald en ben ik nog even op de expo geweest om sfeer te proeven.

Race day!

Zo kwam ik helemaal in mijn best mogelijke vorm aan de start van de marathon. Ik was heel erg vroeg van huis vertrokken samen met Monique en haar buurman Constant die mij gingen aanmoedigen. Al om 7.00 uur was ik ter plaatse, het was nog helemaal donker. Als ik aankom, moet ik eerst koffie hebben, maar alles was nog dicht. Monique en Constant heb ik weggestuurd. Rituelen die ik altijd doe voor een wedstrijd, deed ik ook nu weer.  Altijd loop ik in hetzelfde singletje, broekje, en ik moet altijd mijn Tri-Team jasje aan. Een beetje rondgekeken in het stadion. Aan de praat geraakt met twee dames, die mij een krentenbol aanboden en een plastic regenjasje. Het zullen mijn charmes zijn geweest 😉

Beetje warmgelopen, een dixie opgezocht en toen zag ik dat het heel druk was geworden. Ik wilde 9.15 naar binnen maar stond in de rij. Uiteindelijk op tijd in het vak, weer naar een dixie, om mij heen kijkend dacht ik, wauw dit is het, laat maar komen. Nog een paar kleine rekoefeningen en een meegebrachte boterham met appelstroop naar binnen gewerkt.

Daar was dan de start. Na 1.20 mocht ik achter de besten aan het stadion uit. Om onder de 3 uur te lopen moest ik 4.15 de km lopen. Bij 5 km nam ik weer een boterham met appelstroop, en dat deed ik nog een keer op 8 km. In Sydney had ik dat ook zo gedaan, toen op advies van een Australische ultraloopster die ik had ontmoet. Ik had ook 5 gels op zak met daarop de tussentijden geschreven per gel, voor de 10, 15, 21, 30 en 40 km. Ik nam eerst de gel, liep dan het km punt voorbij en keek op de sticker met de tijd op de gel en vergeleek het met de tijd op de klok. Het was windstil, ik vloog, ik liep heel makkelijk in een mooi groepje.

Wel een plasje moeten doen langs de Amstel, daardoor was ik het groepje kwijt maar dat kwam wel weer goed door bij een ander groepje aan te sluiten. Ik had korte gesprekjes met buitenlands lopers, zo had ik wat afleiding. Ik kreeg het wel zwaarder, maar kon mijn pace goed houden. De benen deden zeer bij 32 km, ik dacht even te wandelen, maar toen zag ik opeens Tineke met haar dochter Astrid op de supporter video van Nationale Nederlanden! Ik werd zo blij en was verrast en dacht okee doorlopen. Verderop bij 35 km kreeg ik het zwaar, ik dacht ik weet niet meer hoe ik er moet komen maar ging toch door. Onder de 3 uur zat er in , mijn klokje gaf aan 2.55 maar helaas was ik er toen nog niet, een paar 100 extra meters moesten er nog komen. Ik ging wandelen, het kon me niet meer schelen, maar iedereen liep naar me te schreeuwen. Toen haakte ik aan bij een groepje, ik dacht aanhaken en niet meer loslaten ! Toen kwam die opgebroken straat, het stadion was om de hoek, maar wat duurde het nog lang! De speaker riep: iedereen die hier nu loopt gaat onder de 3 uur lopen! Ik geloofde het nog niet. Ik  zag het Olympisch Stadion verrijzen, ik werd het stadion gewoon ingezogen, een overweldigende ervaring.

Ik kwam In 2.57.40 over de finish en deed mijn rituelen ter ere van mijn overleden moeder. Daarna stond ik volkomen geparkeerd  maar met een heerlijk gevoel! Het is gelukt!

Social media

Karakter is niet te koop

Voor het eerst sinds 2014 zal ik niet aan de start staan van de run Winschoten een 100 km eigenlijk zou ik eind augustus een 24 uurse lopen daar is ook een streep door, nee geen blessureleed hoor alles behalve dat!.

Nee een klein beetje verstandig zijn en luisteren naar de mensen om me heen die hebben het beste met me voor, niet als een dolle stier alles maar willen lopen…je bent geen 18 meer al voel ik me vaak wel zo.

Zo is de eerste echte grote wedstrijd voor mij al een klassieker de Indiansummer ultra trail ( 2016 & 2017 liep ik er erg sterk, door het mooie Drenthe.

Ben qua trainingen een nieuwe weg in geslagen van 10 jaar lang aanklooien iets van structuur en een schema, waar ik uiteraard zelf wel een grote vinger in den pap heb en die pap is gelukkig niet kokend ander brand je je tengels.

Om de tafel met Mark en hertog jan, want de beste schema’s maak je met bier, ik kan het nu gaan hebben over allerlei zones en ingewikkelde trainers dingen daar heb ik helemaal geen zin in, wat ik jullie wel kan vertellen is is dat het een goede bevalling geworden is.

Zo werd het 10 augustus een marathon bij Ben mol, nee niet van wie is de mol maar de mollen marathon lekker kleinschalig deze editie 5 deelnemers.

Het zou fink gaan waaien en de opdracht was zone 2 HF 151 geen snot voor den ogen maar easy running, het handen schudden voor de start was zo gefikst de foto ook zo gemaakt we kennen elkaar al van elders.

09:00 we wachten nog even op de gps van Gertie en dan gaan we los samen met Roel loop ik 3 km en hij gaat me veel te hard ik wil de HF laag houden, bovendien waait het fors mijn haar zit al compleet door de war.

Ronde 2 dringen de darmen me tot een bos bezoek, hopla verder het is gestopt met hard waaien een heuse storm en ook een paar forse buien die overigens heerlijk zijn voor de verkoeling.

Er is eigenlijk maar een klein stukje wind mee dat is op de Oostvaarder dijk, je kijkt er uit op het IJsselmeer veel schuimkoppen het doet me denken aan koud bier.

De laatste 2 rondes en nummer 1 loopt in het blikveld, ik mik het racevest in de Subaru die nog niet is weg gewaaid en ga op souplesse proberen te winnen…..

Heel langzaam kom ik dichterbij er is wil om te winnen, na alle blessureleed en mentale tegenslagen voel ik me sterk al is na 36 km het beste er echt wel af, de rukwinden zijn best fors waai van links naar rechts over het fietspad.

Nog 2 km als ik aanzet win ik, we gaan ervoor op de dijk erop en erover op techniek trek in de laatste km door in 4:48 en toon karakter tussen de oren klopt alles weer…..

Naar huis wat met de vivo nog een leuke onderneming is, eenmaal op de snelweg is het alle zijlen bij zetten

We hebben de wind vol op kop en 110 km per uur is echt wel de max, ik houd de ramen dicht anders stijg ik op.

Thuis lekker douchen eten en een lekker herstel biertje………

Ciao Ultrapietje…..

Social media

4 januari 2020 begint de nieuwe cursus Start to Run. 
Is jouw goede voornemen om lekker te bewegen?!

Meld je dan direct aan voor Start to Run en maak van jouw goede voornemen een succes!!

Klik hier om je direct aan te melden.

Facebook
Twitter