New York Marathon 2018

New York marathon 2018

We hebben een jaar moeten wachten maar eindelijk was het dan zover….. Marathon weekend in New York! Maar het was het wachten meer dan waard, wat een fantastische stad. Manhattan stond in het teken van de marathon en de lopers stroomden via de luchthaven JFK binnen, pakweg 1500 Nederlanders en 55.000(!) in totaal.

We hadden veel geluk met het weer tot en met marathondag en konden zelfs nog buiten dineren op donderdag. En wat doe je dan in de 2 dagen voorafgaand aan de marathon? Nou bijvoorbeeld een trainingsloop in Central Park en het finishgebied verkennen, onze startbewijzen ophalen in Javits Convention Center, wat sportkleding kopen, fietsen door Manhattan en Central Park, sightseeing maar vooral ook veel eten (en een klein drankje).

En toen was het zondag 4 november, jaaa zondag! 6 uur ‘s ochtends werden we opgepikt met de bus, de start was om 10.15. En dan staan we daar op de Verrazano bridge, een graadje of 12, strakblauwe lucht en op de achtergrond Frank Sinatra met ‘New York, New York’. Wat een ‘vibe’ en een schitterend uitzicht over de skyline van Manhattan. Een gezonde spanning, de adrenaline giert door het lichaam en dan eindelijk het startschot…… zoals verwacht knalt Teruska uit de startblokken, we zien elkaar vast wel weer bij de finish! Vier uur lang is het een aaneenschakeling van indrukken, juichend publiek, bruggen, kilometerslange avenues, en daar is het in zicht; Central Park! Wat er dan door je heen gaat, vreugde, pijn, euforie, en de vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. De laatste 2 kilometers gaan zo gemakkelijk, we worden gedragen door de toeschouwers. Teruska vliegt over de finish in een fantastische tijd van 3:13 en ik kom ruim 50 minuten later binnen, met een enorme smile op ons gezicht.

’s Avonds verwennen we onszelf met cocktails, een feestmaal bij Buddakan en een goede fles wijn. We did it!

Op naar Tokyo 3 maart 2019!

Ronald & Teruska

Social media

Verslag Voorschotenloop

Door Tineke Haitsma

WZK Tri-Team trotseert kou tijdens de Voorschotenloop

Maart heeft een staart, dat bleek maar weer eens. Terwijl we net van plan waren de winteroutfits op te ruimen en te verruilen voor de voorjaarsvarianten, besloot Koning Winter zich nog even flink te laten gelden. Tri-Teamers laten zich echter niet zomaar kennen, dus op naar Voorschoten, waar we te gast waren bij AV Voorschoten ‘97 voor de 6e wedstrijd in het Zorg & Zekerheidcircuit. Ieder met zijn eigen doel en bijbehorend plan. In dienst van de marathon van Rotterdam over 3 weken, voor de fun, of om een goede klassering te behalen. De 5 km wedstrijd ging om 11.00 uur van start, de 10 km en 10 Engelse mijlen volgden een uur later en kent een goede verzorging onderweg met vele vrijwilligers die de weg wijzen en water uitdelen en de lopers aanmoedigen. Met dit weer zeker niet benijdenswaardig! Met een straffe Oostenwind werden ook de lopers flink uitgedaagd. Een beetje beschutting in de bebouwde kom bood aanvankelijk nog uitkomst. Het venijn zat vooral in het tweede gedeelte van het parcours, waar de tegenwind veel vergde, vooral in de orsten richting de Veurseweg, de Veurseweg richting het centrum èn het fietspad langs het spoor terug naar de start. De zon maakte het met de wind in de rug dan weer helemaal goed en aangenaam. Ook de uit Wassenaar gekomen supporters lieten zich niet weerhouden door de kou, en stonden er toch maar! Aan de finish tevreden geluiden, op naar de volgende Z&Z loop, of….de Marathon van Rotterdam!

Uitslagen 5 km: Angelique Bosch 26:05, Chris Chaudron 32:19, Pauline Gerse 32:19.

Uitslagen 10 km: Richard de Smit 36:54, Ruud van Stiphout 46:28, Bert van Ginkel 49:20, Erwin Vermeulen 55:06, Teruska Llasaca-Takacs 41:43, Timothy Sijsenaar 52:07, Fleur Sytsema 53:59, Esther Koelman 54:00, Caroline van Weerlee 56:08.

Uitslagen 16,1 km: Pieter den Edel 1:24:14, Tineke Haitsma-van Dijk 1:24:59.

Foto’s: Els van Deursen en Karin Gerse

 

 

Social media

Petzl Night Trail

Door Willem Hasekamp

Plannen voor het seizoen 2018 worden gemaakt, mooie plannen waarin de Petzl Night Trail past. Als ik me wil inschrijven blijkt het niet meer mogelijk te zijn. Dat is balen zeg, ik trek de stoute (trail)schoenen aan en stuur een appje naar Mud Sweat Trails of er een mogelijkheid bestaat om nog deel te kunnen nemen aan de 25 kilometer. Al snel blijkt dat ik mee kan doen door me op de race day, of kan ik beter zeggen race night, te melden bij de issue desk.

Zo gezegd, zo gedaan. Op 10 februari meld ik me bij de issue desk en na betaling (uiteraard) kan ik mijn startnummer in ontvangst nemen. Ik heb genoeg tijd om een praatje met bekenden te maken. Bij de stand van sponsor Petzl kan ik nog enkele vragen stellen over mijn nieuwe hoofdlamp. De wind neemt toe, het voelt een stuk minder lekker dan een uur geleden en er wordt zelfs regen voorspeld. Heb ik wel de juiste kleding keuze gemaakt?

Op het laatste moment vervang ik mijn baselayer voor een warmer exemplaar. Nog een paar minuten en het startschot voor de eerste lopers zal klinken. Elke 30 seconden mag er een groep van start gaan om de drukte te spreiden. Dit werkt geweldig, nergens opstoppingen op het parcours. Na vijf minuten mag ik van start envoor we het weten draaien we het terrein van Outdoor Valley af de trail is nu echt begonnen.

De eerste kilometers gaan lekker, tempo doseren heb ik me voorgenomen want je weet niet wat je te wachten staat. De paden worden minder, soms lopen we gewoon over grasvelden of zijn het weilanden? Schoenen worden in de modder vastgezogen, soms enkeldiep, het is zwaar. De gemeten hartslag hoort niet bij dit tempo, hoe gaat dit aflopen? Dan duiken we ineens een mooi bospad in, nog wel glad maar het begint weer op hardlopen te lijken.

Bij 15 kilometer komen we de eerste hoogte meters tegen, via een mountainbike track een heuveltje over. Beneden aangekomen vinden we de verzorgingspost, snel een stuk banaan en weer verder. Drinken en genoeg energie heb ik in m’n racevest zitten. Twee saaie kilometers over asfalt volgen. Blij als een klein kind duiken we gelukkig weer de modder in, voor we het weten staan we onder aan de skiheuvel.

Via een grashelling mogen we naar boven. Het is zo glad dat je beter van een zeephelling kan spreken. Het gaat niet snel, soms glij je zomaar twee passen terug. Eenmaal boven slingert een mooie single track naar beneden, de finale is begonnen geen meter zal meer vlak zijn. Blijven hardlopen heb ik me voorgenomen, een flinke aanslag om m’n bovenbenen blijkt, nog even volhouden.

Na ruim twee uur draai ik via een smalle brug, moe maar voldaan, het finish terrein op. Een welverdiende medaille, een heerlijke kop erwtensoep en een biertje staan op me te wachten. Mannen van Mud Sweat Trails bedankt voor de geweldige organisatie.

Nu goed herstellen en op naar het volgende avontuur.

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/tag/triteam">