Dutch Coast Ultra Run by Night

Deze wedstrijd stond al met stip in de agenda. Ik stond ingeschreven voor de 50km die gelopen zou worden op 25 januari. De start zou om 21:00 uur zijn in Den Helder, om vervolgens via het strand naar Castricum te lopen. Hier was in strandtent de Deining de finish.

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd checkte ik dagelijks buienradar. Wat zou het weer gaan doen, met name de wind. Die ging van wind mee (een week voor de start), tot wind tegen (de dag van de start). Er was kans op een bui, windkracht 3/4 (schuin) tegen en een oplopende temperatuur tot zo’n 7 graden.

Het voordeel van een start in de avond was dat ik alle tijd had om mijn spullen te pakken de middag voorafgaand aan de start. Twee hoofdlampjes, extra Buff’s, extra paar handschoenen, 2 liter drinken, gelletjes, repen en natuurlijk een zakje winegums. Het rugzakje zat goed vol.

Met 2 auto’s richting Castricum, daar mijn auto bij de strandtent neergezet en vervolgens werd ik heel luxe door Qui bij het station gedropt. De laatste keer alle spullen checken en hop de trein in naar Den Helder. Ik kwam een uur voor de aangegeven starttijd aan in Den Helder en had dus alle tijd om mijn startnummer op te halen, wat bekenden te spreken en nog een lekker bakkie koffie te doen. Ik raakte aan de praat met een andere loper en we besloten al snel samen te lopen, wat we uiteindelijk zo’n 35 kilometer zouden volhouden, om vervolgens slechts enkele minuten na elkaar te finishen.

Om 21:00 uur was het dan eindelijk tijd. Gespannen, maar gefocust, ging ik van start, Door de straten van Den Helder richting het water. In een lang lint gingen we via een trap de dijk op om vervolgens tot kilometer 6 op asfalt te lopen, waarna dit overging in het strand. Zodra we op de dijk waren begon het goed te regenen en ook de wind was aanwezig. Wat een leuk begin 😉

De eerste kilometers gingen prima, en met een gesprekje hier en daar was ik zo op het strand. Oef, dit was geen hard Wassenaars zand. In het schijnsel van mijn hoofdlampje zag het strand er redelijk vlak uit, maar het was zompig en ik was ook al vrij snel bijna een schoen kwijt. Opletten dus! Het was vloed, dus er was maar een kleine reep strand die redelijk beloopbaar was. Het deelnemersveld was ondertussen al uitgerekt, dus last van anderen had ik niet en kon mijn ‘ideale’ lijn aanhouden. De kilometers gingen gestaag onder mij door, maar het was zwaar, dat besefte ik al snel.

Gelukkig was op 26 kilometer de verzorgingspost en tevens de finish voor de 25km lopers. Dit was bovenop de duinen en dat was met die stevige wind geen pretje. Hier even de tijd genomen om van Buff en hoofdlamp te wisselen, lege verpakkingen weg te gooien en een beker cola achterover te slaan. Een appje naar Qui (****** wat is het zwaar) en maar weer het strand op. Ik had het goed koud en het duurde dan ook even voordat ik weer op temperatuur was. Hoewel het strand hier wat beter was, zat ik al behoorlijk stuk. De eerste helft had er goed ingehakt, maar ik kon bewegen. Dus ik kon door. De kilometers gingen langzaam, maar gestaag. Voor en achter me zag ik weinig lichtjes. De 25km lopers waren immers al klaar en verder was het veld (bleek achteraf) al behoorlijk uitgedund. Veel 50km lopers vonden het bij 25km welletjes (en dat kon ik heel goed begrijpen).

Mijn maag begon te protesteren en het tempo was er ook helemaal uit. Maar met nog een kilometer of 15 te gaan was het nu aftellen. Ik liep nu alleen en dat was best even lekker. Ik berekende mijn aankomsttijd, maar dat was niet geheel goed voor het mentale aspect. Ik kwam uit op uren en zag mezelf niet nog zo lang lopen. Maar hey, ik kon nog bewegen 😉

Rond kilometer 43 was ik bij Egmond aan Zee. Het strand werd hier weer slechter (dit zou tot de finish zo blijven), maar even vlakbij de bewoonde wereld was ook wel leuk. Gestaag ging ik door en ineens zag ik een lichtpuntje in de verte, dat moest De Deining zijn. Ik was er bijna!!

Twijfelen, twijfelen, maar het lichtpuntje bewoog niet, dus ik begon te vermoeden dat ik inderdaad gelijk had. Maar ik kwam de eerstvolgende kilometers niet dichterbij dat lichtpuntje, althans voor mijn gevoel. De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat waren deze kilometers ook. Ploeteren, maar toen op een paar honderd meter afstand zag ik dan toch echt De Deining. Een paar honderd meter die overigens nog best lang duurden, maar ik was er!! Ik had 50km op de gps staan, doel gehaald, en liep nu naar de warmte. Weg van het strand, weg van de wind en weg van de kou. Ik werd verwelkomd door de organisatie en werd beloond met een leuk aandenken en een tafel vol met allerlei eten en drinken. Heerlijk, wat een verwennerij. En dan de warmte, na 7:26 uur onderweg te zijn geweest in de kou was de warmte het mooiste cadeautje!

Het was een fysiek en mentaal zware wedstrijd geweest, maar ik ging zeer voldaan richting huis!

En wat was het tof om ‘s ochtends te zien dat mijn telefoon was ontploft door de berichtjes van de teammaatjes van het tri-team!!!!

Social media

Run Winschoten (100KM)

Door: Pieter den Edel

De dood of de gladiolen.

De run Winschoten een loop waar ik al voor de vijfde keer aan de start mag staan, ik ben gelukkig dat het lichaam al dat ultralopen pikt.

De maand augustus goed kunnen trainen 2 ultra’s en 1 marathon in 4 weken gingen goed zeker de laatste de Monnikentocht een soepele 50 km op tempo tussen de oren zit het goed maar wat doet het lijf op een 100 een afstand die voor ons recreatieve lopers met een gezin en baan niet te plannen valt.

De week voor een loop doe je weinig 2x loslopen en fietsen naar werk gelukkig anders worden ze thuis gek van een stuiterende loper.

Vrijdag middag naar het noorden met Daphne dit jaar helaas geen estafette team ach tis niet anders ff mijn nummer halen en praatje met Richard.

We slapen in den Stallen (hotel) vlakbij de start en lekker rustig geen apres skihut en feestende menigte tot 6 uur in de ochtend zoals in 2016.

Ik krijg het speciale lopers menu een bord pasta zo groot daar kan je 4 man van te eten geven ben wel lekker vol gestapeld zeg ik maar, in de gang loop ik nog wat te klieren met de brandslang ach je moet wat hahah.

Ik slaap goed en bij het ontbijt kletsen met Robert boersma en dan naar het strijd toneel waar het mag gaan gebeuren waar ik ga voor de kwalificatie voor de 120 van Texel een belofte die ik in 2011 mijn moeder gedaan heb zei ging toen de strijd aan tegen kanker ik zei mams ik ga voor jou een keer die 120 lopen…

Waarom Texel dat heeft 2 redenen ten eerste het was het eiland van Jan Knippenberg de 120 was zijn ronde en ook Jan is veel te vroeg gegaan.. Jan is een begrip in de Ultraloop wereld.

Bij de tent waar Daphne als top verzorging zit met heel veel ultralopers en de oude meester joop keizer is het gezellig.

10 uur mag ik los en loop soepel, ronde 1 gaat in 55.45 fors ja maar ik wil wat, er loopt de hele tijd een Duitser uit de wind achter me een scheet deert hem niet dan maar zakken en hopla weg is die pik ik later wel weer op, ronde 2 56.33 en dan voel ik aandrang snel de bosjes in en verder..

Ronde 3 57.21 bij het Rosarium roep ik naar daphne vest die weet dan dat ik ronde 4 een vol racevest wil ook mag ik de lege flesjes lanceren in het gras.

Ronde 4 57.25 lekker vlak de marathon gaat in 3.56 netjes rond 5 58.54 het wordt al zwaarder maar dat mag nu gaat de strijd beginnen, op de 60 loop ik een tussendoor PR die tellen niet maar pep mezelf wel op.

Vanaf 70 is het echt afzien krijg ik hier de rekening van de snelle start ik schreeuw tegen mezelf nee “ik wil dit en ik kan dit” 80 km tik ik af in 7:55 en push mezelf tot het uiterst de poten zitten vol en bij elke versnelling schiet de kramp er nog net niet in.

He daar is de Duitse vriend weer en loop hem voorbij of ik met een 5 km wedstrijd bezig ben.

Ik laat de 9:30 varen maar ga voor een PR niet zeuren ik zing het nummer van Bily ocean ‘ When the going get’s tough’.

Publiek langs de kant vraagt hoeveel rondes nog ik lach en steek 2 vingers omhoog zelfs praten zit er niet meer in…bij het 9 km punt zit een café met veel leuk publiek draaien ze net DJ paul elstak en ja als Feyenoorder ga je dan wel weer ff Sterker door strijd……

90 km in 9.05 de bel voor de laatste ronde in een café nooit fijn maar nu wel nog 10 km afzien op push door en bij 99 km staat Vincent kalkman die zegt nu alles eruit zo hard als je kan alles geven, pers er 1 km lopen op techniek uit bij elke stap voel ik elke vezel in het lichaam door alle kramp heen vlieg ik naar de finish in een fantastisch PR van 10:14 ben compleet leeg en daphne vangt me op zodat ik niet ter aarde stort hahaha.

Nu op naar Texel en welke afstand het gaat worden is nog niet helemaal zeker.

Het zijn toch de gladiolen geworden een mooi pr en heb alles gegeven wat erin zat compleet leeg na afloop heb ik meestal trek in een biertje maar zelfs dat niet, in het hotel douchen en chocomel en dan wil ik maar een ding dat is liggen.

Ben zo trots op daphne zonder haar zijn dit soort dingen niet mogelijk iemand die alles rondom een wedstrijd verzorgt van inpakken tot aan de voeding echt super.

Ciao een uitgetelde Ultrapietje.

Social media

Hollenersee 3/6 uursloop.

Onverwachte avonturen aan de Hollenersee in Duitsland.

Vakantie een mooie tijd om leuke dingen te doen. Onder andere een lange training voor Pieter als voorbereiding voor Winschoten.
Voor Daphne was het gewoon een duurtraining in zone 1 en kijken wat er mogelijk is.

Vrijdagmiddag zijn we weg gegaan. De reis gaat naar Barbel 70 km ten oosten van Winschoten.
1 nachtje slapen in een appartementje waar wel lekker zelf eten maken en de voeding klaar zetten van hammer voor pieter dat scheelt weer eerder op staan.

Zaterdag ochtend rond 08.15 uur aan gekomen bij de Hollenersee. Redelijk groot meer waar je om heen kan lopen met een strandje er om heen.
Ook een mooi sanitairgebouw vooral handig voor na de loop. Nadeel was dat de zon al lekker door kwam en dat de temperatuur al op liep.
We kregen een onwijs mooi handgemaakt startnummer en uitleg van de telling van de rondes. Na elke ronde van 1350 meter precies een ronde om het meer mocht je op een lijst je ronde afvinken leuk.

De start van de 3 en de 6 uurse was om 09:00 Daphne liep de 3 uurse en Peter hoe kan het ook anders de 6 uurse.

Na de start zit Pieter al vrij snel in zijn tempo maar man man wat een parcours 100% onverhard en een paar bulten die na een aantal rondjes echt heel vervelend worden, en verder heel veel badgasten bbq’s en mensen die lekker bier aan het drinken zijn.
Daphne loopt heerlijk in haar zone 1 en laat zich niet gek maken. Haar moto was om in de buurt te komen van de halve marathon afstand.
Pieter haal Daphne 4x in en als ze klaar is treft Pieter een blij ei aan ze komt aangelopen en zegt uhh ik ben 1e dame geworden vandaag met 25.6 km zo zie je lekker onbevangen lopen lijd tot onverwachte dingen.

Pieter zijn laatste 3 uur gaan stroef tis erg warm en de grote teen speelt op die ik maandag zo hard gestoten waardoor ik een fikse smakker gemaakt heb, en verder is het geen wedstrijd maar een training voor de Run…
Na 5 uur en 50 minuten ben ik wel klaar en ren in 1 rechte lijn door het meer in kouddd maar heerlijk ff verkoeling, de prijsuitreiking volgt met een hele leuke herinnering en groepsfoto.

Lopen in Duitsland zijn erg goed georganiseerd en bedank de organisatoren en zeg wellicht tot volgend jaar, een tijdsloop is voor veel lopers een mooie uitdaging om eens te kijken waar je staat.

Na 321 kilometer zijn we weer thuis en proosten samen op een geslaagde dag Daphne 1e vrouw en Pieter op een goede training voor winschoten.

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/tag/ultra/page/2">