Dutch Coast Ultra Run by Night

Deze wedstrijd stond al met stip in de agenda. Ik stond ingeschreven voor de 50km die gelopen zou worden op 25 januari. De start zou om 21:00 uur zijn in Den Helder, om vervolgens via het strand naar Castricum te lopen. Hier was in strandtent de Deining de finish.

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd checkte ik dagelijks buienradar. Wat zou het weer gaan doen, met name de wind. Die ging van wind mee (een week voor de start), tot wind tegen (de dag van de start). Er was kans op een bui, windkracht 3/4 (schuin) tegen en een oplopende temperatuur tot zo’n 7 graden.

Het voordeel van een start in de avond was dat ik alle tijd had om mijn spullen te pakken de middag voorafgaand aan de start. Twee hoofdlampjes, extra Buff’s, extra paar handschoenen, 2 liter drinken, gelletjes, repen en natuurlijk een zakje winegums. Het rugzakje zat goed vol.

Met 2 auto’s richting Castricum, daar mijn auto bij de strandtent neergezet en vervolgens werd ik heel luxe door Qui bij het station gedropt. De laatste keer alle spullen checken en hop de trein in naar Den Helder. Ik kwam een uur voor de aangegeven starttijd aan in Den Helder en had dus alle tijd om mijn startnummer op te halen, wat bekenden te spreken en nog een lekker bakkie koffie te doen. Ik raakte aan de praat met een andere loper en we besloten al snel samen te lopen, wat we uiteindelijk zo’n 35 kilometer zouden volhouden, om vervolgens slechts enkele minuten na elkaar te finishen.

Om 21:00 uur was het dan eindelijk tijd. Gespannen, maar gefocust, ging ik van start, Door de straten van Den Helder richting het water. In een lang lint gingen we via een trap de dijk op om vervolgens tot kilometer 6 op asfalt te lopen, waarna dit overging in het strand. Zodra we op de dijk waren begon het goed te regenen en ook de wind was aanwezig. Wat een leuk begin 😉

De eerste kilometers gingen prima, en met een gesprekje hier en daar was ik zo op het strand. Oef, dit was geen hard Wassenaars zand. In het schijnsel van mijn hoofdlampje zag het strand er redelijk vlak uit, maar het was zompig en ik was ook al vrij snel bijna een schoen kwijt. Opletten dus! Het was vloed, dus er was maar een kleine reep strand die redelijk beloopbaar was. Het deelnemersveld was ondertussen al uitgerekt, dus last van anderen had ik niet en kon mijn ‘ideale’ lijn aanhouden. De kilometers gingen gestaag onder mij door, maar het was zwaar, dat besefte ik al snel.

Gelukkig was op 26 kilometer de verzorgingspost en tevens de finish voor de 25km lopers. Dit was bovenop de duinen en dat was met die stevige wind geen pretje. Hier even de tijd genomen om van Buff en hoofdlamp te wisselen, lege verpakkingen weg te gooien en een beker cola achterover te slaan. Een appje naar Qui (****** wat is het zwaar) en maar weer het strand op. Ik had het goed koud en het duurde dan ook even voordat ik weer op temperatuur was. Hoewel het strand hier wat beter was, zat ik al behoorlijk stuk. De eerste helft had er goed ingehakt, maar ik kon bewegen. Dus ik kon door. De kilometers gingen langzaam, maar gestaag. Voor en achter me zag ik weinig lichtjes. De 25km lopers waren immers al klaar en verder was het veld (bleek achteraf) al behoorlijk uitgedund. Veel 50km lopers vonden het bij 25km welletjes (en dat kon ik heel goed begrijpen).

Mijn maag begon te protesteren en het tempo was er ook helemaal uit. Maar met nog een kilometer of 15 te gaan was het nu aftellen. Ik liep nu alleen en dat was best even lekker. Ik berekende mijn aankomsttijd, maar dat was niet geheel goed voor het mentale aspect. Ik kwam uit op uren en zag mezelf niet nog zo lang lopen. Maar hey, ik kon nog bewegen 😉

Rond kilometer 43 was ik bij Egmond aan Zee. Het strand werd hier weer slechter (dit zou tot de finish zo blijven), maar even vlakbij de bewoonde wereld was ook wel leuk. Gestaag ging ik door en ineens zag ik een lichtpuntje in de verte, dat moest De Deining zijn. Ik was er bijna!!

Twijfelen, twijfelen, maar het lichtpuntje bewoog niet, dus ik begon te vermoeden dat ik inderdaad gelijk had. Maar ik kwam de eerstvolgende kilometers niet dichterbij dat lichtpuntje, althans voor mijn gevoel. De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat waren deze kilometers ook. Ploeteren, maar toen op een paar honderd meter afstand zag ik dan toch echt De Deining. Een paar honderd meter die overigens nog best lang duurden, maar ik was er!! Ik had 50km op de gps staan, doel gehaald, en liep nu naar de warmte. Weg van het strand, weg van de wind en weg van de kou. Ik werd verwelkomd door de organisatie en werd beloond met een leuk aandenken en een tafel vol met allerlei eten en drinken. Heerlijk, wat een verwennerij. En dan de warmte, na 7:26 uur onderweg te zijn geweest in de kou was de warmte het mooiste cadeautje!

Het was een fysiek en mentaal zware wedstrijd geweest, maar ik ging zeer voldaan richting huis!

En wat was het tof om ‘s ochtends te zien dat mijn telefoon was ontploft door de berichtjes van de teammaatjes van het tri-team!!!!

Social media

Pieter den Edel loopt de ultra Elfstedentocht.

Pieter den Edel loopt de ultra Elfstedentocht.

Na een jaar van trainen en voor bereiden met zijn team was het zo ver. Zaterdag 19 mei de start van de Elfstedentocht. Na dat de auto in gepakt was vertrokken we van onze locatie in Exmorra naar Bolsward om daar om 9.00 uur s’ morgens zijn nummer te halen. Aan gekomen in de sporthal praatje gemaakt met de andere 39 ultralopers die mee doen aan deze loop. Na de briefing was het zo ver gezamenlijk naar de start lopen en aftellen. Onder politiebegeleiding gingen de 39 lopers waar onder Pieter Bolsward uit. Doel was Leeuwarden halen (100km) in 12, 5 uur dat houdt in om 23.30 uur weer weg uit Leeuwarden voor de volgende stop.

Het was bewolkt en de temperatuur was voor een loper goed te doen. Pieter liep lekker achter aan in zijn eigen tempo en liet zich niet gek maken door de rest van de lopers die in zijn ogen best hard van start waren gegaan.

Aan gekomen in Harlingen zagen wij dat Pieter voor liep op zijn eigen schema die hij in zijn hoofd had. Dat was alleen maar gunstig want dan hadden we meer speling richting Leeuwarden toe. Maar te snel te hard gaan lopen was ook niet goed dus als team hadden we een taak om het goed in de gaten te houden. Na elke 20 km wisselde de fietsers af om Pieter bij te staan tijdens de loop. In auto kon er uitgerust worden en deden de andere 2 team leiden hun taken. De tijd in voeren en de voeding klaar maken van Pieter. Bij aan komst in Hallum oogde Pieter goed, de zon kwam door en de tijden waren goed hij liep nog steeds op schema en begon ook wat meer in de buurt van de andere lopers weer te komen. Na 75 km was er een stop bij Dokkum fietser wisselde weer, Pieter had het zwaar, koos ervoor om van schoenen te wisselen. Je weet maar nooit het kan helpen. Het team had in Dokkum door dat als Pieter zo door bleef lopen dat we kleine 15 min voorsprong zouden hebben tot aan Leeuwarden. Dat was niet veel dat wisten we dus de fietser had een taak en de andere 3 in de auto ook. De fietser probeerde Pieter uit zijn dip te krijgen en voor de zekerheid bleef de auto dichtbij in de buurt. Normaal reed de auto naar de volgende post toe z’n 20 km verder op.

In middels werd het schemer na dat auto nog in Birdaard had gestaan zagen we dat pieter het echt heel zwaar had. De auto reed naar Wyns waar ook een verzorgingspost stond. Deze dorpjes lag allemaal dicht bij elkaar. Als team hadden we een afspraak als er iets is dan bellen we elkaar. En ja helaas gebeurde dat toen Pieter bij Bartlehiem liep, dorpje voor Wyns belde de fietser op. Pieter had veel pijntjes wat ook mag bij deze afstand maar hij was ook duizelig en dat bleef te lang aan. Ook zijn looptempo was een eind gezakt waar door er een wonder moest gebeuren om Leeuwarden nog op tijde te halen. Want na Wyns was het nog ongeveer 15 km tot Leeuwarden. De keuze was aan Pieter door en hopen en toch weer op tempo te komen of luisteren naar het lichaam die zegt dat het genoeg is. Pieter heeft besloten om te stoppen omdat zijn gezondheid best belangrijk is en Leeuwarden (100km) niet meer kon gaan halen.

De teleurstelling bij Pieter is groot dat hij de ze loop waar hij zo hard voor getraind heeft niet heeft kunnen volbrengen. Als team zijn wij super trots op Pieter wat hij gedaan heeft, hij heeft toch 87 km gelopen. En hoe moeilijk is het dan om te zeggen ik stop ik kan echt niet meer.

Zaterdag 26 mei om 11.00 uur zal Pieter de cheque overhandigen aan het hospice en iedereen is dan welkom. Ook willen we alle supporters bedanken die in Friesland waren maar ook die thuis Pieter online gevolgd hebben en hun medeleven via facebook en whatsapp hebben gedeeld. Super bedankt hiervoor!

Social media

Salland Trail

Door: Marc

Zaterdagochtend vroeg reed ik met André mee naar Nijverdal, voor de Salland Trail.

Bij aankomst waren we netjes op tijd om Rob te zien starten voor de 25km. Na een paar succeswensen stoof hij de eerste heuvel op!
André startte wat later in de tweede 25km wave. Hetzelfde recept: aanmoedigen bij de start en ook André was vertrokken!

 

 

11:00 kon ik eindelijk van start voor de 50km, na een praatje van Bertus. Mijn reis naar het onbekende was begonnen. Vooraf had ik besloten de eerste lus (25km) op een tempo van 7.00 min/km te lopen. Zo kon ik energie bewaren voor de tweede lus.
De lus bracht mij door een zeer bosrijk gebied, brede paden, single tracks en door de beroemde kuil!

 

Het ging top en ik kwam na 25km redelijk fris bij de verzorging voor de tweede ronde. Hier stonden Qui, mijn dochter en Marielle en Rob mij op te wachten. Even een praatje, wat drinken, fruit en zoute sticks. Softflasks vullen met water en ik was klaar voor de tweede helft. Nu was het aftellen!

Nou dat aftellen was ik al vergeten in de eerste kilometers na de verzorging. Ik werd meteen een mountainbikeparcours op gestuurd en er was niet bezuinigd op de hoogtemeters. Dit was afzien zeg. Wandelend helling op en hardlopend naar beneden en dat herhaalde zich tot de tunnel onder de weg door. Hier weer het bos in en de route ging richting de hei. Hier begon het voor mij ook zwaar te worden. De ellenlange hellingen en vergezichten, waardoor je zag waar je heen moest, maakten het er niet gemakkelijker op.

Bij 40 km werd ik misselijk. Ondanks dat ik de hele rit heel goed had gegeten en gedronken, had ik de laatste aantal kilometers hier niet meer aan gedacht. Even wandelen, winegums en water naar binnen en ik kon door naar de verzorging op 45km! De misselijkheid was weer weg en bij de verzorging deed ik me te goed aan cola, bouillon en zoute sticks.

Heerlijk en klaar voor de laatste 5km! Dit werden best lange kilometers, het mooie was er vanaf en ik probeerde de kilometers op mijn horloge weg te kijken.

Op zo’n 3 km voor de finish, een klein boomstammetje waar ik overheen moest. Normaal gesproken zou ik er als een Epke overheen flikflakken, maar nu voelde dit als een heus obstakel. Heel voorzichtig een been eroverheen en dan de andere. Ik voelde dat ik tegen kramp in de bovenbenen aan zat. Hierna weer rustig hardlopend verder. Op naar de finish!

Natuurlijk net voor de finish nog even klimmen. Achteraf erg mooi, omdat je van bovenaf de finish zag en ik kon de aanmoedigingen al horen. Voorzichtig deed ik de laatste afdaling en daar stond mijn dochter te wachten. Samen liepen we over de finish, waar we (net als iedereen) werden opgewacht door Bertus. Wat een mooi onthaal!

Uitslagen:

Marc : 06:40:20
Rob: 2:58:50
André: 2:31:17

Social media
Facebook
Twitter
Google+
https://www.tri-team.nl/tag/ultraloper">