Salland Trail

Door: Marc

Zaterdagochtend vroeg reed ik met André mee naar Nijverdal, voor de Salland Trail.

Bij aankomst waren we netjes op tijd om Rob te zien starten voor de 25km. Na een paar succeswensen stoof hij de eerste heuvel op!
André startte wat later in de tweede 25km wave. Hetzelfde recept: aanmoedigen bij de start en ook André was vertrokken!

 

 

11:00 kon ik eindelijk van start voor de 50km, na een praatje van Bertus. Mijn reis naar het onbekende was begonnen. Vooraf had ik besloten de eerste lus (25km) op een tempo van 7.00 min/km te lopen. Zo kon ik energie bewaren voor de tweede lus.
De lus bracht mij door een zeer bosrijk gebied, brede paden, single tracks en door de beroemde kuil!

 

Het ging top en ik kwam na 25km redelijk fris bij de verzorging voor de tweede ronde. Hier stonden Qui, mijn dochter en Marielle en Rob mij op te wachten. Even een praatje, wat drinken, fruit en zoute sticks. Softflasks vullen met water en ik was klaar voor de tweede helft. Nu was het aftellen!

Nou dat aftellen was ik al vergeten in de eerste kilometers na de verzorging. Ik werd meteen een mountainbikeparcours op gestuurd en er was niet bezuinigd op de hoogtemeters. Dit was afzien zeg. Wandelend helling op en hardlopend naar beneden en dat herhaalde zich tot de tunnel onder de weg door. Hier weer het bos in en de route ging richting de hei. Hier begon het voor mij ook zwaar te worden. De ellenlange hellingen en vergezichten, waardoor je zag waar je heen moest, maakten het er niet gemakkelijker op.

Bij 40 km werd ik misselijk. Ondanks dat ik de hele rit heel goed had gegeten en gedronken, had ik de laatste aantal kilometers hier niet meer aan gedacht. Even wandelen, winegums en water naar binnen en ik kon door naar de verzorging op 45km! De misselijkheid was weer weg en bij de verzorging deed ik me te goed aan cola, bouillon en zoute sticks.

Heerlijk en klaar voor de laatste 5km! Dit werden best lange kilometers, het mooie was er vanaf en ik probeerde de kilometers op mijn horloge weg te kijken.

Op zo’n 3 km voor de finish, een klein boomstammetje waar ik overheen moest. Normaal gesproken zou ik er als een Epke overheen flikflakken, maar nu voelde dit als een heus obstakel. Heel voorzichtig een been eroverheen en dan de andere. Ik voelde dat ik tegen kramp in de bovenbenen aan zat. Hierna weer rustig hardlopend verder. Op naar de finish!

Natuurlijk net voor de finish nog even klimmen. Achteraf erg mooi, omdat je van bovenaf de finish zag en ik kon de aanmoedigingen al horen. Voorzichtig deed ik de laatste afdaling en daar stond mijn dochter te wachten. Samen liepen we over de finish, waar we (net als iedereen) werden opgewacht door Bertus. Wat een mooi onthaal!

Uitslagen:

Marc : 06:40:20
Rob: 2:58:50
André: 2:31:17

Social media

Uitwaaien in leiden en Schoorl

Door Els van Deursen.

Zondag ging deze keer maar een kleine groep van het WZK Triteam op weg naar de 5e wedstrijd van het Z&Z circuit in Leiden. Niet omdat er veel blessures waren, carnaval werd gevierd of de wind te hard was. Ondertussen maakt ook flink aantal Triteamers van de marathongroep zich op voor de Groet uit Schoorl run, waar 21,1 of 30 km wordt gelopen.

Op het voetbalveld vlak bij de start werd met elkaar ingelopen, met 6 graden en een zonnetje was het niet koud, maar dat de wind hard was merkte we ook. Dat wordt afzien.

Na de start richting de Lammenschans en over de Vliet park Cronesteyn in. De eerste kilometers zitten er op en met de wind in de rug gaat het lekker. Dan richting de N11, het loopt nog steeds lekker. Na de molen is het gedaan met het ontspannen lopen. Op het Molenpad naar Zoeterwoude hebben we 2 kilometer langs de wind pal tegen. Niet te veel aan denken, treintjes vormen en op de techniek letten, gewoon gaan. De laatste kilometers is er gelukkig meer beschutting en loopt het makkelijker, de training in de duinen is niet voor niets geweest. Na de finish treffen we elkaar weer, tevreden. Enthousiasme van de 5 kilometer loopsters, het ging super, tevreden na terugkeer van blessures.

In Schoorl stond er ook een onstuimige wind, maar wat was het er ontzettend mooi. In het bos in de luwte, maar gezandstraald in de duinen. De opdracht was er een training van te maken als voorbereiding op de marathon. Dat lukte goed, er werden afstandsrecords verbroken en iedereen kwam voldaan over de streep.

Uitslagen:
5 kilometer: Imke Potma 26:25 Daphne de Winter 27:21
10 kilometer: Richard de Smit 36:31 Mark van de Vegt 49:26 Bert van Ginkel 49:44 Erwin Vermeulen 50:55 John Gras 58:12 Els van Deursen 1:00:00 Huug van Veen 1:06:41
21 km: Teruska Llasaca Takacs 1:33:19 Caroline van Weerlee 1:59:09 Tineke Haitsma 1:59:11 Ronald Sijsenaar 1:59:52 Timothy Sijsenaar 1:59:58 Hans Eenhoorn 2:05:11 Angelique Bosch 2:08:33
30 km Dimitri Schellings 2:36:55 Tineke Groot 2:49:17 Bas van Staalduinen 2:50:44 Myriam Gijsbers 2:50:44 Esther Koelman 2:56:51

Social media

Petzl Night Trail

Door Willem Hasekamp

Plannen voor het seizoen 2018 worden gemaakt, mooie plannen waarin de Petzl Night Trail past. Als ik me wil inschrijven blijkt het niet meer mogelijk te zijn. Dat is balen zeg, ik trek de stoute (trail)schoenen aan en stuur een appje naar Mud Sweat Trails of er een mogelijkheid bestaat om nog deel te kunnen nemen aan de 25 kilometer. Al snel blijkt dat ik mee kan doen door me op de race day, of kan ik beter zeggen race night, te melden bij de issue desk.

Zo gezegd, zo gedaan. Op 10 februari meld ik me bij de issue desk en na betaling (uiteraard) kan ik mijn startnummer in ontvangst nemen. Ik heb genoeg tijd om een praatje met bekenden te maken. Bij de stand van sponsor Petzl kan ik nog enkele vragen stellen over mijn nieuwe hoofdlamp. De wind neemt toe, het voelt een stuk minder lekker dan een uur geleden en er wordt zelfs regen voorspeld. Heb ik wel de juiste kleding keuze gemaakt?

Op het laatste moment vervang ik mijn baselayer voor een warmer exemplaar. Nog een paar minuten en het startschot voor de eerste lopers zal klinken. Elke 30 seconden mag er een groep van start gaan om de drukte te spreiden. Dit werkt geweldig, nergens opstoppingen op het parcours. Na vijf minuten mag ik van start envoor we het weten draaien we het terrein van Outdoor Valley af de trail is nu echt begonnen.

De eerste kilometers gaan lekker, tempo doseren heb ik me voorgenomen want je weet niet wat je te wachten staat. De paden worden minder, soms lopen we gewoon over grasvelden of zijn het weilanden? Schoenen worden in de modder vastgezogen, soms enkeldiep, het is zwaar. De gemeten hartslag hoort niet bij dit tempo, hoe gaat dit aflopen? Dan duiken we ineens een mooi bospad in, nog wel glad maar het begint weer op hardlopen te lijken.

Bij 15 kilometer komen we de eerste hoogte meters tegen, via een mountainbike track een heuveltje over. Beneden aangekomen vinden we de verzorgingspost, snel een stuk banaan en weer verder. Drinken en genoeg energie heb ik in m’n racevest zitten. Twee saaie kilometers over asfalt volgen. Blij als een klein kind duiken we gelukkig weer de modder in, voor we het weten staan we onder aan de skiheuvel.

Via een grashelling mogen we naar boven. Het is zo glad dat je beter van een zeephelling kan spreken. Het gaat niet snel, soms glij je zomaar twee passen terug. Eenmaal boven slingert een mooie single track naar beneden, de finale is begonnen geen meter zal meer vlak zijn. Blijven hardlopen heb ik me voorgenomen, een flinke aanslag om m’n bovenbenen blijkt, nog even volhouden.

Na ruim twee uur draai ik via een smalle brug, moe maar voldaan, het finish terrein op. Een welverdiende medaille, een heerlijke kop erwtensoep en een biertje staan op me te wachten. Mannen van Mud Sweat Trails bedankt voor de geweldige organisatie.

Nu goed herstellen en op naar het volgende avontuur.

Social media
Twitter