Petzl Night Trail

Door Willem Hasekamp

Plannen voor het seizoen 2018 worden gemaakt, mooie plannen waarin de Petzl Night Trail past. Als ik me wil inschrijven blijkt het niet meer mogelijk te zijn. Dat is balen zeg, ik trek de stoute (trail)schoenen aan en stuur een appje naar Mud Sweat Trails of er een mogelijkheid bestaat om nog deel te kunnen nemen aan de 25 kilometer. Al snel blijkt dat ik mee kan doen door me op de race day, of kan ik beter zeggen race night, te melden bij de issue desk.

Zo gezegd, zo gedaan. Op 10 februari meld ik me bij de issue desk en na betaling (uiteraard) kan ik mijn startnummer in ontvangst nemen. Ik heb genoeg tijd om een praatje met bekenden te maken. Bij de stand van sponsor Petzl kan ik nog enkele vragen stellen over mijn nieuwe hoofdlamp. De wind neemt toe, het voelt een stuk minder lekker dan een uur geleden en er wordt zelfs regen voorspeld. Heb ik wel de juiste kleding keuze gemaakt?

Op het laatste moment vervang ik mijn baselayer voor een warmer exemplaar. Nog een paar minuten en het startschot voor de eerste lopers zal klinken. Elke 30 seconden mag er een groep van start gaan om de drukte te spreiden. Dit werkt geweldig, nergens opstoppingen op het parcours. Na vijf minuten mag ik van start envoor we het weten draaien we het terrein van Outdoor Valley af de trail is nu echt begonnen.

De eerste kilometers gaan lekker, tempo doseren heb ik me voorgenomen want je weet niet wat je te wachten staat. De paden worden minder, soms lopen we gewoon over grasvelden of zijn het weilanden? Schoenen worden in de modder vastgezogen, soms enkeldiep, het is zwaar. De gemeten hartslag hoort niet bij dit tempo, hoe gaat dit aflopen? Dan duiken we ineens een mooi bospad in, nog wel glad maar het begint weer op hardlopen te lijken.

Bij 15 kilometer komen we de eerste hoogte meters tegen, via een mountainbike track een heuveltje over. Beneden aangekomen vinden we de verzorgingspost, snel een stuk banaan en weer verder. Drinken en genoeg energie heb ik in m’n racevest zitten. Twee saaie kilometers over asfalt volgen. Blij als een klein kind duiken we gelukkig weer de modder in, voor we het weten staan we onder aan de skiheuvel.

Via een grashelling mogen we naar boven. Het is zo glad dat je beter van een zeephelling kan spreken. Het gaat niet snel, soms glij je zomaar twee passen terug. Eenmaal boven slingert een mooie single track naar beneden, de finale is begonnen geen meter zal meer vlak zijn. Blijven hardlopen heb ik me voorgenomen, een flinke aanslag om m’n bovenbenen blijkt, nog even volhouden.

Na ruim twee uur draai ik via een smalle brug, moe maar voldaan, het finish terrein op. Een welverdiende medaille, een heerlijke kop erwtensoep en een biertje staan op me te wachten. Mannen van Mud Sweat Trails bedankt voor de geweldige organisatie.

Nu goed herstellen en op naar het volgende avontuur.

Social media

Wedstrijdverslag Uithoorns Mooiste

WZK Tri-Team en Zorg & Zekerheid Circuit deel 4: Uithoorns Mooiste

Zondag 28 januari was er weer een nieuwe ronde in het Zorg & Zekerheid Circuit, waar zoals altijd trouw een afvaardiging van Tri-Team aan de start verschijnt. Winter kon je het niet noemen, eerder een lenteachtige dag met weliswaar een harde wind. Te hopen was dat we er vooral profijt van zouden hebben. Iedereen beleeft een loop op zijn of haar eigen manier. Afhankelijk van het doel, het lichamelijk gestel of de mindset en zeker ook afhankelijk van de afstand en daarmee het parcours.

Tevoren werd er ingelopen, bijgekletst en natuurlijk een mooie groepsfoto, waarbij een groot deel van de groep in een nieuwe outfit gestoken was, waar we allemaal zeer content mee zijn!

Om 11.00 ging de 5 km van start, even later de 10 km en 10 Engelse mijlen. De langste afstandlopers kregen het mooiste parcours voorgeschoteld, waarbij de buitengebieden van Uithoorn ruim aan bod kwamen en de lopers getrakteerd werden op de prachtige natuur van Uithoorn en de Kwakel, die langs de Amstel en haar uitlopers te aanschouwen is. De lopers op de midden en korte afstand kregen iets meer bebouwde kom te zien, waardoor de wind iets minder vrij spel had. Onze Tri-teamers deden natuurlijk hun uiterste best om hun doel te behalen. Na afloop bleek dan ook dat de deelnemers uit Wassenaar allemaal op een andere manier terugkeken op hun wedstrijd: tevreden geluiden (een Prof gewoon heerlijk gelopen, hoge klassering, op koers voor de marathon!) maar ook minder positief (zwaar, lastig, de verwachting was niet uitgekomen, de griep was nog niet uit het lijf), al blijft ook daarvan meestal niets dan voldoening over: toch maar weer mooi gedaan! Een speciale vermelding geldt voor Richard en Teruska die allebei 1e in hun categorie werden!

Uitslagen:
5 kilometer: Angelique Bosch 25:31 Chantal Chaudron 28:13 Jessica Sijsenaar  29:09 Karin Gerse 34:19
10 kilometer: Richard de Smit 36:24 (1e) Dimitri Schellings 45:28  Ronald Sijsenaar 46:38 Fleur Sytsema 46:45 Ruud van Stiphout 47:44 Timothy Sijsenaar 48:22 Rob van Vegten 50:34 Mark van de Vegt 50:42 Erwin Vermeulen 51:15 Caroline van Weerlee 52:51 Esther Koelman 52:51 Arno  Eijgenraam 54:25 John Gras 57:30 Huug van Veen 1:04:03
15 kilometer:  Teruska LLasaca-Takacs 1:09:55 (1e) Tineke Haitsma 1:27:35

Social media

Saucony Egmond Halve Marathon

Door: Monique Broere & Marc van de Kaa

Twee afstanden (kwart en halve marathon), dus twee verslagen. Veel leesplezier!

Kwart marathon:

Merit en ik gingen zaterdag 13-1 al richting Egmond. Het parcours werd verkend, en in het hotel ontmoeten wij Michel Butter, Kamiel Maase, Gerard Nijboer en vele andere (ex) top atleten .


Omdat wij voor de 10 km al vroeg mochten starten , en het laag water was, was het strand perfect begaanbaar.
Desalniettemin kwamen wij niet onder 3 klimmetjes van 8% uit!



Na afloop hebben wij de toppers op de halve marathon mogen aanmoedigen, Marc, Monique en Rob!
Het was een fantastisch weekend, en voor herhaling vatbaar.

 

Halve marathon:

Zondagochtend zat ik al vroeg in de auto met Monique en Rob, op weg naar Egmond. Vanaf de parkeerplaats in Alkmaar nog een stukje met de pendelbus en we waren ruim op tijd in het koude Egmond. De kwart was toen al van start en helaas waren we te laat om Monique binnen te halen. Of zij liep gewoon te snel 😉

Niet veel later zagen wij Merit de laatste meters afleggen, waarop Monique de microfoon van de speaker afpakte om Merit over de finish te juichen! Wat hadden zij beide waanzinnig goed gelopen!!!!!

Voor ons werd het tijd om richting de verkleedtent te gaan. Niet in een Tina Turner outfit, maar gewoon in hardloopkleding kwamen wij de tent weer uit en begaven ons richting het startvak.

Hier kwamen wij Bas nog tegen en dit was ook meteen het laatste wat we van hem zagen. Hij vloog over het parcours en finishte in een hele knappe tijd van 01:58:42!

Onder de startboog drukten wij op ons horloge, de 21.1km was begonnen! Monique en Rob zouden de wedstrijd samen lopen. Ik gooide de hartslag iets omhoog en in een lekker tempo zocht ik in de eerste, verharde, paar honderd meters naar een goede plek in het deelnemersveld. Vervolgens direct het strand op om 7 km te buffelen.


Het plan was om op het strand de hartslag binnen de perken te houden, om niet te veel energie te verspillen voor de overige 14 km. Prima plan en achteraf ook een prima uitvoering. De eerste 3 km was het strand, ondanks hoogwater, goed begaanbaar. Langs de waterlijn was er voldoende hard zand om op een gestaag tempo te lopen. Daarna werd het minder, tot het moment dat er geen vlak strand meer over was. Voor mij werd het nu kiezen. Mul zand, of natte voeten. Het werd het laatste en daar heb ik geen spijt van gehad. Ja het water was koud, maar ik kon mijn hartslag onder controle houden en lekker doorlopen. Na 7 km sloegen we af richting de strandopgang. Dit viel me ook niet tegen en toen was het de duinen in. De eerste km’s was het lastig om een eigen tempo te lopen in verband met de smalle paden en vele lopers. Daarna brak het deelnemersveld uiteen en werden de paden breder. Zeer constant liep ik door en de km’s vlogen voorbij. Ik had mijn racevest om, gevuld met water en gels. Hierdoor kon ik de drukte bij de verzorgingsposten ontwijken, door aan de andere kant van de weg gestaag door te lopen.

Een werkelijk prachtige route bracht me tot de laatste km. Hier lag de Bloedweg, een redelijke klim en ik wist dat Monique en Merit hier zouden staan. Toch was het een leuke verrassing toen ik een hoop gegil hoorde en een high five kreeg. Extra energie op de laatste kilometer. De laatste meters vlogen onder mij door en liep ik nog redelijk fris over de finish. Niet veel later kwamen Monique en Rob de boulevard opdraaien richting de finish en met een mooie versnelling knalden zij onder de finishboog door!


Uitslagen:

Kwart marathon: Monique Broere 00:55:26, Merit Muijlwijk 01:12:47

Halve marathon: Bas van Staalduinen 01:58:42, Marc van de Kaa 02:04:20, Monique Bos 02:19:49, Rob van Vegten 02:19:49

Social media

4 januari 2020 begint de nieuwe cursus Start to Run. 
Is jouw goede voornemen om lekker te bewegen?!

Meld je dan direct aan voor Start to Run en maak van jouw goede voornemen een succes!!

Klik hier om je direct aan te melden.

Facebook
Twitter