Halve van Egmond

Door: Jeroen van Duivenboden

Zondag 12 januari was de dag dat ik de halve van Egmond van mijn bucketlist af kon gaan strepen. In 2018 kwam hij niet uit, in 2019 gooide een blessure roet in het eten, dus in 2020 was 3 x scheepsrecht en stond ik aan de start van deze winterklassieker.

De dag was vroeg begonnen, om 08:30 startte ik de auto en met de neus richting Alkmaar was het avontuur begonnen. Parkeren kon bij 5 aangewezen parkeerplaatsen daar Egmond afgesloten was in verband met de vele bezoekers. Pendelbussen zorgden ervoor dat ik om 10:15 aankwam in Egmond en in de plaatselijke sporthal mezelf klaar kon gaan maken voor de race!

Buiten mijzelf liepen ook Tineke Haitsma-van Dijk en Benjamin Levi van het Tri-Team vandaag in Egmond.

Om 12:15 vertrok ik naar de boulevard die een kwartiertje lopen van de sporthal gelegen was. Het weer en dan vooral de wind zorgde er vandaag voor dat het een pittige editie ging worden en met een gevoelstemperatuur van 2 graden viel jezelf warm houden in het startvak niet mee.

Om 12:49 viel dan ook voor de golf waar ik inzat het startschot en was de race begonnen! Na een kilometer draaide we het strand op, klaar om 6,5 kilometer tegen de wind in te beuken! Het strand lag er prima bij en door het lage water was het ook mooi breed, niet dat je daar veel aan had want door de wind was het zeer belangrijk om gegroepeerd te lopen anders was het bijna niet te doen. Maar aan alles komt een einde en na 7,5 km gingen we via de strandoprit richting de duinen. Ik voelde me prima en dat was ook het advies wat Mark van der Vegt me gegeven had, pittig doorlopen maar jezelf niet voorbij lopen! In de duinen waren de paden bedekt met helmgras op weg naar camping Bakkum op het 10 kilometer punt. Het stond hier vol met enthousiaste toeschouwers en dat geeft mij altijd weer extra energie! Het helmgras was inmiddels vervangen door bospaden en door de vele regen spatte de modder om je oren en was het trail gevoel compleet!

Bij kilometer 14 werd het wat onrustig in het groepje waarin ik liep, is het een vogel hoorde ik vragen, een vliegtuig? sprak een ander, niks van dit alles, het was onze eigen Benjamin die voorbij kwam! Na een klein babbeltje ging hij er weer snel vandoor ondanks dat hij op aangepaste snelheid liep ivm zijn marathon voorbereiding, mij met een glimlach achter latend.

Inmiddels schoten we aardig op en was de ondergrond overgegaan in klinkerpaden en met de harde wind inmiddels in de rug gingen we af op de bloedweg. Een berucht stukje van het parcours waar menig loper zich kapot op loopt, maar als je de heuveltraining bij mila 2 doorstaat hoef je van de bloedweg niet bang te worden, is mijn ervaring.

De bloedweg was het laatste stukje duingebied en eindigde bij kilometer 20, nog maar 1,1 te gaan en dat over een goede asfalt weg. Tijd om het tempo nog wat op te schroeven, zoevend voorbij de vuurtoren volgden er nog 2 klimmetjes waarna we de boulevard op draaiden richting de finish.

Egmond zat erop! Een schitterende loop over een prachtig parcours. Weer een klassieker die van de bucketlist af kan en op naar de halve van Lansingerland!

Dan heb ik nog de eindtijden van de Tri-teamers om dit verslag mee af te sluiten:

Tineke: 2:04:34

Jeroen: 1:49:51

Benjamin: 1:42:53

Mooie tijden gezien de loodzware omstandigheden!

De foto’s zijn niet van eigen gebruik. Deze komen van de site van de Halve van Egmond.

Social media

Voorne’s Duintrail 2019

Door: Jeroen van Duivenboden

Zondag 1 december vond de Voorne,s Duintrail plaats in en rond het duinengebied van het Oostvoornse meer en ik was erbij! Het episch centrum was gevestigd in een strandtent waar het op het moment van arriveren al gezellig druk was. Er waren 3 afstanden te weten 15 km, 29 km en 44 km en je kon 15 km wandelen. Ik ging voor de 15 km die om 11:30 van start ging onder het genot van een flauw zonnetje en een flink windje.

Als eerste draaiden we een steiger op die door de gladheid al een uitdaging op zich was, na de steiger volgde een mountainbike parcours waar alleen een single track voor handen was en gelijk aardig geklommen moest worden. Na deze warming up liepen we via een dijk richting het duin/bosgebied van Oostvoorne.

Hier was het een komen en gaan van heuveltjes, trappetjes en door het vele regenwater van afgelopen week ook veel bagger! Maar ook dat is onderdeel van het trail gebeuren.

Ik had me goed ingepakt want zeker bij de startplaats was het gewoon koud, in de duinen liep het water inmiddels over mijn rug en verdwenen de handschoenen al gauw in de rugzak.

Na bijna 8 kilometer onderweg kwam mijn favoriete onderdeel van de trail, de voederpost! Banaan, nootjes, ontbijtkoek, sinaasappel, sportdrank, water, cola het was er allemaal maar ik kon me inhouden vandaag.

Na dit geluksmomentje ging de tocht weer verder richting het strand. We liepen door een gebied waar het allemaal wat meer open was, vele meertjes liepen we voorbij wat werkelijk mooie plaatjes opleverde!

Wat nu volgde was een lang stuk strand waar het tempo iets omhoog geschroefd kon worden. Het genot van het windje in de rug hield 3 kilometer voor de finish op toen we hem vol tegen kregen, de handschoentjes waren niet nodig maar ik was erg blij met m,n muts. Het harde zand had inmiddels weer plaats gemaakt voor modderpaden en voorzichtigheid was geboden want op sommige stukjes was het knap glad daardoor, bij het omzeilen van een boomstronk ging het toch fout en gleed ik weg met als gevolg een van modder voorziene linker lichaams helft! Maar niet piepen, opstaan en weer door! De laatste kilometer ging weer over het strand en zo zat na het passeren van de finish de Voornse Duintrail er voor mij op. Na de finish kregen alle deelnemers een broodje rookworst en een bekertje bouillon, iets wat er wel inging na de 15 pittige kilometers. Het was weer een mooie ervaring!

Op naar het volgende loopavontuur!

Social media

Runningcenter Katwijk duinloopcircuit

Door: Marc van de Kaa

Sinds ik de eerste ultra liep in 2018 wist ik: dit zijn mijn afstanden. Niet omdat ik nou zo’n talent ben, maar omdat ik kan genieten van die afstanden. Uren onderweg zijn, de mentale strijd met jezelf. Geweldig! Inmiddels alweer de 4e achter de rug en een 5e in de planning. Ik ben nog lang niet klaar met die afstanden.

Om mijn snelheid omhoog te krikken, loop ik dit seizoen wat korte afstanden. 5km wedstrijden, even aan de andere kant van het hardloopspectrum. Daarom stond ik 9 november aan de start van de 5km van het Runningcenter Katwijk Duinloopcircuit;

Na het ochtendritueel, werp ik een blik op de buienradar. Een dreigend beeld verschijnt op het scherm van mijn telefoon. Een één of andere depressie hangt precies boven de regio Katwijk. Veel wind en er wordt neerslag verwacht. Maar….. na 1000 uur wordt het zo’n beetje droog en zo optimistisch als ik ben ga ik voor een zomerse outfit. Korte broek, kort shirt en fivefingers. 
Ik stap in de auto naar Katwijk, de wind en regen beuken tegen de auto en bij aankomst wacht ik op een droog moment. Tevergeefs natuurlijk. Een korte sprint naar binnen om een startnummer te bemachtigen. Het is nog rustig en op mijn verzoek om met mijn startnummer ook wat zon mee te geven, tekent de dame bij de inschrijfbalie een zonnetje op mijn startnummer. Twee koppen koffie later, loop ik met de andere lopers richting de start. Verhip, het is droog!! Zie je wel, de weergoden moet je gewoon uitdagen. De harde wind neem ik voor lief en bibberend sta ik in het startvak. Ineens hoor ik een knal en schijnbaar is het startschot gevallen.

Ik ga op weg en trap iets op de rem om niet in die bekende valkuil te vallen: te snel starten. Maar met windkracht 5 in de rug, gaat het tempo toch aardig omhoog en ik vind het wel prima. De schelpenpaden zijn veranderd in sloten en waar ik de eerste paar honderd meter nog mijn best doe om de plassen te ontwijken, geef ik me al vrij snel over. Er dwars doorheen. 
Na een kilometer begint de regen, een druppel en daarna emmers tegelijk. Het parcours draait tegen de wind in, dus ik krijg behoorlijk wat te verduren. Met dichtgeknepen oogjes en vuurrode armen en benen, begin ik aan het stuk met de klimmetjes. Niet voor niets heet dit stuk op strava: segement met die kl*** klimmetjes. Er is geen woord van gelogen. Gestaag boks ik tegen de wind en regen. 5 kilometer is toch best wel lang, bedenk ik me op dat moment. 
De finish komt in zicht en die komt op een goed moment. Ik vind het mooi geweest 😉 De laatste paar honderd meter is het wadlopen en dan kan ik afklokken op 24:38 minuten. Meer dan tevreden gezien de omstandigheden. Vanaf de finish direct de auto in, verwarming op standje kernsplitsing en direct naar huis om op te warmen onder de douche.
Wat is hardlopen toch een mooie sport! 

Social media
Twitter